Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο άρθρο, για τα παιχνίδια με Ρωσία και Ισπανία, ενδεχόμενα λάθη πλέον δεν επιτρέπονται, διότι αυτόματα σε θέτουν εκτός «οκτάδας». Απλά δεν περίμενα τέτοιου είδους λάθος απ’ την ελληνική άμυνα. Γιατί ναι μεν ο Νικοπολίδης κάνει μια «τραγική» έξοδο, όχι τόσο για την κλάση όσο για την εμπειρία του, αλλά η κάλυψη που έχει απ’ τους αμυντικούς του είναι ανάλογη της αγωνιστικής κατάστασης στην οποία βρέθηκαν σε αυτά τα παιχνίδια οι περισσότεροι διεθνείς μας.
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Λάθη σε ποδοσφαιρικούς αγώνες γίνονται και θα γίνουν πολλά είτε από ποδοσφαιριστές, είτε από προπονητές ή διαιτητές. Αυτοί που τους κρίνουν όμως, δίκαια αλλά κυρίως άδικα, πρέπει να αναλογιστούν αν κι αυτοί στο πεδίο των δραστηριοτήτων τους είναι αλάνθαστοι. Και επίσης αν θα ήταν έτοιμοι να δεχτούν ανάλογης μορφής κριτική. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν θα κάνουμε κριτική. Αλλά σημαίνει κάτι βαθύτερο. Η κριτική να είναι δίκαιη και εμπεριστατωμένη, ποδοσφαιρική και ώριμη που να αξίζει και τελικά να βοηθήσει αυτό το ρημάδι, που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα.
Τελικά εμείς που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε την κατάκτηση του EURO 2004 και να πατήσουμε πάνω σε αυτό ώστε να βελτιώσουμε το ποδόσφαιρό μας, είμαστε οι ίδιοι που, φοβάμαι πως, δεν θα διαχειριστούμε σωστά ούτε την κακή μας εμφάνιση στο EURO 2008.
Αγωνιστικά τώρα, στο ματς με τους Ρώσους δε νομίζω ότι άλλαξε κάτι δραματικά, πέρα από μια διάθεση των παικτών να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι διαθέτουν «ποδοσφαιρικό εγωισμό». Δηλαδή πιστεύω πως είχαν περισσότερο πάθος αλλά σε θέμα ποδοσφαίρου, είδαμε πάλι πολλές «γιόμες», λάθος πάσες, κακές επιλογές και κακές τοποθετήσεις σε άμυνα και επίθεση. Η βελτίωση ήταν κυρίως στο μέτρο του ότι ήταν σχεδόν απίθανο να είναι τόσο χάλια, όσο στο ματς με τη Σουηδία.
Απλά πιστεύω πως ο κύριος Otto Rehhagel έδωσε απαντήσεις σε κάποιους με τις αλλαγές που επέφερε στο σχήμα της Εθνικής. Απαντήσεις στο ότι είναι «ξεροκέφαλος» και «κολλημένος». Άλλαξε όχι μόνο το σχήμα, αφαιρώντας τον τρίτο κεντρικό αμυντικό, αλλά και τρία πρόσωπα στην ελληνική ενδεκάδα. Κάποιος θα μπορούσε, λανθασμένα κατ’ εμέ, να ισχυριστεί πως έκανε το χατίρι των «ειδικών» που τον «έκραξαν».
Τόσο μπορούσαμε κύριοι και αυτοί είμαστε. Λάθη κάνουμε όλοι και φυσικά τέτοια έκαναν και ο προπονητής και παίκτες. Αλλά είναι κάποιοι τόσο σίγουροι πως οι δύο – τρεις επιπλέον παίκτες, που «έπρεπε» να καλέσει ο Rehagel θα έκαναν τη διαφορά ;
Και ακόμα κι αν είναι, ας το εξέφραζαν με πιο κόσμιο και όμορφο τρόπο ώστε να μη μπορεί να τους πει και κανείς κουβέντα. Άλλωστε η Ελένη Αρβελέρ είχε πει, σε μια συνέντευξη, πως πρέπει ανά πάσα στιγμή να έχουμε στο μυαλό μας πως και ο διπλανός μας ΜΠΟΡΕΙ να έχει ΔΙΚΙΟ.
Τέλος αυτό που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το timing της συνέντευξης – προαναγγελίας αποχώρησης του Αντώνη Νικοπολίδη. Καλύτερο θα ήταν να γίνει αυτό με ηρεμία μετά την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Αλλά βέβαια αυτός ξέρει καλύτερα από εμάς και θα έχει τους λόγους του.
Επίσης επειδή πολλές φορές μας μένει η τελευταία εντύπωση θα ήταν άδικο να τον θυμόμαστε ποδοσφαιρικά για αυτή τη λάθος έξοδο. Η ιστορία έγραψε πως είναι και αυτός πρωταθλητής Ευρώπης και έχει κάνει σημαντική καριέρα στα γήπεδα. Και σας το λέει αυτό ένας άνθρωπος που ουδέποτε συμπάθησε ιδιαίτερα τις ποδοσφαιρικές ικανότητες του τερματοφύλακα της εθνικής ομάδας αλλά και του σωματείου που υποστηρίζει.
Άλλο ένα παιχνίδι με την Ισπανία απέμεινε για να δούμε αν θα σκοράρουμε και αν θα πάρουμε κάποιο βαθμό. Ανώμαλη προσγείωση και επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα. The game is over αλλά το ταξίδι συνεχίζεται…
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Λάθη σε ποδοσφαιρικούς αγώνες γίνονται και θα γίνουν πολλά είτε από ποδοσφαιριστές, είτε από προπονητές ή διαιτητές. Αυτοί που τους κρίνουν όμως, δίκαια αλλά κυρίως άδικα, πρέπει να αναλογιστούν αν κι αυτοί στο πεδίο των δραστηριοτήτων τους είναι αλάνθαστοι. Και επίσης αν θα ήταν έτοιμοι να δεχτούν ανάλογης μορφής κριτική. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν θα κάνουμε κριτική. Αλλά σημαίνει κάτι βαθύτερο. Η κριτική να είναι δίκαιη και εμπεριστατωμένη, ποδοσφαιρική και ώριμη που να αξίζει και τελικά να βοηθήσει αυτό το ρημάδι, που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα.
Τελικά εμείς που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε την κατάκτηση του EURO 2004 και να πατήσουμε πάνω σε αυτό ώστε να βελτιώσουμε το ποδόσφαιρό μας, είμαστε οι ίδιοι που, φοβάμαι πως, δεν θα διαχειριστούμε σωστά ούτε την κακή μας εμφάνιση στο EURO 2008.
Αγωνιστικά τώρα, στο ματς με τους Ρώσους δε νομίζω ότι άλλαξε κάτι δραματικά, πέρα από μια διάθεση των παικτών να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι διαθέτουν «ποδοσφαιρικό εγωισμό». Δηλαδή πιστεύω πως είχαν περισσότερο πάθος αλλά σε θέμα ποδοσφαίρου, είδαμε πάλι πολλές «γιόμες», λάθος πάσες, κακές επιλογές και κακές τοποθετήσεις σε άμυνα και επίθεση. Η βελτίωση ήταν κυρίως στο μέτρο του ότι ήταν σχεδόν απίθανο να είναι τόσο χάλια, όσο στο ματς με τη Σουηδία.
Απλά πιστεύω πως ο κύριος Otto Rehhagel έδωσε απαντήσεις σε κάποιους με τις αλλαγές που επέφερε στο σχήμα της Εθνικής. Απαντήσεις στο ότι είναι «ξεροκέφαλος» και «κολλημένος». Άλλαξε όχι μόνο το σχήμα, αφαιρώντας τον τρίτο κεντρικό αμυντικό, αλλά και τρία πρόσωπα στην ελληνική ενδεκάδα. Κάποιος θα μπορούσε, λανθασμένα κατ’ εμέ, να ισχυριστεί πως έκανε το χατίρι των «ειδικών» που τον «έκραξαν».
Τόσο μπορούσαμε κύριοι και αυτοί είμαστε. Λάθη κάνουμε όλοι και φυσικά τέτοια έκαναν και ο προπονητής και παίκτες. Αλλά είναι κάποιοι τόσο σίγουροι πως οι δύο – τρεις επιπλέον παίκτες, που «έπρεπε» να καλέσει ο Rehagel θα έκαναν τη διαφορά ;
Και ακόμα κι αν είναι, ας το εξέφραζαν με πιο κόσμιο και όμορφο τρόπο ώστε να μη μπορεί να τους πει και κανείς κουβέντα. Άλλωστε η Ελένη Αρβελέρ είχε πει, σε μια συνέντευξη, πως πρέπει ανά πάσα στιγμή να έχουμε στο μυαλό μας πως και ο διπλανός μας ΜΠΟΡΕΙ να έχει ΔΙΚΙΟ.
Τέλος αυτό που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το timing της συνέντευξης – προαναγγελίας αποχώρησης του Αντώνη Νικοπολίδη. Καλύτερο θα ήταν να γίνει αυτό με ηρεμία μετά την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Αλλά βέβαια αυτός ξέρει καλύτερα από εμάς και θα έχει τους λόγους του.
Επίσης επειδή πολλές φορές μας μένει η τελευταία εντύπωση θα ήταν άδικο να τον θυμόμαστε ποδοσφαιρικά για αυτή τη λάθος έξοδο. Η ιστορία έγραψε πως είναι και αυτός πρωταθλητής Ευρώπης και έχει κάνει σημαντική καριέρα στα γήπεδα. Και σας το λέει αυτό ένας άνθρωπος που ουδέποτε συμπάθησε ιδιαίτερα τις ποδοσφαιρικές ικανότητες του τερματοφύλακα της εθνικής ομάδας αλλά και του σωματείου που υποστηρίζει.
Άλλο ένα παιχνίδι με την Ισπανία απέμεινε για να δούμε αν θα σκοράρουμε και αν θα πάρουμε κάποιο βαθμό. Ανώμαλη προσγείωση και επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα. The game is over αλλά το ταξίδι συνεχίζεται…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου