Δεν τα κατάφερε η Εθνική Ελλάδας στην πρεμιέρα των τελικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, καθώς ηττήθηκε απ' την αντίστοιχη της Σουηδίας με 2 - 0. Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα δίκαιο, κάτι που παραδέχθηκαν τόσο ο ομοσπονδιακός τεχνικός Otto Rehagel, όσο και κάποιοι απ' τους διεθνείς μας, σε δηλώσεις τους μετά τον αγώνα. Το παιχνίδι ήταν ισορροπημένο στο μεγαλύτερο μέρος του, όμως οι Σουηδοί φρόντισαν να εκμεταλλευτούν τις ελάχιστες στιγμές αδράνειας της άμυνας της εθνικής μας. Επίσης φάνηκαν πολύ διαβασμένοι, έδειξαν να πιστεύουν περισσότερο στη νίκη και δεν παρασύρθηκαν σε κανένα σημείο του αγώνα.
Θα σταθώ σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι αγωνιστικό και έχει να κάνει με αυτό που λέμε συγκέντρωση ανά πάσα στιγμή στα 90 και πλέον λεπτά του αγώνα. Μία φορά έμεινε ελεύθερος ο Ιμπραΐμοβιτς ( αν εξαιρέσουμε την κεφαλιά στο πρώτο ημίχρονο ) και ήταν αρκετή ώστε να μας κάνει τη ζημιά.
Το δεύτερο είναι μια κάπως μεταφυσική παρατήρηση. Όλη αυτή η εύνοια ή το «άστρο», όπως λένε κάποιοι, που συνόδευε την Εθνική Ελλάδας στην Πορτογαλία το 2004, φάνηκε να στρέφεται εναντίον της μόνο και μόνο στη φάση του δεύτερου γκολ των Σουηδών. Αυτό το αναφέρω για να επισημάνω πως κάποιες φορές είναι και το κλήμα στραβό αλλά το τρώει κι ο γάιδαρος. Προηγουμένως βέβαια πρέπει να αναφέρω πως στη συγκεκριμένη φάση γίνεται πολλαπλό λάθος και απ' τους τρεις Έλληνες, που ενεπλάκησαν στη φάση.
Πολλά ακούσαμε ύστερα απ' το ματς. Για μένα η τακτική μας ήταν ενδεδειγμένη για το συγκεκριμένο παιχνίδι, με δεδομένο ότι μια ισοπαλία σε πρεμιέρα δεν είναι και το χειρότερο αποτέλεσμα ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού μας γυρόφερνε και η νίκη. Άλλωστε είδαμε το τεράστιο κενό στο κέντρο της άμυνας, που προκλήθηκε αμέσως μετά την έξοδο του Δέλλα και
Θα σταθώ σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι αγωνιστικό και έχει να κάνει με αυτό που λέμε συγκέντρωση ανά πάσα στιγμή στα 90 και πλέον λεπτά του αγώνα. Μία φορά έμεινε ελεύθερος ο Ιμπραΐμοβιτς ( αν εξαιρέσουμε την κεφαλιά στο πρώτο ημίχρονο ) και ήταν αρκετή ώστε να μας κάνει τη ζημιά.
Το δεύτερο είναι μια κάπως μεταφυσική παρατήρηση. Όλη αυτή η εύνοια ή το «άστρο», όπως λένε κάποιοι, που συνόδευε την Εθνική Ελλάδας στην Πορτογαλία το 2004, φάνηκε να στρέφεται εναντίον της μόνο και μόνο στη φάση του δεύτερου γκολ των Σουηδών. Αυτό το αναφέρω για να επισημάνω πως κάποιες φορές είναι και το κλήμα στραβό αλλά το τρώει κι ο γάιδαρος. Προηγουμένως βέβαια πρέπει να αναφέρω πως στη συγκεκριμένη φάση γίνεται πολλαπλό λάθος και απ' τους τρεις Έλληνες, που ενεπλάκησαν στη φάση.
Πολλά ακούσαμε ύστερα απ' το ματς. Για μένα η τακτική μας ήταν ενδεδειγμένη για το συγκεκριμένο παιχνίδι, με δεδομένο ότι μια ισοπαλία σε πρεμιέρα δεν είναι και το χειρότερο αποτέλεσμα ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού μας γυρόφερνε και η νίκη. Άλλωστε είδαμε το τεράστιο κενό στο κέντρο της άμυνας, που προκλήθηκε αμέσως μετά την έξοδο του Δέλλα και
απ' το οποίο προήλθε το δεύτερο γκολ.
Η Σουηδία ήταν ακριβώς όπως την περίμενα. Την Ελλάδα όμως την περίμενα και εννοείται ότι την ήθελα κιόλας, καλύτερη. Νομίζω πως αρκετοί ποδοσφαιριστές βρέθηκαν σε άσχημη μέρα και είχαν κακή ατομική απόδοση. Σε πολλά σημεία του αγώνα είχε χαθεί η μάχη του κέντρου, και επειδή λόγω συστήματος ο Καραγκούνης ήταν κάτι σαν αριστερό χαφ - εξτρέμ.
Το παιχνίδι αυτό ανήκει στο παρελθόν και πλέον τα πράγματα για την υπόθεση πρόκριση γίνονται πολύ δύσκολα. Ακολουθούν δύο «τελικοί», όπου λάθη δεν συγχωρούνται και όπου πιθανόν να μη μας φθάνουν οι τέσσερις βαθμοί. Εμένα μου έμεινε η «πικρή» γεύση πως ηττηθήκαμε από μια ομάδα που δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερη μας όμως σε κάθε περίπτωση ήταν μάλλον πιο προετοιμασμένη και εφάρμοσε την «ομοιοπαθητική μέθοδο». Δηλαδή μεταμορφώθηκε σε Εθνική Ελλάδας του 2004 και από-συντόνισε την Εθνική Ελλάδας του 2008.
Τέλος ΠΟΛΥ πικρή γεύση μου έμεινε απ' την εμφάνιση εκεί γύρω στις 12, αλλά και όλη τη νύχτα και την άλλη μέρα, των έκτακτων στρατοδικείων των τηλεπαραθύρων και των λαϊκών δικαστηρίων των πάσης φύσης «ειδικών» που μιλούν επί παντός επιστητού και παραληρούν χωρίς ποδοσφαιρικά ουσιαστικά επιχειρήματα, με καθυστέρηση όμως πάντα λίγων ωρών ή ημερών.
Επιτέλους, μια φορά, πείτε τα νωρίτερα κύριοι. Και κυρίως μιλήστε με επιχειρήματα. Διότι μετά το Χριστό όλοι είμαστε προφήτες.
Η Σουηδία ήταν ακριβώς όπως την περίμενα. Την Ελλάδα όμως την περίμενα και εννοείται ότι την ήθελα κιόλας, καλύτερη. Νομίζω πως αρκετοί ποδοσφαιριστές βρέθηκαν σε άσχημη μέρα και είχαν κακή ατομική απόδοση. Σε πολλά σημεία του αγώνα είχε χαθεί η μάχη του κέντρου, και επειδή λόγω συστήματος ο Καραγκούνης ήταν κάτι σαν αριστερό χαφ - εξτρέμ.
Το παιχνίδι αυτό ανήκει στο παρελθόν και πλέον τα πράγματα για την υπόθεση πρόκριση γίνονται πολύ δύσκολα. Ακολουθούν δύο «τελικοί», όπου λάθη δεν συγχωρούνται και όπου πιθανόν να μη μας φθάνουν οι τέσσερις βαθμοί. Εμένα μου έμεινε η «πικρή» γεύση πως ηττηθήκαμε από μια ομάδα που δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερη μας όμως σε κάθε περίπτωση ήταν μάλλον πιο προετοιμασμένη και εφάρμοσε την «ομοιοπαθητική μέθοδο». Δηλαδή μεταμορφώθηκε σε Εθνική Ελλάδας του 2004 και από-συντόνισε την Εθνική Ελλάδας του 2008.
Τέλος ΠΟΛΥ πικρή γεύση μου έμεινε απ' την εμφάνιση εκεί γύρω στις 12, αλλά και όλη τη νύχτα και την άλλη μέρα, των έκτακτων στρατοδικείων των τηλεπαραθύρων και των λαϊκών δικαστηρίων των πάσης φύσης «ειδικών» που μιλούν επί παντός επιστητού και παραληρούν χωρίς ποδοσφαιρικά ουσιαστικά επιχειρήματα, με καθυστέρηση όμως πάντα λίγων ωρών ή ημερών.
Επιτέλους, μια φορά, πείτε τα νωρίτερα κύριοι. Και κυρίως μιλήστε με επιχειρήματα. Διότι μετά το Χριστό όλοι είμαστε προφήτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου