Κάθε εμπόδιο για καλό.

Λίγο νωρίτερα και αφού είχα ξεμπερδέψει απ’ τις επαγγελματικές δραστηριότητες της μέρας, διάβασα το ρεπορτάζ – παρουσίαση του νέου προπονητή του Αστέρα Τρίπολης στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας. Το όνομα αυτού , Νίκος Κωστένογλου. Όσοι τυγχάνει να μας παρακολουθούν, ηλεκτρονικά ή ραδιοφωνικά θα παρατήρησαν ότι άσκησα κριτική σε διάφορες πτυχές της υπόθεσης «αλλαγή προπονητή», όπως και παλιότερα σε αντίστοιχη περίπτωση, διότι πολύ απλά έτσι πιστεύω και πάντα επιχειρηματολογώντας υπέρ αυτής μου της θέσης.
Η κριτική αυτή ήταν πολύμορφη, προς διαφορετικές κατευθύνσεις και οπωσδήποτε όχι μόνο κατά της διοίκησης της ομάδας, αν και αυτή έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Ευθύνες όμως και μάλιστα μεγάλες έχουμε και εμείς οι φίλαθλοι, που πολλές φορές έχουμε παράλογες απαιτήσεις και τα θέλουμε όλα, εδώ και τώρα. Στην προκειμένη περίπτωση οφείλουμε να αναρωτηθούμε και το μερίδιο ευθύνης των ποδοσφαιριστών της ομάδας. Οι ίδιοι πρέπει να το κάνουν επίσης αν δεν το έχουν κάνει ήδη, που είναι και το πιθανότερο. Η σχέση καλοί παίκτες – καλός προπονητής είναι αμφίδρομη και αλληλοεξαρτάται.
Όταν ανακοινώθηκε η αποχώρηση του «προπονητή των τίτλων» Γιάννη Ιωαννίδη απ’ τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 1996, υπήρξε μεγάλη στεναχώρια στους κόλπους των φιλάθλων της ομάδας, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε σύγχυση και οργή κατά του προέδρου Σωκράτη Κόκκαλη. Ακολούθησε ο διχασμός σε «ιωαννιδικούς» και προεδρικούς, διχασμός που κατεξοχήν ευδοκιμεί στον ελληνική κοινωνία, σε διάφορους τομείς.
Ο νέος προπονητής της ομάδας, Ντούσαν Ίβκοβιτς, ήταν ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέγεθος και σε κάθε περίπτωση αντάξιος συνεχιστής του έργου του «ξανθού». Τότε λοιπόν εγώ, ακόμα και με επιστολή σε εφημερίδα, παρόλο που ήμουν κατά της αποπομπής του Ιωαννίδη ισχυρίστηκα το εξής. Επειδή το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και αφού τα πράγματα πήραν αυτή την τροπή ας στηρίξουμε το νέο προπονητή και ας μη μπει η ομάδα σε περιπέτειες. Ο Σέρβος «καθηγητής» ήταν κεφάλαιο για την ομάδα και μπορούσε να ανταπεξέλθει όπως κι έγινε.
Έκανα αυτή την παρένθεση – ιστορική αναδρομή διότι αισθάνομαι ότι υπάρχει μια, έστω και μακρινή, συγγένεια αυτής της ιστορίας με αυτά που διαδραματίζονται τις τελευταίες μέρες στην ομάδα του Αστέρα. Στο μυαλό του απλού φιλάθλου η διαφορά από τη λύση Μπάγεβιτς, που φάνηκε ότι ήταν μια ανάσα απ’ την Τρίπολη, σε αυτή του Κωστένογλου, φαίνεται χαώδης και οπωσδήποτε με αρνητικό πρόσημο. Ενδεχομένως υπάρξει μια καταρχήν δικαιολογημένη δυσαρέσκεια.
Η προσγείωση απ’ την χλιδή του «πρίγκιπα του Νερέτβα» στο νεαρό και φιλόδοξο προπονητή ήταν όντως ανώμαλη. Για τους πολλούς όμως ή για αυτούς που εξακολουθούν να πετάνε στα σύννεφα και δεν λένε να καταλάβουν ποιοι και που είμαστε.
Ο Νίκος Κωστένογλου είναι ακόμα στην αρχή της καριέρας του ως προπονητής. Δεν έχουμε επαρκή στοιχεία για να σχηματίσουμε άποψη, είτε θετική είτε αρνητική. Όμως στη βαλίτσα του φέρνει στην Τρίπολη τέσσερα πολύ θετικά, κατ’ εμέ, στοιχεία. Είναι νέος, φιλόδοξος, άφθαρτος και κυρίως σοβαρός. Το τελευταίο το είχαμε δει και όταν ήταν ποδοσφαιριστής και για εμένα είναι πιο σημαντικό, τώρα που θα κάθεται στον πάγκο.
Φυσικά δεν έχω μαντικές γνώσεις ώστε να προεξοφλήσω την πορεία του. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Ένας απ’ τους σημαντικότερους είναι η στήριξη και η εμπιστοσύνη με την οποία θα τον περιβάλλουν πρώτα η διοίκηση και στη συνέχεια ο κόσμος της ομάδας. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο διότι η ομάδα έχει περιέλθει σε δεινή βαθμολογική θέση και δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους πειραματισμούς.Και να γίνει κάποια στιγμή πράξη αυτό που ισχυρίστηκαν οι άνθρωποι της ομάδας στην παρουσίαση το απόγευμα, δηλαδή να μείνει ένας προπονητής στον Αστέρα για πολλά χρόνια. Διότι τότε, εκτός του ότι πρώτα και κύρια θα ωφεληθεί η ίδια η ομάδα, θα έχει γίνει η υπέρβαση.

"Μεγάλοι" μικροί

Έχω καιρό να καταθέσω τις απόψεις μου περί των ποδοσφαιρικών και γενικότερων αθλητικών δρωμένων. Ίσως και καλύτερα διότι πιστεύω πως αν δεν έχεις κάτι το ουσιώδες να πεις, είναι φρόνιμο να μη μιλάς. Η υποτιμημένη, σ’ αυτή τη χώρα, αίσθηση της ακοής σε κάνει καλύτερο και πλουσιότερο στο πνεύμα. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι, που λέει κι ο λαός. Όμως ανεξάρτητα απ’ το γενικό ύφος του σημερινού κειμένου καλό είναι να κρατάμε και μια επαφή.
Όπως συζητούσαμε με το Μηνά και το Φώτη μετά την εκπομπή της Παρασκευής, όταν χάνει κάποιος απ’ τους τρεις «μεγάλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου οι οπαδοί του αρχίζουν τη γκρίνια, ενώ σε κάποια άσχετη χρονική στιγμή όλοι ευαγγελίζονται ένα πιο ποιοτικό πρωτάθλημα με ανεβασμένους τους λεγόμενους «μικρούς». Μπορεί όμως να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο;
Γενικά όχι αλλά ειδικά μπορεί και ναι, όπως μας δίδαξε το παιχνίδι που μόλις τελείωσε μεταξύ του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού. Πολύ καλή εμφάνιση απ’ τη μέση και μπροστά είχε η ομάδα της Νέας Σμύρνης και βοήθησε στο να δούμε ένα ανοικτό ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες, που όμως έχουν σοβαρά αμυντικά κενά. Σημαντική είναι η συμβολή των Ρεκόμπα και Εστογιάνοφ που αποτελούν πολυτέλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ειδικά σε μια ομάδα όπως ο Πανιώνιος και «γλυκαίνουν» την ποδοσφαιρική μας οπτική.
Βέβαια πρέπει να αναφέρουμε πως από ένα σοβαρό λάθος του Εστογιάνοφ, που χάνει τη μπάλα έξω απ’ την περιοχή της ομάδας του, ξεκινά το πρώτο γκολ του Παναθηναϊκού αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση. Το θέμα είναι ότι αξίζουν συγχαρητήρια στους «κυανέρυθρους» που έχουν φτιάξει ένα αξιόλογο σύνολο, με πολλά θετικά στοιχεία όπως καλούς Έλληνες ποδοσφαιριστές, εμπιστοσύνη σε ένα κατά γενική ομολογία καλό προπονητή και με το φετινό κερασάκι στην τούρτα δηλαδή τους δύο πολύ καλούς αυτούς Ουρουγουανούς ποδοσφαιριστές. Αν βελτίωναν και λίγο την αμυντική τους λειτουργία θα μιλάγαμε για πιο καλά πράγματα.
Εδώ θα πρέπει να πω, για να είμαι και δίκαιος, πως έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο ιστορικό σωματείο άρα η άποψη που εκφέρω έχει έντονο υποκειμενικό χαρακτήρα. Τέτοιες ομάδες όμως, όπως και τον φετινό Εργοτέλη αλλά και άλλες για να μην αραδιάζουμε ονόματα, τις έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Όσο για τον Αστέρα επειδή δεν έχω και πολύ αντιπροσωπευτική εικόνα των τελευταίων αγώνων θα περιοριστώ σε κάποιες παρατηρήσεις. Καταρχήν έδειξε βελτιωμένος στο δημιουργικό κομμάτι, κυρίως στο ματς με τον ΟΦΗ, και σ’ αυτό συνέβαλλε και η καλή απόδοση των Φελίτσιο και Ντουαλά, τους οποίους περιμένουμε να δούμε και στα επόμενα παιχνίδια. Όμως την «πάτησε» στο δυνατό του σημείο μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα που είναι η άμυνά του. Πιο συγκεκριμένα το σχεδόν αλάνθαστο κεντρικό αμυντικό δίδυμο είχε κάποιες στιγμές ολιγωρίας τις οποίες εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο και μάλιστα δύο φορές ο Ν’ Ντόι «κλέβοντας» δύο πολύτιμους βαθμούς απ’ την ομάδα της Τρίπολης. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Λαζαρίδης και Μαρσελάο έχασαν, στις δύο αυτές περιπτώσεις, τη μάχη στο ψηλό παιχνίδι, όπου είχαν δείξει ανίκητοι στα προηγούμενα παιχνίδια.
Αυτά συμβαίνουν και είναι στο παιχνίδι απλά αποδεικνύεται για πολλοστή φορά πόσο σημαντική είναι η συγκέντρωση στα ενενήντα και πλέον λεπτά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Επίσης, όπως είχα αναφέρει και στην εκπομπή πριν το ματς, η επικράτηση στις προσωπικές μονομαχίες πολλές φορές καθορίζει την έκβαση ενός αγώνα. Κυρίως όμως, αυτό που έχουμε πει πολλές φορές, παίζει το σημαντικότερο ρόλο και χαρίζει βαθμούς και τίτλους η αμυντική προσήλωση και προσοχή.Όσο για το ματς του κυπέλλου, μετράει κατ’ εμέ η πρόκριση και η αυτοπεποίθηση που αποπνέει η επιστροφή στις νίκες. Αυτά πρέπει να κρατήσουν διότι η συνέχεια είναι δύσκολη με αρχή το αυριανό παιχνίδι κόντρα στη λαβωμένη και γι’ αυτό πιο επικίνδυνη ΑΕΚ. Κάθε πρόβλεψη για το συγκεκριμένο ματς είναι παρακινδυνευμένη και τα πάντα είναι ανοικτά από κάθε άποψη. Εκτιμώ πάντως πως αν είναι υγιής θα κάνει πολύ καλό παιχνίδι ο Καρντόσο αν και πρέπει κάποιος να του θυμίζει συχνά να είναι προσεκτικός με τα μαρκαρίσματά του διότι μάλλον το κυριότερο ποδοσφαιρικό του μειονέκτημα είναι οι κάρτες που δέχεται συχνά. Εδώ είμαστε και βλέποντας τη ροή των πραγμάτων θα τα συζητήσουμε πάλι.

Μόνο το σκορ άλλαξε.

Είναι γεγονός πως για να κάνει κάποιος ασφαλή κριτική για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, είναι επιβεβλημένη η φυσική παρουσία του στο γήπεδο και μάλιστα σε σχετικά ικανοποιητική θέση, με καλή εικόνα στον αγωνιστικό χώρο. Εγώ δεν βρέθηκα στο γήπεδο του Αστέρα οπότε θα περιοριστώ, με επιφύλαξη πάντα, σε κάποιες «τηλεοπτικές» παρατηρήσεις.
Το παιχνίδι κόντρα στη «βυσσινί θύελλα» άρχισε με πολύ καλούς οιωνούς, διότι και οι δύο ομάδες μπήκαν ορεξάτα και με διάθεση για επιθετικό ποδόσφαιρο. Έτσι είχαμε γρήγορο ρυθμό και χαμένες ευκαιρίες εκατέρωθεν. Οι τερματοφύλακες των δύο ομάδων δεν επέτρεψαν την επίτευξη κάποιου τέρματος όντας αμφότεροι σε πολύ καλή μέρα.
Κύριο χαρακτηριστικό του πρώτου ημιχρόνου ήταν, κατά τη γνώμη μου η αδυναμία του Αστέρα στην ανάπτυξη, κάτι που ανάγκασε τον Τσέζαρεκ να τραβιέται απ’ τη φυσική του θέση στην κορυφή της επίθεσης και να βγαίνει πολύ έξω ώστε να παίρνει τη μπάλα και να κάνει παιχνίδι. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα γνωστό τρικ ώστε να παρασυρθούν οι κεντρικοί αμυντικοί της Λάρισας και να δημιουργηθούν ρήγματα που θα εκμεταλλεύονταν οι μέσοι του Αστέρα και κυρίως οι Ζεάν και Εστέβες.
Αυτό όμως, όπως έχουμε επαναλάβει στο παρελθόν, απαιτεί την επιθετική βοήθεια που γενικά πρέπει να δίνουν τα χαφ και κάτι ακόμα. Οι δύο ακραίοι σε αυτό το σύστημα (σήμερα οι Ζεάν, Εστέβες) πρέπει να κάνουν διαγώνια κίνηση και να πατούν την αντίπαλη περιοχή. Για να γίνει πιο αντιληπτό, είναι χαρακτηριστικό το πόσες φορές βρέθηκαν σε θέσεις για γκολ οι δύο αυτοί παίκτες σε σύγκριση με τον απομονωμένο και καλά κλεισμένο Ντάνιελ Τσέζαρεκ, απ’ τους πολύπειρους Νταμπίζα και Κώτσιο.
Στο δεύτερο μέρος και όσο περνούσε η ώρα ο ρυθμός έπεφτε και οι δυο ομάδες πρόσεχαν ιδιαίτερα τα νώτα τους προσπαθώντας τουλάχιστον να εξασφαλίσουν το βαθμό της ισοπαλίας. Γενικά δεν έγιναν πολλές φάσεις μπροστά στις δύο εστίες και φαινόταν πως αν έμπαινε κάποιο γκολ αυτό θα προερχόταν από κάποια στημένη φάση. Ο Αστέρας κατά διαστήματα προσπάθησε να απειλήσει αλλά δεν του έβγαινε το παιχνίδι, ενώ ο Κάρλος Καρβαλιάλ ρίσκαρε περνώντας τον Καμπούροφ σαν δεύτερο επιθετικό, αλλά η «λευκή» ισοπαλία ήταν το τελικό και μάλλον δίκαιο αποτέλεσμα.
Συνοψίζοντας με κάποια συμπεράσματα, αρχικά θα επισημάνουμε πως και οι δύο ομάδες, αλλά κυρίως ο Αστέρας, είχαν σημαντικές ελλείψεις βασικών στελεχών τους. Ένα καλό σωματείο ξεκινά απ’ τον τερματοφύλακα κι ο Γιώργος Αμπάρης για πολλοστή φορά έδειξε ότι είναι «θεμέλιος λίθος» της καλής πορείας του Αστέρα. Όποτε χρειάστηκε έδωσε λύσεις και ήταν σταθερότατος με αποκορύφωμα τη διπλή απόκρουση στο 10', πρώτα στο σουτ του Κυριάκου, που έδιωξε σε κόρνερ και στη συνέχεια σε εξ’ επαφής απόκρουση στο σουτ του Κώτσιου. Η ασφάλεια που δίνει ένας καλός «πορτιέρο» στους αμυντικούς του είναι πολύ σημαντική στην αμυντική λειτουργία μιας ομάδας. Αν ο Αμπάρης έπαιζε σε κάποια ομάδα του κέντρου ενδεχομένως να είχε κληθεί στην εθνική ομάδα χωρίς αυτό να αποκλείεται και στο άμεσο μέλλον. Άλλωστε, όπως έχω ισχυριστεί και παλιότερα, θεωρώ πως αυτή τη στιγμή οι δύο καλύτεροι Έλληνες γκολκίπερ είναι αυτός του Αστέρα μαζί με τον Αλέξανδρο Τζόρβα.
Ιδιαίτερη αστάθεια στα αμυντικά του καθήκοντα έδειξε για μια ακόμη αγωνιστική ο Ζορζίνιο και αυτό λίγο έλειψε να κοστίσει, αν ήταν λίγο πιο εύστοχος ο μέχρι πρότινος συμπαίκτης του Τάσος Κυριάκος ή αν δεν τον προλάβαινε σε άλλη περίπτωση ο θετικότατος Νίκος Λαζαρίδης. Ο αρχηγός του Αστέρα ήταν απροσπέλαστος και «καθάριζε» κάθε κίνδυνο χωρίς να ρισκάρει στις επεμβάσεις του ενώ δείχνει να δένει σαν δίδυμο με τον επίσης πολύ καλό Μαρσελάο, ιδίως στο ψηλό παιχνίδι.
Ο Ζεάν ήταν αρκετά καλός σε μια θέση που μάλλον του ταιριάζει καλύτερα και θα είχε σκοράρει αν ήταν λίγο πιο τυχερός και εύστοχος στην τελική προσπάθεια, ενώ κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Εστέβες. Ο Φελίσιο προσπάθησε και δημιούργησε φάσεις αλλά πρέπει να αναλαμβάνει περισσότερες πρωτοβουλίες ενώ τα αμυντικά χαφ μάλλον έχασαν τις περισσότερες μάχες στο χώρο του κέντρου.
Αυτή η παρατήρηση μάλλον δείχνει την αιτία για την οποία η Λάρισα πήρε σχετικά άνετα την ισοπαλία. Η νίκη, έστω και στα σημεία, της κεντρικής τριάδας των «βυσσινί» εξασφάλισε τη μικρότερη δυνατή πίεση για την άμυνα και έδωσε την ευκαιρία στους ακραίους αμυντικούς να ανεβαίνουν και να βοηθούν επιθετικά.
Εδώ θα κάνω ιδιαίτερη μνεία στο Στέλιο Βενετίδη. Πρόκειται για ένα αξιόπιστο και δυναμικό αμυντικό που αναγεννήθηκε στη Λάρισα και που κατά την άποψη του γράφοντα πολύ κακώς απομακρύνθηκε απ’ τον Ολυμπιακό. Σήμερα έκανε εκπληκτικό παιχνίδι, παίρνοντας άριστα αμυντικά αλλά και με πολλές δυνάμεις να ανεβαίνει και να βοηθάει πολύ επιθετικά. Εκπληκτική και άξια αναφοράς ήταν η τριπλή επέμβαση που έκανε στο 82' όταν και κακώς χρεώθηκε με φάουλ.
Κλείνοντας θα επισημάνω πως ακόμη κι η κριτική που θα γίνει για την ομάδα του Αστέρα πρέπει να συνεκτιμά την υπομονή και τη στήριξή που πρέπει να δοθεί τόσο στον προπονητή όσο και στους νέους παίκτες (π.χ. Ζορζίνιο που μπορεί να μη βρέθηκε σε καλή μέρα και να ανακάμψει στην πορεία). Άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια οι «κυανοκίτρινοι» κάνουν κακό ξεκίνημα και ανεβαίνουν στη συνέχεια ενώ οπωσδήποτε θα δώσουν άλλη ώθηση οι περσινοί πρωταγωνιστές της καλής πορείας Καρντόσο και Φιλομένο. Και μια τελευταία παρατήρηση. Όπως παρατηρήθηκε στο παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό έτσι και σήμερα οι παίκτες του Αστέρα έχασαν πολλές προσωπικές μονομαχίες. Εκεί χρειάζεται μεγαλύτερο πάθος και ο καλώς εννοούμενος «ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς».

Ερυθρόλευκο ξέσπασμα στην επανάληψη...

Η πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Super League είχε τελικά ευτυχή κατάληξη για τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, παρόλο που στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου ο Τσέζαρεκ με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι «πάγωσε» το φαληρικό γήπεδο και έδωσε ελπίδες στον Αστέρα Τρίπολης για μια ονειρεμένη πρεμιέρα. Είχα εκφράσει την άποψη, κόντρα στην αίσθηση των περισσοτέρων, πως η ατυχής έκβαση του αγώνα της Τετάρτης κόντρα στην Ανόρθωση, δεν θα ήταν προς όφελος της ομάδας της Αρκαδίας. Και αυτό διότι ναι μεν το κλίμα θα ήταν πολύ βαρύ για την ομάδα του Πειραιά, αλλά αυτό θα έκανε πιο επιτακτική την ανάγκη ώστε να έρθουν οι τρεις βαθμοί. Επιπλέον θα έδιωχνε και την παραμικρή υποψία υποτίμησης ενός, έτσι κι αλλιώς πολύ καλού αντιπάλου.
Έτσι ο Ολυμπιακός, που εμφανίστηκε με αρκετές αλλαγές, ήταν προσηλωμένος στο στόχο της κατάκτησης των τριών βαθμών. Ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό ώστε να δείξει ένα καλό πρόσωπο, ειδικά στο πρώτο μέρος, όταν και δεν μπορούσε να βγάλει οργανωμένες επιθέσεις. Παρόλα αυτά έχασε κάποιες καλές ευκαιρίες, κυρίως με το Μήτρογλου αλλά και με τον πολύ καλό Ντιόγο.
Ο Αστέρας παρατάχθηκε με την προσφιλή του διάταξη αλλά δεν ήταν καθόλου επικίνδυνος επιθετικά. Στημένος στο μισό γήπεδο, περίμενε τον Ολυμπιακό, δίνοντας χώρο και περιμένοντας υπομονετικά να χτυπήσει σε κάποια αντεπίθεση. Ο Τσέζαρεκ ήταν απομονωμένος, ανάμεσα στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο, ενώ η μόνη ελπίδα για κάτι καλό φαινόταν να είναι κάποια έμπνευση του Μιλάνο.
Αυτό έγινε στο τελευταίο λεπτό του πρώτου μέρους, όταν και ο μικρόσωμος αργεντίνος, πήρε τη «μπουκιά» απ’ το στόμα του Πατσατζόγλου, και παίρνοντας του τα βήματα, κέρδισε ένα πέναλτι, βασισμένος στην ποδοσφαιρική του ευφυΐα και εκμεταλλευόμενος το παιδαριώδες λάθος του αντιπάλου του. Αυτή η φάση καλό είναι να προσεχθεί και είναι το κατάλληλο παράδειγμα προς αποφυγή, για να διδάσκεται σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες όσον αφορά τη συμπεριφορά του κεντρικού αμυντικού. Εκεί λοιπόν, αφενός μεν, σε καμία περίπτωση δεν κοντρολάρεις με «αρχοντικό στυλ», αλλά «καθαρίζεις»τη φάση, στέλνοντας τη μπάλα προς τα πλάγια και αφετέρου δε εφόσον δεν συνέβη αυτό, δεν απλώνεις το πόδι σου στην περιοχή με αυτό τον τρόπο αλλά προσπαθείς να κλείσεις και να καθυστερήσεις τον αντίπαλο ή να τον οδηγήσεις προς τα πλάγια καθιστώντας τον έτσι ακίνδυνο για την εστία σου. Υπενθυμίζω πως σε αντίστοιχο λάθος είχε υποπέσει πέρσι ο ίδιος ποδοσφαιριστής στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» απέναντι στον Ρομπίνιο. Απλά τότε ο Φαν Νιστελρόι είχε αστοχήσει, ενώ τώρα ο Τσέζαρεκ έστειλε τη μπάλα στο δεξί παράθυρο του Νικοπολίδη με άψογη εκτέλεση.
Στο δεύτερο μέρος η είσοδος του Μπελούτσι αρχικά και του Κοβάσεβιτς στη συνέχεια έδωσε την ώθηση που έψαχνε ο Ολυμπιακός επιθετικά. Ο Βαλβέρδε βόήθησε πολύ την ομάδα του και απελευθέρωσε τον Ντιόγο, στέλνοντας τον Ντάρκο να παλεύει με τα «θηρία» και να ανοίγει διαδρόμους. Η άμυνα των ερυθρολεύκων δεν αισθανόταν καμία πίεση οπότε το παιχνίδι μεταφερόταν όλο και περισσότερο προς την εστία του πολύ καλού Αμπάρη. Ο τερματοφύλακας του Αστέρα άντεξε μέχρι το 61’ όταν και το υπέροχο σουτ του Γκαλέτι έφερε το ματς στα ίσα.
Μια έμπνευση του Ντιόγο έδωσε την ευκαιρία στους Πειραιώτες να πάρουν κεφάλι στο σκορ, με πέναλτι του Γκαλέτι. Αυτό σε συνδυασμό με τον τραυματισμό του άτυχου Μιλάνο μάλλον έδωσε την «χαριστική βολή» στον Αστέρα. Επί της ουσίας αυτό έγινε στο 81’ με το γκολ του Κοβάσεβιτς, που «κλείδωσε» το νικηφόρο αποτέλεσμα για την ομάδα του. Η εξέλιξη αυτής της φάσης πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα την αμυντική γραμμή των κυανοκιτρίνων, που στην συγκεκριμένη περίπτωση όντας πολύ ψηλά εκτέθηκε απ’ τον αργό σέρβο επιθετικό, που ξέρει να εκμεταλλεύεται ακόμα και την υποψία ευκαιρίας.
Συμπερασματικά ο Αστέρας παρόλο που έχει αλλάξει σύστημα έπαιξε πολύ αμυντικά, με κλειστή άμυνα και μέχρι ενός βαθμού του βγήκε. Όταν όμως ανέλαβαν δράση οι ποδοσφαιρικές προσωπικότητες δεν βρέθηκε το «αντίδοτο». Οι παίκτες του Αστέρα πήγαιναν σχεδόν πάντα δεύτεροι στις προσωπικές μονομαχίες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χρεώνονται σε κατά συρροή φάουλ. Κάτι που σε συνδυασμό με την καταρρακτώδη βροχή έδωσε μια αίσθηση ότι παρακολουθούσαμε αγώνα πόλο.
Δεν φάνηκαν ιδιαίτερα τα αμυντικά χαφ και κυρίως ο Μπαστία, ενώ φάνηκε εντονότατα το κενό του Καρντόσο. Πιστεύω πως ο Κάρλος Καρβαλιάλ έπρεπε να ρισκάρει λίγο νωρίτερα. Ουδείς κατάλαβε πως κατάφερε ο Ζαϊρί να αποβληθεί στα λίγα λεπτά που αγωνίστηκε. Τα ακραία μπακ δεν έδειξαν κάτι το ιδιαίτερο, ενώ οι Λαζαρίδης, Μαρσελάο είχαν καλές και κακές στιγμές, δίνοντας ασφάλεια κυρίως όταν η μπάλα παιζόταν στον αέρα. Ο Αμπάρης όπως σημειώθηκε νωρίτερα ήταν μάλλον ο πολυτιμότερος παίκτης του Αστέρα. Ο Ουριμπάρι στη θέση που αγωνίστηκε πρέπει να παίρνει περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες.
Η «ομάδα των τρένων» έχασε μια καλή ευκαιρία να κλέψει την παράσταση στην πρεμιέρα, έχοντας τη συμπαράσταση εκατοντάδων φίλων της. Στα ομαδικά αθλήματα όμως, όπως έχουμε ξαναπεί πολλές φορές και απ’ το ραδιόφωνο η επιτυχία χτίζεται επιμελώς πάνω στην σωστή αμυντική λειτουργία. Κι αυτή που είδα εγώ σήμερα υστερεί αισθητά σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή της ομάδας του Πάουλο Κάμπος.
Επίσης μου έκανε αρνητική εντύπωση, αν και αναμενόμενο όπως συζητούσαμε όλο το καλοκαίρι, το ότι οι μόνοι Έλληνες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι Αμπάρης, Λαζαρίδης. Απ’ την άλλη πλευρά χαίρομαι και ως ποδοσφαιρόφιλος και ως υποστηρικτής του Ολυμπιακού που έχω την ευκαιρία να παρακολουθώ παίκτες της κλάσης των Γκαλέτι, πρώτα και Ντιόγο, Μπελούτσι και Ντουντού στη συνέχεια. Ειδικά ο Γκαλέτι μας θύμισε σήμερα αυτό που είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με την ατολμία των Ελλήνων παικτών στα σουτ εκτός περιοχής.

Υ. Γ. Επειδή με έχει κουράσει αφάνταστα και δεν έχει κουράσει μόνο εμένα θα το αναφέρω. Επιτέλους η περιγραφή και ο σχολιασμός των αγώνων απ’ το κρατικό κανάλι πρέπει να αλλάξει προς το καλύτερο, το ποιοτικότερο, το πιο ποδοσφαιρικό και το πιο προσιτό για το μέσο τηλεθεατή. Δεν μπορεί ο κ. Μίχος να μας λέει πως ο Πατσατζόγλου ήταν φιλότιμος. Και εγώ είμαι φιλότιμος αλλά παίζω στον Αρκαδικό και όχι στον Ολυμπιακό. Πρώτα πρέπει να παίζεις ποδόσφαιρο, να κάνεις καλά κοντρόλ, να πασάρεις σωστά, να μην κάνεις λάθη, να μην καθυστερείς την ανάπτυξη της ομάδας σου και έπειτα απ’ όλα αυτά εάν είσαι ΚΑΙ φιλότιμος τόσο το καλύτερο και για σένα και για την ομάδα σου. Αυτά, έτσι απλά.-

Νίκη με χαμηλές στροφές και λίγη μουρμούρα...

Δίχως να εντυπωσιάσει, κάθε άλλο μάλιστα, όπως σε προηγούμενα παιχνίδια ο Αστέρας επικράτησε της Παναχαικής με σκορ 3-2, το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης. Η ιστορική ομάδα της Πάτρας, που συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, έκανε μια πολύ καλή εμφάνιση, παρουσίασε ένα καλοστημένο σύνολο με κάποιους πολύ αξιόλογους ποδοσφαιριστές και κατόρθωσε να δυσκολέψει ιδιαίτερα μια ομάδα που βρίσκεται δυο κατηγορίες παραπάνω.
Το σίγουρο είναι πως απολαύσαμε ένα όμορφο και γεμάτο ματς, με γκολ, φάσεις, θέαμα και σε αντίθεση με το παιχνίδι κόντρα στον Εθνικό, μια ομάδα που αν μη τι άλλο, με την αντίσταση που πρόβαλε, αφενός αποτέλεσε ένα καλό τεστ για τους γηπεδούχους και αφετέρου έδωσε στον κ. Κάρλος Καρβαλιάλ την ευκαιρία να διαπιστώσει αδυναμίες και να προσπαθήσει να τις διορθώσει. Και σίγουρα αυτό είναι καλύτερα να γίνεται σε αυτή τη φάση της προετοιμασίας και όχι αργότερα που ίσως είναι αργά. Οι φίλαθλοι, που έδωσαν το παρόν και ήταν κάτι παραπάνω από χίλιοι, πρέπει να έμειναν ευχαριστημένοι απ’ το ματς, αν και έδειξαν με τις αντιδράσεις τους κάπως προβληματισμένοι με την απόδοση της «ομάδας των τρένων».
Το αρχικό σχήμα είχε «άρωμα» περσινής σαιζόν, ενώ είδαμε μετά από καιρό τον Φλάβιο στη γνώριμη θέση του δεξιού μπακ. Η διάταξη θύμιζε κάτι από 4-3-3 (αν και δεν μου αρέσει αυτή η αριθμητική ανάλυση με τα συστήματα, διότι στο γήπεδο πολλά ανατρέπονται στη ροή του αγώνα). Ο Φαμπέτα ήταν ακριβώς μπροστά απ’ τους κεντρικούς αμυντικούς και είχε μπροστά του και λίγο δεξιά τον Καρντόσο ενώ αντίστοιχα λίγο αριστερά τον Κανακούδη και κορύφη έπαιξε ο Καμπούροφ, με συμπαραστάτες του να εναλλάσσονται δεξιά και αριστερά τους Ζαϊρί και Φιλομένο.

Στο πρώτο ημίχρονο η Παναχαϊκή έκανε μεγάλο παιχνίδι και σε ένα καυτό πεντάλεπτο έστειλε τρεις φορές τη μπάλα στα δοκάρια του Μουκέα.
Όμως αυτός που σκόραρε ήταν ο Αστέρας με όμορφη κεφαλιά του συνήθους ύποπτου Φιλομένο. Ιδιαίτερα καλοί απ’ την ομάδα της Πάτρας ήταν ο δαιμόνιος αριστερός χαφ Κοταρέλας που προξένησε πολλά ρήγματα στη δεξιά πλευρά της άμυνας του Αστέρας αλλά και ο εξ Ολυμπιακού προερχόμενος κεντρικός αμυντικός Χρήστος Λισγάρας.
Στο δεύτερο μέρος για άλλη μια φορά η είσοδος του Μιλάνο άλλαξε την επιθετική διάθεση της ομάδας της Αρκαδίας και συνοδεύτηκε από ένα ωραίο γκολ μετά από όμορφη μεταβίβαση του Εστέβες και πλαγιοκόπηση από δεξιά και άψογο πλασέ στην απέναντι γωνιά του μικρόσωμου αργεντινού. Ο πρώην παίκτης του Αστέρα Νίκος Κουσκουνάς σκόραρε όντας σε σωστή θέση για να εκμεταλλευτεί την ασταθή επέμβαση του Μουκέα, μετά από δυνατό σουτ του Γκούρμα. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης έχει να κάνει με τον Τσέζαρεκ. Ο κροάτης φορ πέρασε αλλαγή στο δεύτερο μέρος και ενώ σχεδόν δεν είχε ακουμπήσει τη μπάλα, όταν αυτή ήρθε σωστά στο κεφάλι του από σέντρα από αριστερά, με υποδειγματική κεφαλιά την έστειλε στα δίχτυα. Δηλαδή χωρίς να εντυπωσιάζει και να κάνει πολλά πράγματα στο γήπεδο, κάνει το επουσιώδες και το απλό, που τελικά είναι και το πιο δύσκολο.

Τέλος από πολύ όμορφη ενέργεια του Γιώργου Αντωνόπουλου απ’ τα δεξιά και κόψιμο στο σημείο του πέναλτυ η Παναχαϊκή μείωσε σε 3-2. Ο παλιός παίκτης του Αστέρα, που έχω γνωρίσει προσωπικά και πρόκειται περί σεμνού ανθρώπου και πολύ καλού χαρακτήρα, πρόλαβε στα δέκα λεπτά που αγωνίστηκε να δείξει ότι παραμένει ένας πολύ χρήσιμος παίκτης και θεωρώ ότι έχει βελτιωθεί αρκετά.Συμπερασματικά βλέπουμε ότι ίσως βγαίνει κάπου η κούραση της προετοιμασίας, φάνηκαν κάποια αμυντικά κενά ενώ και ο Μουκέας δεν έδειξε να έχει καλά πατήματα και χρειάζεται δουλειά ακόμα. Η τριάδα Φιλομένο – Τσέζαρεκ – Μιλάνο είναι σταθερή αξία μπροστά και πολύ πιθανό να κληθεί να βγάλει πάλι τα «κάστανα απ’ τη φωτιά». Επίσης όσον αφορά τον κόσμο, δεν χρειάζεται να παίρνει πολύ στα σοβαρά τα φιλικά παιχνίδια. Κυρίως αυτά γίνονται για τον προπονητή και τους παίκτες. Το καλοκαίρι υπάρχει το περιθώριο για πολλές ήττες ή κακές εμφανίσεις ώστε να διορθωθούν τα λάθη και τα κακώς κείμενα. Σίγουρα, κάποιες φορές, ηχεί το καμπανάκι του κινδύνου και βγαίνουν κάποια συμπεράσματα αλλά αυτά δεν είναι τόσο καθοριστικά όσο θεωρούν ορισμένοι.

Φιλικό εν μέσω θερινής ραστώνης...

Μόλις επέστρεψα απ’ το φιλικό παιχνίδι του Αστέρα Τρίπολης με τον Εθνικό Πειραιώς, που βρήκε νικήτρια την ομάδα της Τρίπολης με σκορ 3-0. Οι γηπεδούχοι δεν χρειάστηκε να φορτσάρουν ιδιαίτερα και σε κάποια σημεία του παιχνιδιού έδειξαν πολύ καλά στοιχεία, ιδιαίτερα στο δημιουργικό κομμάτι, ικανοποιώντας έτσι τους αρκετούς φίλους τους που βρέθηκαν στις κερκίδες, παρά το ότι δεν βοηθούσε η μέρα αλλά και η εποχή που διεξήχθη το ματς.
Για το αγωνιστικό κομμάτι, αν και είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, είδαμε μια δυσκολία στο πρώτο μέρος να ξεκλειδωθεί η άμυνα του Εθνικού, που για να είμαστε ειλικρινείς ήταν μαζική. Ωστόσο είναι ολοφάνερη η αλλαγή φιλοσοφίας, που κυρίως οφείλεται στο νέο προπονητή κ. Κάρλος Καρβαλιάλ, προς ένα πιο επιθετικογενές στυλ ποδοσφαίρου. Ήταν θέμα χρόνου να σημειωθεί το πρώτο γκολ, κάτι που συνέβη προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου.
Αυτό, όπως συνήθως συμβαίνει απέναντι σε κλειστές άμυνες ή σε κατώτερου επιπέδου ομάδες, απλούστευσε τα πράγματα και ήρθαν δύο γρήγορα τέρματα στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου απ’ τον Τσέζαρεκ. Πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί η σημαντική συμβολή του Μιλάνο στην βελτίωση της επιθετικής λειτουργίας του Αστέρα. Ο αργεντινός μέσο-επιθετικός είχε πολλά κέφια και έδειξε για μια ακόμη φορά την ποιότητα του ποδοσφαιρικού του ταλέντου. Απλά πρέπει να είναι λίγο πιο ήρεμος και να μην αντιδρά στα σκληρά μαρκαρίσματα των αντίπαλων αμυντικών, που κάποιες φορές ενδεχομένως σκόπιμα προσπαθούν να τον εκνευρίσουν, είτε για να τον βγάλουν εκτός ρυθμού, είτε για να κερδίσουν μια αποβολή.
Το θετικό του παίκτη αυτού είναι το ότι παρά την άριστη τεχνική του κατάρτιση δεν κάνει κατάχρηση στην κατοχή μπάλας, όπως πολλοί λατινοαμερικάνοι με αντίστοιχα ποδοσφαιρικά χαρίσματα, αλλά βλέπει γήπεδο και μοιράζει το παιχνίδι στους συμπαίκτες του. Επίσης τελειώνει γρήγορα τις φάσεις, όπως έκανε στη φάση του δεύτερου γκολ με ωραία ενέργεια από δεξιά και άψογο φαλτσαριστό αλλά και συνάμα δυνατό σουτ που ανάγκασε τον αντίπαλο γκολκίπερ σε ασταθή απόκρουση απ’ όπου προήλθε το δεύτερο γκολ του Τσέζαρεκ.
Ο κροάτης είναι πάντα μέσα στις φάσεις και παρόλο που ίσως δεν «γεμίζει» το μάτι, είναι καλός γνώστης της θέσης και τελειώνει τις προσπάθειες, που είναι και το σημαντικότερο για τη θέση του φουνταριστού. Επιπρόσθετα είναι φιλότιμος, μαρκάρει και ενίοτε σημειώνει και όμορφα γκολ, όπως η εξαιρετική κεφαλιά η οποία άφησε άναυδο τον τερματοφύλακα του Εθνικού και «έκλεισε» το σκορ.
Η άμυνα δεν δέχτηκε ιδαίτερη πίεση οπότε δεν μπορεί να κριθεί, αν και σε κάποιες στιγμές είχε καλές αντιδράσεις. Ένα πρόβλημα που φάνηκε, κυρίως στο πρώτο μέρος, είχε να κάνει με την τελική πάσα, όπως επίσης με τη γενικότερη αδυναμία των ελληνικών ομάδων, ανεξήγητη για εμένα, του ότι δεν επιχειρούνται σουτ εκτός περιοχής. Ένα σουτ επιχειρήθηκε και τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι του Εθνικού.
Τα πλάγια μπακ, όπως επιτάσσει το σύστημα, ανέβαιναν ώστε να βοηθούν επιθετικά απ’ τα πλάγια ενώ κάποιες καλές ατομικές ενέργειες, που χειροκροτήθηκαν, είχαν ο Ζεάν Κάρλος κι ο Ζαϊρί. Ο μεν πρώτος είναι εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, που προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να μείνει στην ομάδα, διότι θα βοηθήσει σημαντικά, ειδικά απ’ τη στιγμή που απαιτείται η παρουσία επιθετικών μπακ. Κι ο δεύτερος είναι το μεγάλο ερωτηματικό, όχι ως προς την αξία του, αυτή είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά ως προς την προσφορά του. Και προς αυτή την κατεύθυνση θα τον βοηθήσουν δύο σημαντικές λέξεις, η απλότητα και η ομαδικότητα. Ίσως φέτος, που έκανε και προετοιμασία με την ομάδα, να κριθεί υπό καλύτερη βάση.
Κατά τα άλλα αγωνιστικά χρειάζεται υπομονή από όλους ώστε να προσαρμοστούν οι νέοι παίκτες και να προσαρμόσει ο νέος προπονητής την αγωνιστική του φιλοσοφία. Και τα δύο είναι πράγματα που δεν γίνονται απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Επίσης χρειάζεται μεγαλύτερη δουλειά στον νευραλγικό τομέα που παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο σύγχρονο ποδόσφαιρό και λέγεται «κίνηση χωρίς τη μπάλα». Με το χρόνο μάλλον θα έρθει κι αυτό. Τα πρώτα δείγματα είναι θετικά αλλά είναι νωρίς ακόμα για ενθουσιασμούς και θριαμβολογίες. Τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα καθώς πλέον ο Αστέρας θα έχει να αντιμετωπίσει αυτό που βρήκε μπροστά της η Εθνική Ελλάδος. Δηλαδή πλέον δεν έχει το όπλο του αιφνιδιασμού καθώς οι αντίπαλοι τον έχουν μάθει πλέον και τον υπολογίζουν. Κι αυτό ίσως αποτελεί και τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης χρονιάς στη Super League.Αυτά για την ώρα, όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι. Επιφυλάσσομαι να γράψω κάποια στιγμή και για κάποια άλλα γενικότερα θέματα, πρώτον όταν βρω χρόνο από ανειλημμένες υποχρεώσεις, που μας «κυνηγούν» και μας παιδεύουν αλλά είναι αναπόφευκτες, και δεύτερον και κυριότερο όταν είναι η κατάλληλη στιγμή. Διότι σε αυτή τη ζωή, που κάθε μέρα μαθαίνουμε και κάτι και θα μαθαίνουμε μέχρι να πεθάνουμε, αξιολογώ πολύ ψηλά μια ξενόγλωσση λέξη. Το πάντα λοιπόν είναι θέμα timing.

Παράδοση – παραλαβή ευρωπαϊκού στέμματος.

Μέχρι αύριο βράδυ, εκεί γύρω στις δώδεκα, η Εθνική Ελλάδας διατηρεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Στη συνέχεια ο τίτλος θα παραδοθεί στον αρχηγό κάποιας εκ των Γερμανίας και Ισπανίας, ανάλογα με το ποια θα επικρατήσει στον αγωνιστικό χώρο του «Έρνστ Χάπελ» της Βιέννης. Ακόμα κι αυτό ακούγεται πολύ περίεργα αλλά παρά την ποδοσφαιρική στενοχώρια μας, για την κακή παρουσία της εθνικής στο Ευρωπαϊκό, οφείλουμε σιγά – σιγά να ανασκουμπωθούμε για να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα. Όσον αφορά την συνειδητοποίηση του θριάμβου του 2004, αυτό θα συμβεί σταδιακά στο πέρασμα του χρόνου.
Στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα, αυτό που κρατάμε απ’ το ματς με τους Ισπανούς είναι η είσοδος κάποιων νέων προσώπων καθώς και η επίτευξη του μοναδικού τέρματός μας στη διοργάνωση. Η διάθεση των παικτών ήταν ικανοποιητική αλλά δεν κατόρθωσε να κρύψει την κακή αγωνιστική κατάσταση, στην οποία βρέθηκε σχεδόν όλη η ομάδα σε αυτά τα τρία παιχνίδια. Πολύ όμορφο ήταν το γκολ του Άγγελου Χαριστέα, με καρφωτή κεφαλιά από εκτέλεση φάουλ. Παρεμπιπτόντως, γενικά στο τουρνουά, ο Χαριστέας μαζί με τον Κυργιάκο ήταν οι καλύτεροι απ’ τους διεθνείς μας, κατά τη γνώμη μου. Ελπιδοφόρα ήταν κι η εμφάνιση του Νίκου Σπυρόπουλου στο αριστερό άκρο της άμυνας.
Το κακό της υπόθεσης ήταν ότι δεν καταφέραμε να πάρουμε κάποιο βαθμό αλλά το σημαντικό είναι να καταφέρουμε να συμμετάσχουμε, με μια ικανοποιητική συχνότητα, σε τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων. Διότι το πρώτο και κύριο είναι να λαμβάνεις μέρος στη γιορτή του ποδοσφαίρου και να διατηρείσαι έτσι στην ποδοσφαιρική επικαιρότητα.
Φεύγοντας λίγο απ’ την εθνική μας ομάδα, θέμα πολυσυζητημένο το μήνα που διανύουμε, θα ήθελα να αναφερθώ σε ορισμένα ποδοσφαιρικά συμπεράσματα από αγώνες εθνικών άλλων χωρών. Επισημαίνω εδώ πως στη ζωή μας είναι όλα υποκειμενικά οπότε σίγουρα κάποιοι θα διαφωνήσουν, όμως η παρακολούθηση ακόμα και μιας ποδοσφαιρικής φάσης μπορεί να βάλει το μυαλό μας να «τρέξει» πολύ μακριά. Και θα φανεί ο λόγος που το γράφω αυτό στη συνέχεια.
Παρακολούθησα τα δύο τελευταία λεπτά της παράτασης καθώς και τη διαδικασία των πέναλτυς του αγώνα Κροατία – Τουρκία. Ήταν σαν να είδα δέκα «γεμάτους» αγώνες. Ο Ρουστού έκανε αντίστοιχο λάθος με αυτό του Νικοπολίδη στο ματς με τη Ρωσία και με πανομοιότυπο τρόπο δέχτηκε ένα τέρμα που έστελνε την ομάδα του στο σπίτι της, έχοντας μάλιστα πολύ λίγο χρόνο για να αντιδράσει.
Ο Ρουστού δεν έπρεπε να κάνει αυτό το σοβαρό, για την εμπειρία του, λάθος για δύο λόγους. Πρώτον αφού το παιχνίδι οδεύει προς τα πέναλτυς δεν υπήρχε λόγος να ρισκάρει, «κάνοντας βόλτες» προς το κόρνερ και να κινδυνεύσει να μετατραπεί σε «μοιραίο» παίκτη. Και κυρίως δεύτερον και μόνο έχοντας δει τη φάση του γκολ της Ρωσίας απέναντι στην εθνική μας θα έπρεπε να είχε μείνει στην εστία του.Το κακό για αυτόν ήταν ότι επανέλαβε αντίστοιχα λάθη στον ημιτελικό με τη Γερμανία και τα οποία αυτή τη φορά στοίχισαν.
Περνάμε τώρα στο θέμα : ψυχολογία και ποδόσφαιρο. Όπως έμαθα εκ των υστέρων ο Τούρκος γκολκίπερ είχε κάνει πολύ καλή εμφάνιση μέχρι εκείνο το σημείο οπότε η πιθανή αιτία του λάθους του ήταν η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων του στη συγκεκριμένη φάση. Το σίγουρο πάντως είναι η θέληση του να εξιλεωθεί στα πέναλτυς αλλά και η πολύ πεσμένη ψυχολογία των Κροατών, που ενώ είχαν ΣΧΕΔΟΝ προκριθεί, με το γκολ του Κλάσνιτς, βρέθηκαν να εκτελούν πέναλτυς. Πολύ λογικά κατ’ εμέ, λόγω καταρρακωμένης ψυχολογίας, έστειλαν δύο άουτ και ένα απέκρουσε ο Ρουστού.
Μια άλλη σκέψη που πέρασε απ’ το μυαλό μου έχει να κάνει με τον πολύ καλό τεχνικό της Κροατίας Μπίλιτς και αυτό το σχεδόν που υπάρχει με κεφαλαία γράμματα στην προηγούμενη παράγραφο. Πιστεύω λοιπόν πως αυτός ο κύριος έχει μεγάλη ευθύνη για τον αποκλεισμό της ομάδας του. Όταν προηγήθηκε στο σκορ και έχοντας δύο με τρία λεπτά αγώνα μπροστά του δεν χρειαζόταν να πανηγυρίζει τόσο έξαλλα και να τρέχει γύρω – γύρω απ’ τον πάγκο, αλλά να μείνει ψύχραιμος και να κρατήσει τη συγκέντρωση των ποδοσφαιριστών του σε υψηλό βαθμό μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Τότε θα πανηγύριζαν όλοι μαζί και αν υπερέβαλε και λίγο παραπάνω δεν θα του καταλόγιζε κάποιος κάτι. Όμως ακριβώς επειδή είναι, αν και νέος, πολύ καλός προπονητής θα καταλάβει το λάθος του και την επόμενη φορά δεν θα το επαναλάβει.
Τέλος να κάνω ένα σχόλιο για τον αυριανό τελικό. Δεν χωρά καμιά αμφιβολία για το ποια ομάδα βρίσκεται σε καλύτερη αγωνιστική κατάσταση. Το θέμα είναι σε τι μέρα θα βρεθούν οι δυο αντίπαλοι, το αν θα έχουν καλή αμυντική λειτουργία, πως θα διαχειριστούν τις όποιες ιδαιτερότητες της αναμέτρησης και κυρίως τι βοήθεια θα πάρουν απ’ τους ποιοτικούς τους παίκτες αλλά πιο πολύ απ’ τον πάγκο.
Ένα χαρακτηριστικό αυτού του, αρκετά ποιοτικού ποδοσφαιρικά, τουρνουά είναι τα σκαμπανεβάσματα που έχουν δείξει αρκετές ομάδες από αγώνα σε αγώνα. Δεν συζητάμε καν ποιος θα επικρατήσει αν οι ομάδες εμφανιστούν όπως στους ημιτελικούς. Ακόμα και σαν ποιότητα υλικού η Ισπανία είναι καλύτερη. Όμως αφενός δεν πρέπει να υποτιμάμε τους Γερμανούς, των τόσων τίτλων και της γνωστής μαχητικότητας, ακόμα κι αν δεν είναι κάτι το ξεχωριστό η τωρινή τους ομάδα. Και αφετέρου περιμένω με ιδιαίτερη περιέργεια να δω αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν κάποιες φοβίες τους οι Ισπανοί σε ένα τόσο σπουδαίο γι’ αυτούς αγώνα, όπου διεκδικούν ένα τρόπαιο μετά από εικοσιτέσσερα χρόνια.
Και κυρίως αν καταφέρουν να διαχειριστούν, στα ενενήντα ή και παραπάνω λεπτά, τον τίτλο του φαβορί απέναντι στην ποδοσφαιρική μηχανή που λέγεται Γερμανία. Όσο για τους Γερμανούς έχω μια σοβαρή επιφύλαξη για τη συνεργασία του κεντρικού αμυντικού δίδυμου (Μερτεζάκερ – Μετζέλτερ) με τον τερματοφύλακά τους (Λέμαν) απέναντι στους ταχύτατους και τεχνίτες Ισπανούς. Κάπου εκεί ελλοχεύει ο κίνδυνος της γκάφας αλλά αυτά θα τα δούμε αύριο βράδυ.
Η προσωπική μου προτίμηση είναι ξεκάθαρη και ανοικτή υπέρ της Ισπανίας για πολλούς λόγους. Όμως επειδή διάβασα κάπου πως η ιστορία της χρωστάει τον τίτλο οφείλω να πω πως δεν συμφωνώ καθόλου με αυτή την άποψη. Η ιστορία δεν χρωστάει σε κανένα τίποτα. Οι ποδοσφαιριστές της Ισπανίας χρωστούν στους εαυτούς τους και στη χώρα τους μια μεγάλη και ουσιαστική «παράσταση» αντάξια του θεαματικού ποδοσφαίρου που έχει παίξει πολλές φορές στο παρελθόν η εθνική των «Φούριας Ρόχας». Και φυσικά έμπρακτη απόδειξη αυτού αύριο βράδυ κόντρα στο ποδοσφαιρικό ρητό που λέει πως… «όλοι παίζουν αλλά τελικά κερδίζουν οι Γερμανοί». Ίδωμεν.

Ραντεβού στο μέλλον...

Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο άρθρο, για τα παιχνίδια με Ρωσία και Ισπανία, ενδεχόμενα λάθη πλέον δεν επιτρέπονται, διότι αυτόματα σε θέτουν εκτός «οκτάδας». Απλά δεν περίμενα τέτοιου είδους λάθος απ’ την ελληνική άμυνα. Γιατί ναι μεν ο Νικοπολίδης κάνει μια «τραγική» έξοδο, όχι τόσο για την κλάση όσο για την εμπειρία του, αλλά η κάλυψη που έχει απ’ τους αμυντικούς του είναι ανάλογη της αγωνιστικής κατάστασης στην οποία βρέθηκαν σε αυτά τα παιχνίδια οι περισσότεροι διεθνείς μας.
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Λάθη σε ποδοσφαιρικούς αγώνες γίνονται και θα γίνουν πολλά είτε από ποδοσφαιριστές, είτε από προπονητές ή διαιτητές. Αυτοί που τους κρίνουν όμως, δίκαια αλλά κυρίως άδικα, πρέπει να αναλογιστούν αν κι αυτοί στο πεδίο των δραστηριοτήτων τους είναι αλάνθαστοι. Και επίσης αν θα ήταν έτοιμοι να δεχτούν ανάλογης μορφής κριτική. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν θα κάνουμε κριτική. Αλλά σημαίνει κάτι βαθύτερο. Η κριτική να είναι δίκαιη και εμπεριστατωμένη, ποδοσφαιρική και ώριμη που να αξίζει και τελικά να βοηθήσει αυτό το ρημάδι, που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα.
Τελικά εμείς που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε την κατάκτηση του EURO 2004 και να πατήσουμε πάνω σε αυτό ώστε να βελτιώσουμε το ποδόσφαιρό μας, είμαστε οι ίδιοι που, φοβάμαι πως, δεν θα διαχειριστούμε σωστά ούτε την κακή μας εμφάνιση στο EURO 2008.
Αγωνιστικά τώρα, στο ματς με τους Ρώσους δε νομίζω ότι άλλαξε κάτι δραματικά, πέρα από μια διάθεση των παικτών να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι διαθέτουν «ποδοσφαιρικό εγωισμό». Δηλαδή πιστεύω πως είχαν περισσότερο πάθος αλλά σε θέμα ποδοσφαίρου, είδαμε πάλι πολλές «γιόμες», λάθος πάσες, κακές επιλογές και κακές τοποθετήσεις σε άμυνα και επίθεση. Η βελτίωση ήταν κυρίως στο μέτρο του ότι ήταν σχεδόν απίθανο να είναι τόσο χάλια, όσο στο ματς με τη Σουηδία.
Απλά πιστεύω πως ο κύριος Otto Rehhagel έδωσε απαντήσεις σε κάποιους με τις αλλαγές που επέφερε στο σχήμα της Εθνικής. Απαντήσεις στο ότι είναι «ξεροκέφαλος» και «κολλημένος». Άλλαξε όχι μόνο το σχήμα, αφαιρώντας τον τρίτο κεντρικό αμυντικό, αλλά και τρία πρόσωπα στην ελληνική ενδεκάδα. Κάποιος θα μπορούσε, λανθασμένα κατ’ εμέ, να ισχυριστεί πως έκανε το χατίρι των «ειδικών» που τον «έκραξαν».
Τόσο μπορούσαμε κύριοι και αυτοί είμαστε. Λάθη κάνουμε όλοι και φυσικά τέτοια έκαναν και ο προπονητής και παίκτες. Αλλά είναι κάποιοι τόσο σίγουροι πως οι δύο – τρεις επιπλέον παίκτες, που «έπρεπε» να καλέσει ο Rehagel θα έκαναν τη διαφορά ;
Και ακόμα κι αν είναι, ας το εξέφραζαν με πιο κόσμιο και όμορφο τρόπο ώστε να μη μπορεί να τους πει και κανείς κουβέντα. Άλλωστε η Ελένη Αρβελέρ είχε πει, σε μια συνέντευξη, πως πρέπει ανά πάσα στιγμή να έχουμε στο μυαλό μας πως και ο διπλανός μας ΜΠΟΡΕΙ να έχει ΔΙΚΙΟ.
Τέλος αυτό που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το timing της συνέντευξης – προαναγγελίας αποχώρησης του Αντώνη Νικοπολίδη. Καλύτερο θα ήταν να γίνει αυτό με ηρεμία μετά την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Αλλά βέβαια αυτός ξέρει καλύτερα από εμάς και θα έχει τους λόγους του.
Επίσης επειδή πολλές φορές μας μένει η τελευταία εντύπωση θα ήταν άδικο να τον θυμόμαστε ποδοσφαιρικά για αυτή τη λάθος έξοδο. Η ιστορία έγραψε πως είναι και αυτός πρωταθλητής Ευρώπης και έχει κάνει σημαντική καριέρα στα γήπεδα. Και σας το λέει αυτό ένας άνθρωπος που ουδέποτε συμπάθησε ιδιαίτερα τις ποδοσφαιρικές ικανότητες του τερματοφύλακα της εθνικής ομάδας αλλά και του σωματείου που υποστηρίζει.
Άλλο ένα παιχνίδι με την Ισπανία απέμεινε για να δούμε αν θα σκοράρουμε και αν θα πάρουμε κάποιο βαθμό. Ανώμαλη προσγείωση και επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα. The game is over αλλά το ταξίδι συνεχίζεται…

Μπορούσαμε καλύτερα.

Δεν τα κατάφερε η Εθνική Ελλάδας στην πρεμιέρα των τελικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, καθώς ηττήθηκε απ' την αντίστοιχη της Σουηδίας με 2 - 0. Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα δίκαιο, κάτι που παραδέχθηκαν τόσο ο ομοσπονδιακός τεχνικός Otto Rehagel, όσο και κάποιοι απ' τους διεθνείς μας, σε δηλώσεις τους μετά τον αγώνα. Το παιχνίδι ήταν ισορροπημένο στο μεγαλύτερο μέρος του, όμως οι Σουηδοί φρόντισαν να εκμεταλλευτούν τις ελάχιστες στιγμές αδράνειας της άμυνας της εθνικής μας. Επίσης φάνηκαν πολύ διαβασμένοι, έδειξαν να πιστεύουν περισσότερο στη νίκη και δεν παρασύρθηκαν σε κανένα σημείο του αγώνα.
Θα σταθώ σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι αγωνιστικό και έχει να κάνει με αυτό που λέμε συγκέντρωση ανά πάσα στιγμή στα 90 και πλέον λεπτά του αγώνα. Μία φορά έμεινε ελεύθερος ο Ιμπραΐμοβιτς ( αν εξαιρέσουμε την κεφαλιά στο πρώτο ημίχρονο ) και ήταν αρκετή ώστε να μας κάνει τη ζημιά.
Το δεύτερο είναι μια κάπως μεταφυσική παρατήρηση. Όλη αυτή η εύνοια ή το «άστρο», όπως λένε κάποιοι, που συνόδευε την Εθνική Ελλάδας στην Πορτογαλία το 2004, φάνηκε να στρέφεται εναντίον της μόνο και μόνο στη φάση του δεύτερου γκολ των Σουηδών. Αυτό το αναφέρω για να επισημάνω πως κάποιες φορές είναι και το κλήμα στραβό αλλά το τρώει κι ο γάιδαρος. Προηγουμένως βέβαια πρέπει να αναφέρω πως στη συγκεκριμένη φάση γίνεται πολλαπλό λάθος και απ' τους τρεις Έλληνες, που ενεπλάκησαν στη φάση.
Πολλά ακούσαμε ύστερα απ' το ματς. Για μένα η τακτική μας ήταν ενδεδειγμένη για το συγκεκριμένο παιχνίδι, με δεδομένο ότι μια ισοπαλία σε πρεμιέρα δεν είναι και το χειρότερο αποτέλεσμα ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού μας γυρόφερνε και η νίκη. Άλλωστε είδαμε το τεράστιο κενό στο κέντρο της άμυνας, που προκλήθηκε αμέσως μετά την έξοδο του Δέλλα και

απ' το οποίο προήλθε το δεύτερο γκολ.
Η Σουηδία ήταν ακριβώς όπως την περίμενα. Την Ελλάδα όμως την περίμενα και εννοείται ότι την ήθελα κιόλας, καλύτερη. Νομίζω πως αρκετοί ποδοσφαιριστές βρέθηκαν σε άσχημη μέρα και είχαν κακή ατομική απόδοση. Σε πολλά σημεία του αγώνα είχε χαθεί η μάχη του κέντρου, και επειδή λόγω συστήματος ο Καραγκούνης ήταν κάτι σαν αριστερό χαφ - εξτρέμ.
Το παιχνίδι αυτό ανήκει στο παρελθόν και πλέον τα πράγματα για την υπόθεση πρόκριση γίνονται πολύ δύσκολα. Ακολουθούν δύο «τελικοί», όπου λάθη δεν συγχωρούνται και όπου πιθανόν να μη μας φθάνουν οι τέσσερις βαθμοί. Εμένα μου έμεινε η «πικρή» γεύση πως ηττηθήκαμε από μια ομάδα που δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερη μας όμως σε κάθε περίπτωση ήταν μάλλον πιο προετοιμασμένη και εφάρμοσε την «ομοιοπαθητική μέθοδο». Δηλαδή μεταμορφώθηκε σε Εθνική Ελλάδας του 2004 και από-συντόνισε την Εθνική Ελλάδας του 2008.
Τέλος ΠΟΛΥ πικρή γεύση μου έμεινε απ' την εμφάνιση εκεί γύρω στις 12, αλλά και όλη τη νύχτα και την άλλη μέρα, των έκτακτων στρατοδικείων των τηλεπαραθύρων και των λαϊκών δικαστηρίων των πάσης φύσης «ειδικών» που μιλούν επί παντός επιστητού και παραληρούν χωρίς ποδοσφαιρικά ουσιαστικά επιχειρήματα, με καθυστέρηση όμως πάντα λίγων ωρών ή ημερών.
Επιτέλους, μια φορά, πείτε τα νωρίτερα κύριοι. Και κυρίως μιλήστε με επιχειρήματα. Διότι μετά το Χριστό όλοι είμαστε προφήτες.

Φτάσε όπου δεν μπορείς.

(Κείμενο 6 Ιουνίου 2008)
Πριν τέσσερα χρόνια, τέλη Ιούνη με αρχές Ιούλη, η αθλητική εφημερίδα «Ο Φίλαθλος», κυκλοφόρησε έχοντας σαν πρωτοσέλιδο τον τίτλο του παρόντος άρθρου. Η ρήση του Νίκου Καζαντζάκη, απ' τον «Καπετάν Μιχάλη» βρήκε την απόλυτη εφαρμογή της στην πορεία της Εθνικής ομάδας στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Πορτογαλία. Πραγματικά φτάσαμε όπου δεν μπορούσαμε, ποδοσφαιρικά πάντα. Τώρα η Εθνική Ελλάδας βρίσκεται μπροστά σε μια νέα, λίγο διαφορετική αλλά μάλλον πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα πιο δύσκολη, πρόκληση. Καλείται να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης αλλά κυρίως να δείξει για άλλη μια φορά πως είναι, πλέον, μια σοβαρή ομάδα, άξια σεβασμού που πολύ δύσκολα μπορούν να καταβάλλουν, ακόμη και οι πιο ισχυρές εθνικές ομάδες.
Αυτό άλλωστε ήταν το μόνο που μας υποσχέθηκε ο Otto Rehagel. Δηλαδή πως όλοι θα δυσκολευθούν αφάνταστα να μας κερδίσουν. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός, σε συνέντευξή του στον κ. Θανάση Λάλα, ( που δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Life» της εφημερίδας «Το Βήμα», στις 12 Ιούνη 2004, δηλαδή ανήμερα του αγώνα Πορτογαλία - Ελλάδα, για την πρεμιέρα του EURO 2004 ) είπε το εξής καταπληκτικό, σχετικά με ένα απευκταίο αλλά πιθανό, σενάριο αποκλεισμού :
«Όταν χάνεις, έχει σημασία ο τρόπος που χάνεις. Στην ιστορία του ποδοσφαίρου ο κόσμος, μερικές φορές, έχει συμπαρασταθεί περισσότερο στους ηττημένους παρά στους νικητές. Αλλά περιμένετε λίγο, δεν χάσαμε ακόμη!». Το σημαντικό πλέον όφελος είναι πως η ελληνική εθνική ομάδα έχει ανέβει επίπεδο και έχει αλλάξει νοοτροπία, φυσικά προς το καλύτερο. Κι αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό ακόμα κι απ' αυτή την κατάκτηση του τροπαίου. Απλά προσωπικά πιστεύω πως για να συμπληρωθεί το παζλ χρειάζονται δύο επιπλέον στοιχεία.
Πρώτον όλα τα παραπάνω να έχουν διάρκεια και συνέχεια, που είναι θέμα κυρίως ομοσπονδίας και οπωσδήποτε αυτών που είναι μέσα ή κοντά στην εθνική από οποιοδήποτε πόστο. Και δεύτερον να παραδειγματιστούμε κι εμείς οι φίλαθλοι, που βγήκαμε στους δρόμους πριν τέσσερα καλοκαίρια, που βουρκώσαμε από ποδοσφαιρική συγκίνηση για αυτό τον ανέλπιστο θρίαμβο, γιατί να με συγχωρήσετε αλλά κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν μας αξίζει αυτή η εθνική. Πιστεύω τουλάχιστον αυτές να είναι λίγες ή ειλικρινά να κάνω κάποιο λάθος.
Η νοοτροπία που αναφέρω πιο πάνω είναι καθαρά ελληνική και συνοψίζεται σε μια άλλη απάντηση του Otto Rehagel στην ίδια συνέντευξη : «Οι Έλληνες κάνουν ένα λάθος : είναι πολύ συναισθηματικοί. Τους συνεπαίρνει η ευφορία. Όταν κερδίζουν είναι γεμάτοι πάθος κι όταν χάνουν θέλουν να τα ρίχνουν όλα στη θάλασσα!». Ο προπονητής του ομοσπονδιακού συγκροτήματος πετυχαίνει διάνα και είναι τιμητικό που ήρθε να δουλέψει στη χώρα μας και για αυτόν αλλά και για εμάς.
Η Εθνική Ελλάδας μπαίνει στη «μάχη» την Τρίτη 10 Ιούνη στις 21:45 απέναντι στη Σουηδία. Η αρχή είναι το παν. Μια καλή αρχή σου δίνει «φτερά» για τη συνέχεια, ενώ μια ήττα στην πρεμιέρα δύσκολα καλύπτεται. Έτσι εκτιμώ πως θα δούμε ένα πολύ κλειστό ματς, με τις δύο ομάδες να δίνουν έμφαση στην άμυνα. Η ενδεχόμενη ισοπαλία δεν καταστρέφει κανένα και μάλιστα ίσως αφήνει και τους δύο ευχαριστημένους σε αυτό το παιχνίδι.
Η ρεαλιστική υποψία «φοβίας» που είχα παλιότερα για τις σκανδιναβικές εθνικές ομάδες έχει σχεδόν εξαλειφθεί, κυρίως λόγω του τρόπου αντιμετώπισης απ' τη δική μας εθνική. Αν ελέγξουμε το ρυθμό και έχουμε σωστές τοποθετήσεις στην άμυνα πιστεύω πως μπορούμε να πάρουμε τη νίκη, έστω και δύσκολα, με πιθανό σκορ το 1-0. Μεγάλη προσοχή απαιτείται στις στημένες φάσεις, εκεί όπου και λόγω σωματικών προσόντων οι Σουηδοί έχουν ένα μικρό πλεονέκτημα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η όχι και τόσο καλή αγωνιστική κατάσταση του Δέλλα. Βέβαια πιστεύω πως στα επίσημα παιχνίδια θα είναι αυτός που πρέπει αλλά σίγουρα ο προπονητής θα βρει κάποιες λύσεις αν όντως υπάρχει τέτοιο θέμα. Η πιο πιθανή απ' αυτές, όχι μόνο σε σχέση με το Δέλλα, είναι η χρησιμοποίηση τρίτου κεντρικού αμυντικού, πιθανότατα του Άντζα, ώστε ο Δέλλας να πάρει τον οικείο σε αυτόν ρόλο του λίμπερο και να θωρακιστεί έτσι η άμυνα. Συγχρόνως κερδίζει σε ύψος, ενώ ο Άντζας μπορεί να γίνεται και αμυντικό χαφ όταν η ομάδα επιτίθεται. Γνώριμο «τρικ» του «Όθωνα», που έχει εφαρμοστεί και στο παρελθόν με εκφραστή τον Κατσουράνη.
Όσον αφορά την επίθεση, κυρίαρχο στοιχείο πρέπει να είναι η υπομονή, κατά τη γνώμη μου. Αν διατηρήσουμε το μηδέν στην άμυνα, το γκολ μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή. Και ίσως δεν χρειαστούν και πολλές ευκαιρίες, αρκεί οι φάσεις που θα βγουν να προέρχονται απ' τη δουλειά που γίνεται στις προπονήσεις. Ένα ξεπέταγμα του Γκέκα, σε μια κάθετη πάσα, που θα «σπάσει» το τεχνητό off side, μπορεί να είναι αρκετό ή μια κεφαλιά του Κυργιάκου σε ένα στημένο μπορεί να δώσει τους τρεις βαθμούς - «χρυσάφι» και υποθήκη ταυτόχρονα για την πρόκριση στα προημιτελικά.
Πολύ δουλειά θα έχει το τρίο Καραγκούνη, Μπασινά, Κατσουράνη στα χαφ αλλά είναι ίσως το σημείο που σχεδόν είμαι σίγουρος πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Στην επίθεση υπάρχει πληρότητα και μπορούν να επιλεγούν διάφορες λύσεις σε πρόσωπα και σχήματα. Γενικά η τωρινή εθνική θαρρώ πως είναι πιο πλήρης απ' την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως θα έχει, σίγουρα, την ίδια επιτυχία.
Εγώ είμαι αισιόδοξος διότι αυτή η ομάδα μου έχει, πολλές φορές, στο παρελθόν αποδείξει, πως είναι φτιαγμένη από τέτοιο μέταλλο ώστε η παρουσία της θα είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής στα γήπεδα της Αυστρίας και γιατί όχι και της Ελβετίας. Τα υπόλοιπα είναι και θέμα συγκυριών αλλά κυρίως φορμαρίσματος τις συγκεκριμένες 22 μέρες. Μια ενδεχόμενη πρόκριση απ' τον όμιλο θα είναι τεράστια επιτυχία και ταυτόχρονα «ανοίγει την όρεξη» για καλύτερα πράγματα.
Σημασία έχει εμείς να απολαύσουμε τη γιορτή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, να περάσουμε ωραίες στιγμές και να προσπαθήσουμε να πετάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία ίχνη μιζέριας. Μιζέριας ποδοσφαιρικής, που το παράδειγμα του 1-4 απ' την Τουρκία έκανε πολλούς να δείξουν ότι την έχουν μέσα τους και χρειάζονται μια αφορμή μόνο ώστε να ξεχειλίσει προς κάθε κατεύθυνση. Αυτή η Εθνική το αξίζει, μας έδειξε το δρόμο και οφείλουμε να το ακολουθήσουμε και να. φτάσουμε όπου δεν μπορούμε.
Εν κατακλείδι, αρκεί να κάνω και μια ευχάριστη αναδρομή στο παρελθόν. Πιτσιρικάδες πριν από κάθε μεγάλη διοργάνωση συνηθίζαμε να κάνουμε συλλογή αυτοκόλλητων, με τα γνωστά άλμπουμ. Ποτέ όμως, προς μεγάλη μας θλίψη, δεν βρίσκαμε κάποιον Έλληνα ποδοσφαιριστή. Επίσης θυμάμαι τον Ιούνη του 1988, πριν από κάθε αγώνα του ευρωπαϊκού της Γερμανίας, μαζευόμασταν στη γειτονιά για μπάλα. Χωριζόμασταν ανάλογα με το ποια ομάδα υποστήριζε ο καθένας μας στο βραδινό ματς. Και διαλέγαμε και ένα παίκτη, του οποίου το ρόλο θα υποδυόμασταν στο παιχνίδι.
Εγώ σαν υποστηρικτής της Ολλανδίας αλλά και λόγω θέσης ήμουν ο Βάουτερς. Τουλάχιστον τα σημερινά παιδιά και Έλληνες ποδοσφαιριστές βρίσκουν στις τύχες που αγοράζουν στα περίπτερα αλλά και δεν χρειάζονται ξένους ποδοσφαιριστές ώστε να παρομοιάσουν τους ποδοσφαιρικούς εαυτούς τους. Είναι κι αυτό κάτι.
Και για να μην το ξεχάσω επειδή η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες, ας προσέξουμε να διαχειριστούμε ώριμα μια απευκταία αποτυχία. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδάει: «Δε με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω αφού ξέρω πως έπαιξα κι εγώ».

Αγάπα αυτό που έχεις, αν δεν έχεις αυτό που πραγματικά αγαπάς

(Κείμενο 22 Απριλίου 2008)
Είναι σίγουρο πως και εγώ, πιθανότατα και τα άλλα παιδιά, θα ήθελα να γράφω πιο συχνά τη γνώμη μου, για τα τοπικά αθλητικά δρώμενα και όχι μόνο. Ενδεχομένως αυτό θα ήθελαν και όποιοι, όσοι κι αν είναι αυτοί, μας παρακολουθούν είτε απ' το ραδιόφωνο, είτε απ' την ιστοσελίδα. Όμως αυτό είναι το θετικό του «ερασιτεχνισμού», που περιβάλλει την όλη μας προσπάθεια. Δηλαδή το ότι δεν έχουμε κάποιο κέρδος και κυρίως κάνουμε το κέφι μας, μας δίνει τη δυνατότητα να γράφουμε όταν θεωρούμε ότι υπάρχει κάτι για το οποίο θέλουμε να εξωτερικεύσουμε τη γνώμη μας και όχι κάθε τρεις και λίγο γιατί «έτσι πρέπει». Έτσι κι αλλιώς εμένα δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η λέξη πρέπει, κυρίως όταν πρόκειται για ενήλικους και συνειδητοποιημένους ανθρώπους.
Η αθλητική χρονιά οδεύει προς το τέλος της και διόλου ευκαταφρόνητα πράγματα συνέβησαν φέτος στην περιοχή μας. Θα ξεκινήσω με την επιστροφή της αρκαδικής καλαθοσφαίρισης στη Β' Εθνική, ύστερα από 22 χρόνια. Φευγαλέα θυμάμαι κάποια παιχνίδια που είχα παρακολουθήσει τότε στο κλειστό γυμναστήριο της Τρίπολης. Κι αν δεν κάνω λάθος ένα απ' αυτά ήταν με αντίπαλο τον Πειραϊκό, δηλαδή την ομάδα που αντιμετώπισε ο Αρκαδικός στην τελευταία αγωνιστική του φετινού πρωταθλήματος, όπου και σφραγίστηκε το εισιτήριο της ανόδου.
Η τεράστια αυτή επιτυχία είναι το επιστέγασμα μιας πολύχρονης προσπάθειας και ταυτόχρονα αποτελεί τη δικαίωση του αρκαδικού μπάσκετ. Ουσιαστικά αποτελεί και μια επιβράβευση των κόπων όλων αυτών των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτό, από οποιοδήποτε πόστο. Σε αυτούς αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και μπράβο, είτε βρίσκονται στην τωρινή ομάδα του Αρκαδικού, φυσικά κυρίως σε αυτούς, είτε όχι αλλά έχουν συμβάλλει παλαιότερα σ' αυτό το οικοδόμημα και έχουν κι αυτοί ένα μερίδιο στη φετινή επιτυχία.
Ο «χιτσκοκικός» τρόπος με τον οποίο ήρθε το φινάλε, ήταν μια έμπρακτη απόδειξη του τι είναι ο αθλητισμός και τι συγκινήσεις επιφυλάσσει μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η απογοήτευση της μη κάλυψης της διαφοράς των οκτώ πόντων στο παιχνίδι με το Γκυζιακό, έδωσε τη θέση της στα έξαλα πανηγύρια, στο τηλεφωνικό άκουσμα της είδησης της ήττας του απ' την Αγία Παρασκευή. Τώρα όμως, που σιγά - σιγά πέφτει ο κουρνιαχτός των πανηγυρισμών, χρειάζεται η αποτίμηση και ο σωστός προγραμματισμός για την επόμενη χρονιά, απ' τους ιθύνοντες της ομάδας. Επίσης χρειάζεται και η αυτοκριτική ημών των φιλάθλων, που μάλλον δεν στηρίξαμε όσο θα έπρεπε και κυρίως όσο άξιζε, την προσπάθεια αυτής της ομάδας.
Στο χώρο του ποδοσφαίρου, με ανάμικτα συναισθήματα έκλεισε την περασμένη Κυριακή η πρώτη ποδοσφαιρική χρονιά του Αστέρα Τρίπολης, στα σαλόνια της Super League. Η «ομάδα των τρένων» ηττήθηκε απ' την ΑΕΚ, στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου και τερμάτισε στην έβδομη θέση, χάνοντας την ευκαιρία να αγωνιστεί στα play offs. Εκεί όπου θα της δινόταν η ευκαιρία να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο, αλλά κυρίως να ανεβάσει τις ήδη υψηλές μετοχές της και ίσως να έχει και κάποια επιπλέον οικονομικά οφέλη.
Για δύο βασικούς λόγους πιστεύω πως αυτό θα βγει σε καλό στην ομάδα της πόλης μας. Πρώτον διότι υπάρχει η εκκρεμότητα με το νέο γήπεδο. Δηλαδή θα είναι πολύ καλύτερα αυτό το βήμα, το ευρωπαϊκό, να γίνει όταν με το καλό θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι νέες υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις που έχουν προαναγγελθεί κι όχι να χρησιμοποιεί κάποιο γήπεδο πιθανότατα στην Αθήνα, είχε ακουστεί αυτό της Ριζούπολης.
Και ο δεύτερος λόγος είναι πως θεωρώ ότι καλύτερο είναι τα βήματα ανόδου να είναι αργά και σταθερά κι όχι γρήγορα και βιαστικά. Άλλωστε όπως μας έχει αποδείξει η ζωή και κυρίως ο αθλητισμός, πολλές φορές εφαρμόζεται η θεωρία του «ασανσέρ» και οι απότομες άνοδοι συνοδεύονται από εξίσου απότομες καθόδους. Όπως λέει κι ο λαός μας : « Το καλό πράγμα αργεί να γίνει» κι όπως λέει κι ένα τραγούδι της δημοτικής μας παράδοσης : «Αργά λεβέντη το χορό, για να σε καμαρώνουν.»
Η πρώτη αυτή χρονιά του Αστέρα Τρίπολης ήταν απόλυτα πετυχημένη και αυτό είναι μια καθαρά προσωπική άποψη. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια νεοφώτιστη ομάδα μιας πόλης που ουδέποτε είχε εκπρόσωπο στην μεγαλύτερη τη τάξει κατηγορία και η οποία έκανε την υπέρβαση και μάλιστα έκανε μεγάλες νίκες απέναντι στις καλύτερες ομάδες κυρίως εντός έδρας αλλά όχι μόνο. Σημαντικότερες στιγμές κατά τη γνώμη μου ήταν η στέρηση πέντε βαθμών απ' τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, οι νίκες επί των «μεγάλων» στην Τρίπολη καθώς και το «διπλό» στην Τούμπα.
Όπως προανέφερα για τον Αρκαδικό, αξίζουν πολλά μπράβο σε όσους εμπλέκονται στην φετινή πορεία του Αστέρα αν και υπάρχουν πολλά πράγματα σε διάφορους τομείς που χρήζουν βελτίωσης και οι εμπειρίες απ' την φετινή χρονιά μπορούν να αποτελέσουν καλό οδηγό. Ορισμένες απαντήσεις, που δίνονται στην ενότητα «Δημοσκοπήσεις» της ιστοσελίδας μας, «φωτογραφίζουν» κάποιους τέτοιους τομείς όπου υπάρχουν απαιτήσεις για βελτιώσεις.
Όσον αφορά τώρα το φίλαθλο κοινό, θεωρώ πως στήριξε με καλό τρόπο την ομάδα. Τα εισιτήρια που κόπηκαν, διαρκείας και απλά, έδειξαν τη δίψα του κόσμου για ποδόσφαιρο υψηλότερου επιπέδου απ' αυτό που είχαμε συνηθίσει στην Αρκαδία. Βέβαια κι ο κόσμος έχει περιθώρια βελτίωσης ύστερα απ' αυτή τη χρονιά και δεν χρειάζεται να απογοητεύεται τόσο πολύ, όπως έγινε ύστερα απ' το πολύ ατυχές, είναι η αλήθεια, αποτέλεσμα του αγώνα με το Λεβαδειακό.
Και κάπου εδώ κολλάει η άποψη του Σίλερ, που διάλεξε για τίτλο ο γράφων αυτό το κείμενο. Δηλαδή δεν γίνεται από εκεί που ήμασταν στα «αλώνια» και βρεθήκαμε στα «σαλόνια», ποδοσφαιρικά πάντα, να έχουμε και την απαίτηση να κατακτήσουμε τα πάντα και μάλιστα «εδώ και τώρα». Δεν «ανακαλύψαμε την Αμερική» σε μια ποδοσφαιρική σεζόν και ξέρω ότι κάπου εδώ πολλοί θα διαφωνήσουν αλλά αυτό είναι και το καλό της δημοκρατίας.
Στα τοπικά τώρα, πολύ καλή χρονιά έκανε το Λεωνίδιο και η Δόξα Μεγαλόπολης ενώ η Νεστάνη το προσπάθησε αλλά δεν κατάφερε να μείνει στη Δ' Εθνική. Ο Ερμής Μελιγούς θα συμμετάσχει στο επόμενο πρωτάθλημα ως νέος εκπρόσωπος της Αρκαδίας. Αλλά το παράπονο πολλών όπως και εμένα είναι η πορεία του ιστορικού Παναρκαδικού όπως και οι εξελίξεις με το γήπεδο που έχει πλέον ταυτιστεί με το περιβόητο γεφύρι της Άρτας. Ίδωμεν.
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους μας παρακολουθούν, είτε απ' το ραδιόφωνο είτε απ' το site, μας στέλνουν την άποψή τους, μας λένε τη γνώμη τους, μας ενημερώνουν ή μας κάνουν κριτική και θέλω να τους διαβεβαιώσω ότι αυτή είναι η καλύτερη ανταμοιβή και εκτιμάται ιδιαίτερα διότι όπως αναφέρεται και στο βιογραφικό μου, τα απλά πράγματα «γεμίζουν» τη ζωή μας και την κάνουν πιο όμορφη.
Επίσης να ευχηθώ σε όλους, μέρες που είναι, Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση. Να είμαστε υγιείς, αισιόδοξοι, δημιουργικοί και με ήθος και αξιοπρέπεια να προσπαθούμε καθημερινά να ξεπερνάμε τον εαυτό μας.

Υ.Γ.1
Όσον αφορά το θέμα που προέκυψε τη Δευτέρα, με το αφιέρωμα της εφημερίδας «Goalnews» στην άνοδο του Αρκαδικού στη Β' Εθνική και τη χρησιμοποίηση φωτογραφικού υλικού απ' την ιστοσελίδα μας (http://www.contraepithesi.gr) αλλά κυρίως απ' την προσωπική δουλειά του Φώτη Αλεξόπουλου, δίχως όχι απλά να ρωτηθούμε αν επιτρέπουμε την χρήση του, το λιγότερο, αλλά χωρίς καν να αναφερθεί η πηγή προέλευσης, θα πω τούτο: Καταρχήν με χαροποιεί που έστω κι έτσι προβάλλεται μια αρκαδική αθλητική επιτυχία κι έχουμε μια μικρή συμβολή σε αυτό. Και κατά δεύτερον με καλύπτει απόλυτα η αξιοπρέπεια, η σοβαρότητα, η ευθύτητα, η ειλικρίνεια και κυρίως η ανωτερότητα με την οποία άγγιξε το θέμα ο Φώτης, στο δικό του σύνδεσμο, στην ενότητα «Απόψεις Συντελεστών». Τέλος, θέλω να πιστεύω, αν και δυσκολεύομαι, πως αυτό δεν ήταν παρά ένα ατυχές περιστατικό.

Υ.Γ.2
Εύχομαι καλή επιτυχία τόσο στους διοργανωτές, όσο και στους συμμετέχοντες στο φετινό πρωτάθλημα υπηρεσιών και οργανισμών αν και φέτος με τους νέους, πιο ξεκάθαρους είναι η αλήθεια, κανονισμούς δεν θα έχω δικαίωμα συμμετοχής. Ωστόσο μάλλον αυτή η αλλαγή είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και θα προσδώσει στο πρωτάθλημα το χαρακτήρα που πραγματικά του αξίζει.

Τοπίο στην ομίχλη

(Κείμενο 28 Φεβρουαρίου 2008)
Στις 7 Γενάρη 2007, ανήμερα του Αι Γιαννιού, ντεμπουτάρει στον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης ο βραζιλιάνος προπονητής Πάουλο Κάμπος. Το παιχνίδι απέναντι στη Βέροια φαντάζει ως εξαιρετικά δύσκολο. Το 0-0 κρίνεται ως μια πολύ καλή αρχή. Στη συνέντευξη τύπου ο προπονητής των γηπεδούχων Στέφανος Γαιτάνος μας προτρέπει να τον στηρίξουμε και κυρίως να του δώσουμε το απαραίτητο χρονικό διάστημα ώστε να δείξει το έργο του και να μην βιαστούμε να τον κρίνουμε.
Κάτι λιγότερο από 14 μήνες αργότερα, στις 24 Φλεβάρη 2008, με μια λιτή ανακοίνωση 33 λέξεων η διοίκηση του Αστέρα μας γνωστοποιεί τη λύση της συνεργασίας της με το βραζιλιάνο τεχνικό. Η μοίρα του προπονητή είναι γνωστή στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Ωστόσο σε μια υπόθεση που έχει πολλά ερωτηματικά, εμένα ο προβληματισμός μου είναι άλλος. Αν και κατά πόσο δηλαδή έγινε πράξη αυτό που «ζήτησε» ο προπονητής της Βέροιας.
Η αίσθηση που εισπράττω είναι πως το φίλαθλο κοινό της πόλης δεν χάρηκε στο άκουσμα της απομάκρυνσης του Κάμπος, έστω κι αν δεν συμφωνούσε κατά γράμμα με αυτά που έκανε, ιδίως τον τελευταίο καιρό. Τα αθηναικά μέσα ενημέρωσης, ύστερα απ' τους διθυράμβους για την πορεία του πρώτου γύρου, άσκησαν δριμύτατη κριτική σ' αυτή την απόφαση. Και ίσως δεν είχαν άδικο. Σε κάποια σημεία μάλιστα έφτασαν στο επίπεδο της χλεύης, όπως για παράδειγμα στη διατύπωση του ερωτήματος : Τι ήθελαν στην Τρίπολη, Champions League με την πρώτη;
Βέβαια εδώ εμφανίζεται δικαιωματικά η παροιμία : Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Ίσως δηλαδή υπάρχουν άγνωστες πτυχές της υπόθεσης, που ενδεχομένως αγνοούμε και συνεπώς δεν μπορούμε να κρίνουμε σωστά. Οπότε θα επιχειρήσουμε μια προσέγγιση των πραγμάτων βάσει αυτών που γνωρίζουμε.
Το σημείο κλειδί είναι η επικείμενη πορεία του Πάουλο Κάμπος. Αν δηλαδή αληθεύουν τα σενάρια περί μετακίνησής του στην ΑΕΚ κυρίως, ή σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα τότε συζητάμε σε άλλη βάση. Διότι είναι λογικό ένας φιλόδοξος προπονητής να θέλει να δοκιμάσει την τύχη του σε μια ανώτερη ομάδα και μια διοίκηση να μην μπορεί και ενδεχομένως να μη θέλει να του σταθεί εμπόδιο.
Ωστόσο αυτά είναι μόνο εικασίες και άλλωστε θα φανούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μια πρώτη, πλην όμως προσεκτική, ανάγνωση του θέματος δείχνει πως δεν πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση εδώ είμαστε και θα τα δούμε στην πορεία.
Η ιστορία έγραψε πως ο Κάμπος ανέλαβε την ομάδα γύρω στη μέση του βαθμολογικού πίνακα της Β' Εθνικής, ανέστρεψε το αρνητικό κλίμα και την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Εν συνεχεία την οδήγησε στα σαλόνια της Super League και μετά από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα, που λίγο έλειψε να του κοστίσει τη θέση του, ξεκίνησε την «τρελή» πορεία.
Το παιχνίδι με τον Παναθηναικό και η μεγάλη - πρώτη νίκη του έδωσε πίστωση χρόνου και δεν αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του, όπως έλεγαν οι κακές γλώσσες. Έκτοτε ο Αστέρας βαφτίστηκε «νέος φονιάς των γιγάντων» και έκλεισε τον πρώτο γύρο, με τελευταίο θύμα του την ΑΕΚ. Οι νεοφώτιστοι πέτυχαν κάτι που κανείς δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν. Κέρδισαν όλους τους «μεγάλους» στην Τρίπολη και βρέθηκαν στην τέταρτη θέση, δηλαδή σε τροχιά Ευρώπης.
Εκεί ίσως έγινε αναπροσαρμογή πλάνων και ο στόχος της παραμονής έδωσε τη θέση του στο . «άρωμα Uefa». Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά εμπεριέχει κινδύνους. Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή μας καλό είναι τα βήματα να είναι πιο αργά αλλά και πιο σταθερά. Η εδραίωση του Αστέρα στα «μεγάλα σαλόνια» σε συνδυασμό με μια εντυπωσιακά αξιόλογη πορεία είναι υπεραρκετή για μένα. Το σημαντικό είναι ότι έχει ήδη επιτευχθεί. Άρα κατά την ταπεινή μου γνώμη διατηρείς τον προπονητή που σε οδήγησε σε αυτά και αν έχεις κάποιες ενστάσεις, το καλοκαίρι αποφασίζεις με ηρεμία τις επόμενες κινήσεις. Επαναλαμβάνω είναι λάθος ακόμα και τώρα ο στόχος του Uefa να είναι αυτοσκοπός. Αν έρθει καλώς, ειδάλλως ακόμα και μια όγδοη θέση, για παράδειγμα, είναι πολύ επιτυχημένη, κυρίως αν σκεφτούμε τι λέγαμε το καλοκαίρι.
Τώρα όσον αφορά τις αιτίες του διαζυγίου, ακούγονται πολλά. Το κυριότερο για μένα είναι το ότι η ομάδα δεν προσέφερε θέαμα. Προσωπικά πιστεύω πως η αλλαγή του συστήματος της πρεμιέρας κόντρα στη Λάρισα, από τέσσερις στην ευθεία σε λίμπερο με βάθος και δύο στόπερ, ήταν η σημαντικότερη αιτία της επιτυχημένης πορείας του πρώτου γύρου.
Βέβαια αυτό είχε ως αποτέλεσμα το . «αντιποδόσφαιρο» και τον «κλεφτοπόλεμο» αλλά οι βαθμοί γέμιζαν το σακούλι και οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη. Πρόκειται για το ίδιο «αντιποδόσφαιρο» που έδωσε στην Εθνική μας το Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 2004 και στον Ολυμπιακό τη φετινή πορεία στο Champions League.
Αλλά δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε ο Αστέρας στην πρώτη χρονιά στην Super League να ρισκάρει κυνηγώντας γκολ και θέαμα. Θέαμα είναι η αποτελεσματικότητα και η ουσία. Ή τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αργότερα βλέπουμε. Άλλωστε ο Κάμπος είχε πει εύστοχα, ότι στήνει την ομάδα ανάλογα με το υλικό που διαθέτει.
Το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Τσέλσι του τεράστιου μπάτζετ, που όμως δεν βγήκε να «σκοτώσει» τον Ολυμπιακό αλλά περίμενε πίσω και ήταν πολύ προσεκτική και μετρημένη στην επίθεση. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο εκεί έχει πάει. Ποιος θα πιάσει κορόιδο τον άλλο. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Αστέρας θα έπρεπε να αποτελεί εξαίρεση.
Όσον αφορά τη συνεχόμενη αλλαγή συστήματος, ανάλογα με τον αντίπαλο, ομολογώ ότι διαφωνώ. Τα περί συγκρούσεων του Κάμπος με ποδοσφαιριστές, δεν τα σχολιάζω καθόλου. Ή μάλλον σχεδόν καθόλου. Το ότι κάποιοι δυσαρεστούνται είναι φυσικό αλλά δεν αρκεί για να έρθει ο κόσμος ανάποδα. Επίσης σχετικά με το ελληνικό ποδοσφαιρικό φαινόμενο του ότι είναι πολλές επτά αγωνιστικές χωρίς νίκη, θα πω τούτο.
Την Κυριακή 16 Μάρτη 2003 παρακολουθούσα αγώνα μπαράζ για την άνοδο στη Δ' Εθνική μεταξύ των ομάδων Παγγορτυνιακού και Αστέρα Τρίπολης ( 0 - 0 ) στο γήπεδο της Δημητσάνας. Που ήμασταν και που ήρθαμε. Τα σχόλια περιττεύουν. Και θα μας φταίνε οι εφτά αγώνες χωρίς νίκη...Ήμαρτον, που λέει κι ο Γεωργίου.
Κλείνοντας επισημαίνω και μια άλλη πτυχή του θέματος. Η πέμπτη θέση, που άφησε την ομάδα ο βραζιλιάνος, είναι καλή παρακαταθήκη αλλά και ένα «βαρίδι» για κάθε νέο προπονητή, που αυτομάτως στη συνείδηση πολλών θα αποτελεί κάτι σαν πήχη τον οποίο θα πρέπει να ξεπεράσει. Και αυτή η σύγκριση θα είναι άδικη και άκυρη. Όμως μοιραία θα γίνει.
Τέλος αν οι διοικούντες αξιολόγησαν τόσο ψηλά κάποιες δηλώσεις ή στάσεις του Κάμπος στα τελευταία παιχνίδια, τότε κάπου θα συμφωνήσω μαζί τους διότι ο κόουτς ήταν υπερβολικός κάποιες στιγμές. Και σίγουρα ο προπονητής μιας ομάδας, την εκπροσωπεί και είναι καθρέφτης της. Οπότε αν δυσαρεστήθηκαν κάποιοι τόσο πολύ από τις δηλώσεις κατά του Πεσέιρο, για παράδειγμα, τότε χαλάλι τους. Βέβαια αντίστοιχες δηλώσεις ενδεχομένως να είχαν γίνει και νωρίτερα, απλά τότε όλα ήταν «μέλι γάλα».
Οι απόψεις είναι σαν την όρεξη. Και περί ορέξεως . ουδείς λόγος. Το αν θα απαντηθούν κάποια ερωτήματα είναι το ζητούμενο ή αν τελικά χαθούν στον τίτλο του άρθρου, που παραπέμπει σε ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και εκεί ξέρετε τι επικρατεί . Μια άλλη παροιμία : Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.-
Υ.Γ.
Όταν ρώτησα τον Πάουλο Κάμπος, στην εκπομπή «Κόντρα επίθεση» της Τρίτης 26 Φλεβάρη, αν θα ξαναγύριζε στον Αστέρα, είχε πάει το μυαλό μου στην περίπτωση του Παναγιώτη Λεμονή και την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Και όπως έχει ειπωθεί, η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Τα είπε όλα με λίγες προτάσεις

(Κείμενο 11 Φεβρουαρίου 2008)
Πολλές φορές, στη φετινή εκπομπή, έχουμε αναφερθεί στον τρόπο ανάπτυξης της ομάδας του Αστέρα και στις ομοιότητες, όσον αφορά τη διάταξη, με την Εθνική Ελλάδας. Διαβάζοντας κάποιες δηλώσεις του προπονητή του ΟΦΗ κ. Παράσχου, για το παιχνίδι με την αρκαδική ομάδα, παρατηρούμε ότι πρόκειται για μια απ' τις καλύτερες αναλύσεις των «κυανοκίτρινων» και μάλιστα με λίγα λόγια. Για του γραπτού το αληθές : «Ξέρει να αμύνεται καλά. Έχει το ίδιο στυλ παιχνιδιού μέσα - έξω και διαθέτει επιθετικούς ποιότητας. Πιστεύω ότι μπορούμε να βάλουμε γκολ, επειδή θα έχουμε χώρους και είναι σημαντικό να κρατήσουμε το μηδέν. Το ευτύχημα για μας είναι πως λείπει ο Καρντόσο». Το μόνο που ίσως «ξέχασε» είναι πως αν ο Αστέρας προηγηθεί, συνήθως κερδίζει, ενώ αν βρεθεί πίσω στο σκορ δύσκολα γυρίζει το παιχνίδι. Επίσης πως τα περισσότερα παιχνίδια του, ιδίως στην Τρίπολη, δύσκολα φεύγουν απ' το under ( λιγότερα από τρία γκολ συνολικά ).

Το κλείσιμο της τελευταίας εκπομπής για το 2007

(Κείμενο 29 Δεκεμβρίου 2007)
Αντί κάποιου κειμένου παραθέτω το ακριβές απόσπασμα, με το οποίο έκλεισε η εκπομπή ( 28/12/2008) σε συνδυασμό με τους στίχους του τραγουδιού " Τίποτα δεν πάει χαμένο ". Όπως έχουμε ξαναπεί τα απλά πράγματα στη ζωή είναι τα πιο δύσκολα. Ο Γιώργος Αμπάρης μετά την ήττα στη Βέροια είπε κάτι πολύ απλό όσο και δύσκολο να ειπωθεί. Είπε πως, όπως μάθαμε να κερδίζουμε έτσι πρέπει να μάθουμε και να χάνουμε. Κάποιοι ίσως και να παρεξήγησαν αυτή τη δήλωση, όμως σ' αυτά τα λόγια κρύβεται ένα σημαντικό νόημα της ζωής μας. Κι επειδή είμαστε στις τελευταίες μέρες του 2007 κι αυτή είναι η τελευταία μας εκπομπή θα πω τούτο:
Πολλές φορές απογοητευόμαστε γιατί δεν μας βγαίνουν πράγματα που έχουμε σχεδιάσει και δεν πετυχαίνουμε στόχους που έχουμε θέσει. Καλό θα ήταν λοιπόν να μην πολύσχεδιάζουμε τα πράγματα αλλά να τα αφήνουμε να κυλάνε, κυνηγώντας βέβαια όλα μας τα όνειρα. Όπως είπε και ο τερματοφύλακας του Αστέρα άλλα θα πετύχουμε κι άλλα όχι. Σημασία έχει να αγωνιζόμαστε και να επιδιώκουμε με αισιοδοξία τους στόχους μας. Και για να μην νομίσετε πως κάνουμε κήρυγμα, πρώτα τα λέμε για να τα ακούμε εμείς.
Σ' αυτό λοιπόν το πλαίσιο ευχόμαστε Χρόνια Πολλά και κυρίως Καλά με υγεία πρώτα αλλά και αγάπη και ήθος στη συνέχεια και κλείνουμε με ένα αντίστοιχο κομμάτι του αξέχαστου Μάνου Λοϊζου, σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και με τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου αλλά και του Νίκου Πορτοκάλογλου:
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ...

Τίποτα δεν πάει χαμένο.
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου, Μάνος Λοϊζος
Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.
Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.
Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ' όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου "γιατί".
Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.

Καλή Αρχή

Από σήμερα οι χώροι των συντελεστών της εκπομπής "Κόντρα Επίθεση", αποκτούν το δικό του διαδικτυακό χώρο, ή καλύτερα το δικό τους διαδικτυακό blog. Κάθε συντελεστής διαμορφώνει της δικές του απόψεις και καταχωρεί τους δικούς του προβληματισμούς, σχόλια, αναλύσεις.Οι συνετελεστές της "Κόντρα επίθεσης" παραμένουν ενωμένοι και δυνατοί στην προσπάθεια που ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια μέσα από την εκπομπή της Δημοτικής ραδιοφωνίας Τρίπολης και πάντα με τη δική σας υποστήριξη και έτσι θα συνεχίσουν!