Παράδοση – παραλαβή ευρωπαϊκού στέμματος.

Μέχρι αύριο βράδυ, εκεί γύρω στις δώδεκα, η Εθνική Ελλάδας διατηρεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Στη συνέχεια ο τίτλος θα παραδοθεί στον αρχηγό κάποιας εκ των Γερμανίας και Ισπανίας, ανάλογα με το ποια θα επικρατήσει στον αγωνιστικό χώρο του «Έρνστ Χάπελ» της Βιέννης. Ακόμα κι αυτό ακούγεται πολύ περίεργα αλλά παρά την ποδοσφαιρική στενοχώρια μας, για την κακή παρουσία της εθνικής στο Ευρωπαϊκό, οφείλουμε σιγά – σιγά να ανασκουμπωθούμε για να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα. Όσον αφορά την συνειδητοποίηση του θριάμβου του 2004, αυτό θα συμβεί σταδιακά στο πέρασμα του χρόνου.
Στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα, αυτό που κρατάμε απ’ το ματς με τους Ισπανούς είναι η είσοδος κάποιων νέων προσώπων καθώς και η επίτευξη του μοναδικού τέρματός μας στη διοργάνωση. Η διάθεση των παικτών ήταν ικανοποιητική αλλά δεν κατόρθωσε να κρύψει την κακή αγωνιστική κατάσταση, στην οποία βρέθηκε σχεδόν όλη η ομάδα σε αυτά τα τρία παιχνίδια. Πολύ όμορφο ήταν το γκολ του Άγγελου Χαριστέα, με καρφωτή κεφαλιά από εκτέλεση φάουλ. Παρεμπιπτόντως, γενικά στο τουρνουά, ο Χαριστέας μαζί με τον Κυργιάκο ήταν οι καλύτεροι απ’ τους διεθνείς μας, κατά τη γνώμη μου. Ελπιδοφόρα ήταν κι η εμφάνιση του Νίκου Σπυρόπουλου στο αριστερό άκρο της άμυνας.
Το κακό της υπόθεσης ήταν ότι δεν καταφέραμε να πάρουμε κάποιο βαθμό αλλά το σημαντικό είναι να καταφέρουμε να συμμετάσχουμε, με μια ικανοποιητική συχνότητα, σε τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων. Διότι το πρώτο και κύριο είναι να λαμβάνεις μέρος στη γιορτή του ποδοσφαίρου και να διατηρείσαι έτσι στην ποδοσφαιρική επικαιρότητα.
Φεύγοντας λίγο απ’ την εθνική μας ομάδα, θέμα πολυσυζητημένο το μήνα που διανύουμε, θα ήθελα να αναφερθώ σε ορισμένα ποδοσφαιρικά συμπεράσματα από αγώνες εθνικών άλλων χωρών. Επισημαίνω εδώ πως στη ζωή μας είναι όλα υποκειμενικά οπότε σίγουρα κάποιοι θα διαφωνήσουν, όμως η παρακολούθηση ακόμα και μιας ποδοσφαιρικής φάσης μπορεί να βάλει το μυαλό μας να «τρέξει» πολύ μακριά. Και θα φανεί ο λόγος που το γράφω αυτό στη συνέχεια.
Παρακολούθησα τα δύο τελευταία λεπτά της παράτασης καθώς και τη διαδικασία των πέναλτυς του αγώνα Κροατία – Τουρκία. Ήταν σαν να είδα δέκα «γεμάτους» αγώνες. Ο Ρουστού έκανε αντίστοιχο λάθος με αυτό του Νικοπολίδη στο ματς με τη Ρωσία και με πανομοιότυπο τρόπο δέχτηκε ένα τέρμα που έστελνε την ομάδα του στο σπίτι της, έχοντας μάλιστα πολύ λίγο χρόνο για να αντιδράσει.
Ο Ρουστού δεν έπρεπε να κάνει αυτό το σοβαρό, για την εμπειρία του, λάθος για δύο λόγους. Πρώτον αφού το παιχνίδι οδεύει προς τα πέναλτυς δεν υπήρχε λόγος να ρισκάρει, «κάνοντας βόλτες» προς το κόρνερ και να κινδυνεύσει να μετατραπεί σε «μοιραίο» παίκτη. Και κυρίως δεύτερον και μόνο έχοντας δει τη φάση του γκολ της Ρωσίας απέναντι στην εθνική μας θα έπρεπε να είχε μείνει στην εστία του.Το κακό για αυτόν ήταν ότι επανέλαβε αντίστοιχα λάθη στον ημιτελικό με τη Γερμανία και τα οποία αυτή τη φορά στοίχισαν.
Περνάμε τώρα στο θέμα : ψυχολογία και ποδόσφαιρο. Όπως έμαθα εκ των υστέρων ο Τούρκος γκολκίπερ είχε κάνει πολύ καλή εμφάνιση μέχρι εκείνο το σημείο οπότε η πιθανή αιτία του λάθους του ήταν η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων του στη συγκεκριμένη φάση. Το σίγουρο πάντως είναι η θέληση του να εξιλεωθεί στα πέναλτυς αλλά και η πολύ πεσμένη ψυχολογία των Κροατών, που ενώ είχαν ΣΧΕΔΟΝ προκριθεί, με το γκολ του Κλάσνιτς, βρέθηκαν να εκτελούν πέναλτυς. Πολύ λογικά κατ’ εμέ, λόγω καταρρακωμένης ψυχολογίας, έστειλαν δύο άουτ και ένα απέκρουσε ο Ρουστού.
Μια άλλη σκέψη που πέρασε απ’ το μυαλό μου έχει να κάνει με τον πολύ καλό τεχνικό της Κροατίας Μπίλιτς και αυτό το σχεδόν που υπάρχει με κεφαλαία γράμματα στην προηγούμενη παράγραφο. Πιστεύω λοιπόν πως αυτός ο κύριος έχει μεγάλη ευθύνη για τον αποκλεισμό της ομάδας του. Όταν προηγήθηκε στο σκορ και έχοντας δύο με τρία λεπτά αγώνα μπροστά του δεν χρειαζόταν να πανηγυρίζει τόσο έξαλλα και να τρέχει γύρω – γύρω απ’ τον πάγκο, αλλά να μείνει ψύχραιμος και να κρατήσει τη συγκέντρωση των ποδοσφαιριστών του σε υψηλό βαθμό μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Τότε θα πανηγύριζαν όλοι μαζί και αν υπερέβαλε και λίγο παραπάνω δεν θα του καταλόγιζε κάποιος κάτι. Όμως ακριβώς επειδή είναι, αν και νέος, πολύ καλός προπονητής θα καταλάβει το λάθος του και την επόμενη φορά δεν θα το επαναλάβει.
Τέλος να κάνω ένα σχόλιο για τον αυριανό τελικό. Δεν χωρά καμιά αμφιβολία για το ποια ομάδα βρίσκεται σε καλύτερη αγωνιστική κατάσταση. Το θέμα είναι σε τι μέρα θα βρεθούν οι δυο αντίπαλοι, το αν θα έχουν καλή αμυντική λειτουργία, πως θα διαχειριστούν τις όποιες ιδαιτερότητες της αναμέτρησης και κυρίως τι βοήθεια θα πάρουν απ’ τους ποιοτικούς τους παίκτες αλλά πιο πολύ απ’ τον πάγκο.
Ένα χαρακτηριστικό αυτού του, αρκετά ποιοτικού ποδοσφαιρικά, τουρνουά είναι τα σκαμπανεβάσματα που έχουν δείξει αρκετές ομάδες από αγώνα σε αγώνα. Δεν συζητάμε καν ποιος θα επικρατήσει αν οι ομάδες εμφανιστούν όπως στους ημιτελικούς. Ακόμα και σαν ποιότητα υλικού η Ισπανία είναι καλύτερη. Όμως αφενός δεν πρέπει να υποτιμάμε τους Γερμανούς, των τόσων τίτλων και της γνωστής μαχητικότητας, ακόμα κι αν δεν είναι κάτι το ξεχωριστό η τωρινή τους ομάδα. Και αφετέρου περιμένω με ιδιαίτερη περιέργεια να δω αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν κάποιες φοβίες τους οι Ισπανοί σε ένα τόσο σπουδαίο γι’ αυτούς αγώνα, όπου διεκδικούν ένα τρόπαιο μετά από εικοσιτέσσερα χρόνια.
Και κυρίως αν καταφέρουν να διαχειριστούν, στα ενενήντα ή και παραπάνω λεπτά, τον τίτλο του φαβορί απέναντι στην ποδοσφαιρική μηχανή που λέγεται Γερμανία. Όσο για τους Γερμανούς έχω μια σοβαρή επιφύλαξη για τη συνεργασία του κεντρικού αμυντικού δίδυμου (Μερτεζάκερ – Μετζέλτερ) με τον τερματοφύλακά τους (Λέμαν) απέναντι στους ταχύτατους και τεχνίτες Ισπανούς. Κάπου εκεί ελλοχεύει ο κίνδυνος της γκάφας αλλά αυτά θα τα δούμε αύριο βράδυ.
Η προσωπική μου προτίμηση είναι ξεκάθαρη και ανοικτή υπέρ της Ισπανίας για πολλούς λόγους. Όμως επειδή διάβασα κάπου πως η ιστορία της χρωστάει τον τίτλο οφείλω να πω πως δεν συμφωνώ καθόλου με αυτή την άποψη. Η ιστορία δεν χρωστάει σε κανένα τίποτα. Οι ποδοσφαιριστές της Ισπανίας χρωστούν στους εαυτούς τους και στη χώρα τους μια μεγάλη και ουσιαστική «παράσταση» αντάξια του θεαματικού ποδοσφαίρου που έχει παίξει πολλές φορές στο παρελθόν η εθνική των «Φούριας Ρόχας». Και φυσικά έμπρακτη απόδειξη αυτού αύριο βράδυ κόντρα στο ποδοσφαιρικό ρητό που λέει πως… «όλοι παίζουν αλλά τελικά κερδίζουν οι Γερμανοί». Ίδωμεν.

Ραντεβού στο μέλλον...

Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο άρθρο, για τα παιχνίδια με Ρωσία και Ισπανία, ενδεχόμενα λάθη πλέον δεν επιτρέπονται, διότι αυτόματα σε θέτουν εκτός «οκτάδας». Απλά δεν περίμενα τέτοιου είδους λάθος απ’ την ελληνική άμυνα. Γιατί ναι μεν ο Νικοπολίδης κάνει μια «τραγική» έξοδο, όχι τόσο για την κλάση όσο για την εμπειρία του, αλλά η κάλυψη που έχει απ’ τους αμυντικούς του είναι ανάλογη της αγωνιστικής κατάστασης στην οποία βρέθηκαν σε αυτά τα παιχνίδια οι περισσότεροι διεθνείς μας.
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Λάθη σε ποδοσφαιρικούς αγώνες γίνονται και θα γίνουν πολλά είτε από ποδοσφαιριστές, είτε από προπονητές ή διαιτητές. Αυτοί που τους κρίνουν όμως, δίκαια αλλά κυρίως άδικα, πρέπει να αναλογιστούν αν κι αυτοί στο πεδίο των δραστηριοτήτων τους είναι αλάνθαστοι. Και επίσης αν θα ήταν έτοιμοι να δεχτούν ανάλογης μορφής κριτική. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν θα κάνουμε κριτική. Αλλά σημαίνει κάτι βαθύτερο. Η κριτική να είναι δίκαιη και εμπεριστατωμένη, ποδοσφαιρική και ώριμη που να αξίζει και τελικά να βοηθήσει αυτό το ρημάδι, που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα.
Τελικά εμείς που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε την κατάκτηση του EURO 2004 και να πατήσουμε πάνω σε αυτό ώστε να βελτιώσουμε το ποδόσφαιρό μας, είμαστε οι ίδιοι που, φοβάμαι πως, δεν θα διαχειριστούμε σωστά ούτε την κακή μας εμφάνιση στο EURO 2008.
Αγωνιστικά τώρα, στο ματς με τους Ρώσους δε νομίζω ότι άλλαξε κάτι δραματικά, πέρα από μια διάθεση των παικτών να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι διαθέτουν «ποδοσφαιρικό εγωισμό». Δηλαδή πιστεύω πως είχαν περισσότερο πάθος αλλά σε θέμα ποδοσφαίρου, είδαμε πάλι πολλές «γιόμες», λάθος πάσες, κακές επιλογές και κακές τοποθετήσεις σε άμυνα και επίθεση. Η βελτίωση ήταν κυρίως στο μέτρο του ότι ήταν σχεδόν απίθανο να είναι τόσο χάλια, όσο στο ματς με τη Σουηδία.
Απλά πιστεύω πως ο κύριος Otto Rehhagel έδωσε απαντήσεις σε κάποιους με τις αλλαγές που επέφερε στο σχήμα της Εθνικής. Απαντήσεις στο ότι είναι «ξεροκέφαλος» και «κολλημένος». Άλλαξε όχι μόνο το σχήμα, αφαιρώντας τον τρίτο κεντρικό αμυντικό, αλλά και τρία πρόσωπα στην ελληνική ενδεκάδα. Κάποιος θα μπορούσε, λανθασμένα κατ’ εμέ, να ισχυριστεί πως έκανε το χατίρι των «ειδικών» που τον «έκραξαν».
Τόσο μπορούσαμε κύριοι και αυτοί είμαστε. Λάθη κάνουμε όλοι και φυσικά τέτοια έκαναν και ο προπονητής και παίκτες. Αλλά είναι κάποιοι τόσο σίγουροι πως οι δύο – τρεις επιπλέον παίκτες, που «έπρεπε» να καλέσει ο Rehagel θα έκαναν τη διαφορά ;
Και ακόμα κι αν είναι, ας το εξέφραζαν με πιο κόσμιο και όμορφο τρόπο ώστε να μη μπορεί να τους πει και κανείς κουβέντα. Άλλωστε η Ελένη Αρβελέρ είχε πει, σε μια συνέντευξη, πως πρέπει ανά πάσα στιγμή να έχουμε στο μυαλό μας πως και ο διπλανός μας ΜΠΟΡΕΙ να έχει ΔΙΚΙΟ.
Τέλος αυτό που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το timing της συνέντευξης – προαναγγελίας αποχώρησης του Αντώνη Νικοπολίδη. Καλύτερο θα ήταν να γίνει αυτό με ηρεμία μετά την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Αλλά βέβαια αυτός ξέρει καλύτερα από εμάς και θα έχει τους λόγους του.
Επίσης επειδή πολλές φορές μας μένει η τελευταία εντύπωση θα ήταν άδικο να τον θυμόμαστε ποδοσφαιρικά για αυτή τη λάθος έξοδο. Η ιστορία έγραψε πως είναι και αυτός πρωταθλητής Ευρώπης και έχει κάνει σημαντική καριέρα στα γήπεδα. Και σας το λέει αυτό ένας άνθρωπος που ουδέποτε συμπάθησε ιδιαίτερα τις ποδοσφαιρικές ικανότητες του τερματοφύλακα της εθνικής ομάδας αλλά και του σωματείου που υποστηρίζει.
Άλλο ένα παιχνίδι με την Ισπανία απέμεινε για να δούμε αν θα σκοράρουμε και αν θα πάρουμε κάποιο βαθμό. Ανώμαλη προσγείωση και επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα. The game is over αλλά το ταξίδι συνεχίζεται…

Μπορούσαμε καλύτερα.

Δεν τα κατάφερε η Εθνική Ελλάδας στην πρεμιέρα των τελικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, καθώς ηττήθηκε απ' την αντίστοιχη της Σουηδίας με 2 - 0. Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα δίκαιο, κάτι που παραδέχθηκαν τόσο ο ομοσπονδιακός τεχνικός Otto Rehagel, όσο και κάποιοι απ' τους διεθνείς μας, σε δηλώσεις τους μετά τον αγώνα. Το παιχνίδι ήταν ισορροπημένο στο μεγαλύτερο μέρος του, όμως οι Σουηδοί φρόντισαν να εκμεταλλευτούν τις ελάχιστες στιγμές αδράνειας της άμυνας της εθνικής μας. Επίσης φάνηκαν πολύ διαβασμένοι, έδειξαν να πιστεύουν περισσότερο στη νίκη και δεν παρασύρθηκαν σε κανένα σημείο του αγώνα.
Θα σταθώ σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι αγωνιστικό και έχει να κάνει με αυτό που λέμε συγκέντρωση ανά πάσα στιγμή στα 90 και πλέον λεπτά του αγώνα. Μία φορά έμεινε ελεύθερος ο Ιμπραΐμοβιτς ( αν εξαιρέσουμε την κεφαλιά στο πρώτο ημίχρονο ) και ήταν αρκετή ώστε να μας κάνει τη ζημιά.
Το δεύτερο είναι μια κάπως μεταφυσική παρατήρηση. Όλη αυτή η εύνοια ή το «άστρο», όπως λένε κάποιοι, που συνόδευε την Εθνική Ελλάδας στην Πορτογαλία το 2004, φάνηκε να στρέφεται εναντίον της μόνο και μόνο στη φάση του δεύτερου γκολ των Σουηδών. Αυτό το αναφέρω για να επισημάνω πως κάποιες φορές είναι και το κλήμα στραβό αλλά το τρώει κι ο γάιδαρος. Προηγουμένως βέβαια πρέπει να αναφέρω πως στη συγκεκριμένη φάση γίνεται πολλαπλό λάθος και απ' τους τρεις Έλληνες, που ενεπλάκησαν στη φάση.
Πολλά ακούσαμε ύστερα απ' το ματς. Για μένα η τακτική μας ήταν ενδεδειγμένη για το συγκεκριμένο παιχνίδι, με δεδομένο ότι μια ισοπαλία σε πρεμιέρα δεν είναι και το χειρότερο αποτέλεσμα ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού μας γυρόφερνε και η νίκη. Άλλωστε είδαμε το τεράστιο κενό στο κέντρο της άμυνας, που προκλήθηκε αμέσως μετά την έξοδο του Δέλλα και

απ' το οποίο προήλθε το δεύτερο γκολ.
Η Σουηδία ήταν ακριβώς όπως την περίμενα. Την Ελλάδα όμως την περίμενα και εννοείται ότι την ήθελα κιόλας, καλύτερη. Νομίζω πως αρκετοί ποδοσφαιριστές βρέθηκαν σε άσχημη μέρα και είχαν κακή ατομική απόδοση. Σε πολλά σημεία του αγώνα είχε χαθεί η μάχη του κέντρου, και επειδή λόγω συστήματος ο Καραγκούνης ήταν κάτι σαν αριστερό χαφ - εξτρέμ.
Το παιχνίδι αυτό ανήκει στο παρελθόν και πλέον τα πράγματα για την υπόθεση πρόκριση γίνονται πολύ δύσκολα. Ακολουθούν δύο «τελικοί», όπου λάθη δεν συγχωρούνται και όπου πιθανόν να μη μας φθάνουν οι τέσσερις βαθμοί. Εμένα μου έμεινε η «πικρή» γεύση πως ηττηθήκαμε από μια ομάδα που δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερη μας όμως σε κάθε περίπτωση ήταν μάλλον πιο προετοιμασμένη και εφάρμοσε την «ομοιοπαθητική μέθοδο». Δηλαδή μεταμορφώθηκε σε Εθνική Ελλάδας του 2004 και από-συντόνισε την Εθνική Ελλάδας του 2008.
Τέλος ΠΟΛΥ πικρή γεύση μου έμεινε απ' την εμφάνιση εκεί γύρω στις 12, αλλά και όλη τη νύχτα και την άλλη μέρα, των έκτακτων στρατοδικείων των τηλεπαραθύρων και των λαϊκών δικαστηρίων των πάσης φύσης «ειδικών» που μιλούν επί παντός επιστητού και παραληρούν χωρίς ποδοσφαιρικά ουσιαστικά επιχειρήματα, με καθυστέρηση όμως πάντα λίγων ωρών ή ημερών.
Επιτέλους, μια φορά, πείτε τα νωρίτερα κύριοι. Και κυρίως μιλήστε με επιχειρήματα. Διότι μετά το Χριστό όλοι είμαστε προφήτες.

Φτάσε όπου δεν μπορείς.

(Κείμενο 6 Ιουνίου 2008)
Πριν τέσσερα χρόνια, τέλη Ιούνη με αρχές Ιούλη, η αθλητική εφημερίδα «Ο Φίλαθλος», κυκλοφόρησε έχοντας σαν πρωτοσέλιδο τον τίτλο του παρόντος άρθρου. Η ρήση του Νίκου Καζαντζάκη, απ' τον «Καπετάν Μιχάλη» βρήκε την απόλυτη εφαρμογή της στην πορεία της Εθνικής ομάδας στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Πορτογαλία. Πραγματικά φτάσαμε όπου δεν μπορούσαμε, ποδοσφαιρικά πάντα. Τώρα η Εθνική Ελλάδας βρίσκεται μπροστά σε μια νέα, λίγο διαφορετική αλλά μάλλον πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα πιο δύσκολη, πρόκληση. Καλείται να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης αλλά κυρίως να δείξει για άλλη μια φορά πως είναι, πλέον, μια σοβαρή ομάδα, άξια σεβασμού που πολύ δύσκολα μπορούν να καταβάλλουν, ακόμη και οι πιο ισχυρές εθνικές ομάδες.
Αυτό άλλωστε ήταν το μόνο που μας υποσχέθηκε ο Otto Rehagel. Δηλαδή πως όλοι θα δυσκολευθούν αφάνταστα να μας κερδίσουν. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός, σε συνέντευξή του στον κ. Θανάση Λάλα, ( που δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Life» της εφημερίδας «Το Βήμα», στις 12 Ιούνη 2004, δηλαδή ανήμερα του αγώνα Πορτογαλία - Ελλάδα, για την πρεμιέρα του EURO 2004 ) είπε το εξής καταπληκτικό, σχετικά με ένα απευκταίο αλλά πιθανό, σενάριο αποκλεισμού :
«Όταν χάνεις, έχει σημασία ο τρόπος που χάνεις. Στην ιστορία του ποδοσφαίρου ο κόσμος, μερικές φορές, έχει συμπαρασταθεί περισσότερο στους ηττημένους παρά στους νικητές. Αλλά περιμένετε λίγο, δεν χάσαμε ακόμη!». Το σημαντικό πλέον όφελος είναι πως η ελληνική εθνική ομάδα έχει ανέβει επίπεδο και έχει αλλάξει νοοτροπία, φυσικά προς το καλύτερο. Κι αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό ακόμα κι απ' αυτή την κατάκτηση του τροπαίου. Απλά προσωπικά πιστεύω πως για να συμπληρωθεί το παζλ χρειάζονται δύο επιπλέον στοιχεία.
Πρώτον όλα τα παραπάνω να έχουν διάρκεια και συνέχεια, που είναι θέμα κυρίως ομοσπονδίας και οπωσδήποτε αυτών που είναι μέσα ή κοντά στην εθνική από οποιοδήποτε πόστο. Και δεύτερον να παραδειγματιστούμε κι εμείς οι φίλαθλοι, που βγήκαμε στους δρόμους πριν τέσσερα καλοκαίρια, που βουρκώσαμε από ποδοσφαιρική συγκίνηση για αυτό τον ανέλπιστο θρίαμβο, γιατί να με συγχωρήσετε αλλά κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν μας αξίζει αυτή η εθνική. Πιστεύω τουλάχιστον αυτές να είναι λίγες ή ειλικρινά να κάνω κάποιο λάθος.
Η νοοτροπία που αναφέρω πιο πάνω είναι καθαρά ελληνική και συνοψίζεται σε μια άλλη απάντηση του Otto Rehagel στην ίδια συνέντευξη : «Οι Έλληνες κάνουν ένα λάθος : είναι πολύ συναισθηματικοί. Τους συνεπαίρνει η ευφορία. Όταν κερδίζουν είναι γεμάτοι πάθος κι όταν χάνουν θέλουν να τα ρίχνουν όλα στη θάλασσα!». Ο προπονητής του ομοσπονδιακού συγκροτήματος πετυχαίνει διάνα και είναι τιμητικό που ήρθε να δουλέψει στη χώρα μας και για αυτόν αλλά και για εμάς.
Η Εθνική Ελλάδας μπαίνει στη «μάχη» την Τρίτη 10 Ιούνη στις 21:45 απέναντι στη Σουηδία. Η αρχή είναι το παν. Μια καλή αρχή σου δίνει «φτερά» για τη συνέχεια, ενώ μια ήττα στην πρεμιέρα δύσκολα καλύπτεται. Έτσι εκτιμώ πως θα δούμε ένα πολύ κλειστό ματς, με τις δύο ομάδες να δίνουν έμφαση στην άμυνα. Η ενδεχόμενη ισοπαλία δεν καταστρέφει κανένα και μάλιστα ίσως αφήνει και τους δύο ευχαριστημένους σε αυτό το παιχνίδι.
Η ρεαλιστική υποψία «φοβίας» που είχα παλιότερα για τις σκανδιναβικές εθνικές ομάδες έχει σχεδόν εξαλειφθεί, κυρίως λόγω του τρόπου αντιμετώπισης απ' τη δική μας εθνική. Αν ελέγξουμε το ρυθμό και έχουμε σωστές τοποθετήσεις στην άμυνα πιστεύω πως μπορούμε να πάρουμε τη νίκη, έστω και δύσκολα, με πιθανό σκορ το 1-0. Μεγάλη προσοχή απαιτείται στις στημένες φάσεις, εκεί όπου και λόγω σωματικών προσόντων οι Σουηδοί έχουν ένα μικρό πλεονέκτημα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η όχι και τόσο καλή αγωνιστική κατάσταση του Δέλλα. Βέβαια πιστεύω πως στα επίσημα παιχνίδια θα είναι αυτός που πρέπει αλλά σίγουρα ο προπονητής θα βρει κάποιες λύσεις αν όντως υπάρχει τέτοιο θέμα. Η πιο πιθανή απ' αυτές, όχι μόνο σε σχέση με το Δέλλα, είναι η χρησιμοποίηση τρίτου κεντρικού αμυντικού, πιθανότατα του Άντζα, ώστε ο Δέλλας να πάρει τον οικείο σε αυτόν ρόλο του λίμπερο και να θωρακιστεί έτσι η άμυνα. Συγχρόνως κερδίζει σε ύψος, ενώ ο Άντζας μπορεί να γίνεται και αμυντικό χαφ όταν η ομάδα επιτίθεται. Γνώριμο «τρικ» του «Όθωνα», που έχει εφαρμοστεί και στο παρελθόν με εκφραστή τον Κατσουράνη.
Όσον αφορά την επίθεση, κυρίαρχο στοιχείο πρέπει να είναι η υπομονή, κατά τη γνώμη μου. Αν διατηρήσουμε το μηδέν στην άμυνα, το γκολ μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή. Και ίσως δεν χρειαστούν και πολλές ευκαιρίες, αρκεί οι φάσεις που θα βγουν να προέρχονται απ' τη δουλειά που γίνεται στις προπονήσεις. Ένα ξεπέταγμα του Γκέκα, σε μια κάθετη πάσα, που θα «σπάσει» το τεχνητό off side, μπορεί να είναι αρκετό ή μια κεφαλιά του Κυργιάκου σε ένα στημένο μπορεί να δώσει τους τρεις βαθμούς - «χρυσάφι» και υποθήκη ταυτόχρονα για την πρόκριση στα προημιτελικά.
Πολύ δουλειά θα έχει το τρίο Καραγκούνη, Μπασινά, Κατσουράνη στα χαφ αλλά είναι ίσως το σημείο που σχεδόν είμαι σίγουρος πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Στην επίθεση υπάρχει πληρότητα και μπορούν να επιλεγούν διάφορες λύσεις σε πρόσωπα και σχήματα. Γενικά η τωρινή εθνική θαρρώ πως είναι πιο πλήρης απ' την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως θα έχει, σίγουρα, την ίδια επιτυχία.
Εγώ είμαι αισιόδοξος διότι αυτή η ομάδα μου έχει, πολλές φορές, στο παρελθόν αποδείξει, πως είναι φτιαγμένη από τέτοιο μέταλλο ώστε η παρουσία της θα είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής στα γήπεδα της Αυστρίας και γιατί όχι και της Ελβετίας. Τα υπόλοιπα είναι και θέμα συγκυριών αλλά κυρίως φορμαρίσματος τις συγκεκριμένες 22 μέρες. Μια ενδεχόμενη πρόκριση απ' τον όμιλο θα είναι τεράστια επιτυχία και ταυτόχρονα «ανοίγει την όρεξη» για καλύτερα πράγματα.
Σημασία έχει εμείς να απολαύσουμε τη γιορτή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, να περάσουμε ωραίες στιγμές και να προσπαθήσουμε να πετάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία ίχνη μιζέριας. Μιζέριας ποδοσφαιρικής, που το παράδειγμα του 1-4 απ' την Τουρκία έκανε πολλούς να δείξουν ότι την έχουν μέσα τους και χρειάζονται μια αφορμή μόνο ώστε να ξεχειλίσει προς κάθε κατεύθυνση. Αυτή η Εθνική το αξίζει, μας έδειξε το δρόμο και οφείλουμε να το ακολουθήσουμε και να. φτάσουμε όπου δεν μπορούμε.
Εν κατακλείδι, αρκεί να κάνω και μια ευχάριστη αναδρομή στο παρελθόν. Πιτσιρικάδες πριν από κάθε μεγάλη διοργάνωση συνηθίζαμε να κάνουμε συλλογή αυτοκόλλητων, με τα γνωστά άλμπουμ. Ποτέ όμως, προς μεγάλη μας θλίψη, δεν βρίσκαμε κάποιον Έλληνα ποδοσφαιριστή. Επίσης θυμάμαι τον Ιούνη του 1988, πριν από κάθε αγώνα του ευρωπαϊκού της Γερμανίας, μαζευόμασταν στη γειτονιά για μπάλα. Χωριζόμασταν ανάλογα με το ποια ομάδα υποστήριζε ο καθένας μας στο βραδινό ματς. Και διαλέγαμε και ένα παίκτη, του οποίου το ρόλο θα υποδυόμασταν στο παιχνίδι.
Εγώ σαν υποστηρικτής της Ολλανδίας αλλά και λόγω θέσης ήμουν ο Βάουτερς. Τουλάχιστον τα σημερινά παιδιά και Έλληνες ποδοσφαιριστές βρίσκουν στις τύχες που αγοράζουν στα περίπτερα αλλά και δεν χρειάζονται ξένους ποδοσφαιριστές ώστε να παρομοιάσουν τους ποδοσφαιρικούς εαυτούς τους. Είναι κι αυτό κάτι.
Και για να μην το ξεχάσω επειδή η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες, ας προσέξουμε να διαχειριστούμε ώριμα μια απευκταία αποτυχία. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδάει: «Δε με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω αφού ξέρω πως έπαιξα κι εγώ».

Αγάπα αυτό που έχεις, αν δεν έχεις αυτό που πραγματικά αγαπάς

(Κείμενο 22 Απριλίου 2008)
Είναι σίγουρο πως και εγώ, πιθανότατα και τα άλλα παιδιά, θα ήθελα να γράφω πιο συχνά τη γνώμη μου, για τα τοπικά αθλητικά δρώμενα και όχι μόνο. Ενδεχομένως αυτό θα ήθελαν και όποιοι, όσοι κι αν είναι αυτοί, μας παρακολουθούν είτε απ' το ραδιόφωνο, είτε απ' την ιστοσελίδα. Όμως αυτό είναι το θετικό του «ερασιτεχνισμού», που περιβάλλει την όλη μας προσπάθεια. Δηλαδή το ότι δεν έχουμε κάποιο κέρδος και κυρίως κάνουμε το κέφι μας, μας δίνει τη δυνατότητα να γράφουμε όταν θεωρούμε ότι υπάρχει κάτι για το οποίο θέλουμε να εξωτερικεύσουμε τη γνώμη μας και όχι κάθε τρεις και λίγο γιατί «έτσι πρέπει». Έτσι κι αλλιώς εμένα δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η λέξη πρέπει, κυρίως όταν πρόκειται για ενήλικους και συνειδητοποιημένους ανθρώπους.
Η αθλητική χρονιά οδεύει προς το τέλος της και διόλου ευκαταφρόνητα πράγματα συνέβησαν φέτος στην περιοχή μας. Θα ξεκινήσω με την επιστροφή της αρκαδικής καλαθοσφαίρισης στη Β' Εθνική, ύστερα από 22 χρόνια. Φευγαλέα θυμάμαι κάποια παιχνίδια που είχα παρακολουθήσει τότε στο κλειστό γυμναστήριο της Τρίπολης. Κι αν δεν κάνω λάθος ένα απ' αυτά ήταν με αντίπαλο τον Πειραϊκό, δηλαδή την ομάδα που αντιμετώπισε ο Αρκαδικός στην τελευταία αγωνιστική του φετινού πρωταθλήματος, όπου και σφραγίστηκε το εισιτήριο της ανόδου.
Η τεράστια αυτή επιτυχία είναι το επιστέγασμα μιας πολύχρονης προσπάθειας και ταυτόχρονα αποτελεί τη δικαίωση του αρκαδικού μπάσκετ. Ουσιαστικά αποτελεί και μια επιβράβευση των κόπων όλων αυτών των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτό, από οποιοδήποτε πόστο. Σε αυτούς αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και μπράβο, είτε βρίσκονται στην τωρινή ομάδα του Αρκαδικού, φυσικά κυρίως σε αυτούς, είτε όχι αλλά έχουν συμβάλλει παλαιότερα σ' αυτό το οικοδόμημα και έχουν κι αυτοί ένα μερίδιο στη φετινή επιτυχία.
Ο «χιτσκοκικός» τρόπος με τον οποίο ήρθε το φινάλε, ήταν μια έμπρακτη απόδειξη του τι είναι ο αθλητισμός και τι συγκινήσεις επιφυλάσσει μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η απογοήτευση της μη κάλυψης της διαφοράς των οκτώ πόντων στο παιχνίδι με το Γκυζιακό, έδωσε τη θέση της στα έξαλα πανηγύρια, στο τηλεφωνικό άκουσμα της είδησης της ήττας του απ' την Αγία Παρασκευή. Τώρα όμως, που σιγά - σιγά πέφτει ο κουρνιαχτός των πανηγυρισμών, χρειάζεται η αποτίμηση και ο σωστός προγραμματισμός για την επόμενη χρονιά, απ' τους ιθύνοντες της ομάδας. Επίσης χρειάζεται και η αυτοκριτική ημών των φιλάθλων, που μάλλον δεν στηρίξαμε όσο θα έπρεπε και κυρίως όσο άξιζε, την προσπάθεια αυτής της ομάδας.
Στο χώρο του ποδοσφαίρου, με ανάμικτα συναισθήματα έκλεισε την περασμένη Κυριακή η πρώτη ποδοσφαιρική χρονιά του Αστέρα Τρίπολης, στα σαλόνια της Super League. Η «ομάδα των τρένων» ηττήθηκε απ' την ΑΕΚ, στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου και τερμάτισε στην έβδομη θέση, χάνοντας την ευκαιρία να αγωνιστεί στα play offs. Εκεί όπου θα της δινόταν η ευκαιρία να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο, αλλά κυρίως να ανεβάσει τις ήδη υψηλές μετοχές της και ίσως να έχει και κάποια επιπλέον οικονομικά οφέλη.
Για δύο βασικούς λόγους πιστεύω πως αυτό θα βγει σε καλό στην ομάδα της πόλης μας. Πρώτον διότι υπάρχει η εκκρεμότητα με το νέο γήπεδο. Δηλαδή θα είναι πολύ καλύτερα αυτό το βήμα, το ευρωπαϊκό, να γίνει όταν με το καλό θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι νέες υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις που έχουν προαναγγελθεί κι όχι να χρησιμοποιεί κάποιο γήπεδο πιθανότατα στην Αθήνα, είχε ακουστεί αυτό της Ριζούπολης.
Και ο δεύτερος λόγος είναι πως θεωρώ ότι καλύτερο είναι τα βήματα ανόδου να είναι αργά και σταθερά κι όχι γρήγορα και βιαστικά. Άλλωστε όπως μας έχει αποδείξει η ζωή και κυρίως ο αθλητισμός, πολλές φορές εφαρμόζεται η θεωρία του «ασανσέρ» και οι απότομες άνοδοι συνοδεύονται από εξίσου απότομες καθόδους. Όπως λέει κι ο λαός μας : « Το καλό πράγμα αργεί να γίνει» κι όπως λέει κι ένα τραγούδι της δημοτικής μας παράδοσης : «Αργά λεβέντη το χορό, για να σε καμαρώνουν.»
Η πρώτη αυτή χρονιά του Αστέρα Τρίπολης ήταν απόλυτα πετυχημένη και αυτό είναι μια καθαρά προσωπική άποψη. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια νεοφώτιστη ομάδα μιας πόλης που ουδέποτε είχε εκπρόσωπο στην μεγαλύτερη τη τάξει κατηγορία και η οποία έκανε την υπέρβαση και μάλιστα έκανε μεγάλες νίκες απέναντι στις καλύτερες ομάδες κυρίως εντός έδρας αλλά όχι μόνο. Σημαντικότερες στιγμές κατά τη γνώμη μου ήταν η στέρηση πέντε βαθμών απ' τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, οι νίκες επί των «μεγάλων» στην Τρίπολη καθώς και το «διπλό» στην Τούμπα.
Όπως προανέφερα για τον Αρκαδικό, αξίζουν πολλά μπράβο σε όσους εμπλέκονται στην φετινή πορεία του Αστέρα αν και υπάρχουν πολλά πράγματα σε διάφορους τομείς που χρήζουν βελτίωσης και οι εμπειρίες απ' την φετινή χρονιά μπορούν να αποτελέσουν καλό οδηγό. Ορισμένες απαντήσεις, που δίνονται στην ενότητα «Δημοσκοπήσεις» της ιστοσελίδας μας, «φωτογραφίζουν» κάποιους τέτοιους τομείς όπου υπάρχουν απαιτήσεις για βελτιώσεις.
Όσον αφορά τώρα το φίλαθλο κοινό, θεωρώ πως στήριξε με καλό τρόπο την ομάδα. Τα εισιτήρια που κόπηκαν, διαρκείας και απλά, έδειξαν τη δίψα του κόσμου για ποδόσφαιρο υψηλότερου επιπέδου απ' αυτό που είχαμε συνηθίσει στην Αρκαδία. Βέβαια κι ο κόσμος έχει περιθώρια βελτίωσης ύστερα απ' αυτή τη χρονιά και δεν χρειάζεται να απογοητεύεται τόσο πολύ, όπως έγινε ύστερα απ' το πολύ ατυχές, είναι η αλήθεια, αποτέλεσμα του αγώνα με το Λεβαδειακό.
Και κάπου εδώ κολλάει η άποψη του Σίλερ, που διάλεξε για τίτλο ο γράφων αυτό το κείμενο. Δηλαδή δεν γίνεται από εκεί που ήμασταν στα «αλώνια» και βρεθήκαμε στα «σαλόνια», ποδοσφαιρικά πάντα, να έχουμε και την απαίτηση να κατακτήσουμε τα πάντα και μάλιστα «εδώ και τώρα». Δεν «ανακαλύψαμε την Αμερική» σε μια ποδοσφαιρική σεζόν και ξέρω ότι κάπου εδώ πολλοί θα διαφωνήσουν αλλά αυτό είναι και το καλό της δημοκρατίας.
Στα τοπικά τώρα, πολύ καλή χρονιά έκανε το Λεωνίδιο και η Δόξα Μεγαλόπολης ενώ η Νεστάνη το προσπάθησε αλλά δεν κατάφερε να μείνει στη Δ' Εθνική. Ο Ερμής Μελιγούς θα συμμετάσχει στο επόμενο πρωτάθλημα ως νέος εκπρόσωπος της Αρκαδίας. Αλλά το παράπονο πολλών όπως και εμένα είναι η πορεία του ιστορικού Παναρκαδικού όπως και οι εξελίξεις με το γήπεδο που έχει πλέον ταυτιστεί με το περιβόητο γεφύρι της Άρτας. Ίδωμεν.
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους μας παρακολουθούν, είτε απ' το ραδιόφωνο είτε απ' το site, μας στέλνουν την άποψή τους, μας λένε τη γνώμη τους, μας ενημερώνουν ή μας κάνουν κριτική και θέλω να τους διαβεβαιώσω ότι αυτή είναι η καλύτερη ανταμοιβή και εκτιμάται ιδιαίτερα διότι όπως αναφέρεται και στο βιογραφικό μου, τα απλά πράγματα «γεμίζουν» τη ζωή μας και την κάνουν πιο όμορφη.
Επίσης να ευχηθώ σε όλους, μέρες που είναι, Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση. Να είμαστε υγιείς, αισιόδοξοι, δημιουργικοί και με ήθος και αξιοπρέπεια να προσπαθούμε καθημερινά να ξεπερνάμε τον εαυτό μας.

Υ.Γ.1
Όσον αφορά το θέμα που προέκυψε τη Δευτέρα, με το αφιέρωμα της εφημερίδας «Goalnews» στην άνοδο του Αρκαδικού στη Β' Εθνική και τη χρησιμοποίηση φωτογραφικού υλικού απ' την ιστοσελίδα μας (http://www.contraepithesi.gr) αλλά κυρίως απ' την προσωπική δουλειά του Φώτη Αλεξόπουλου, δίχως όχι απλά να ρωτηθούμε αν επιτρέπουμε την χρήση του, το λιγότερο, αλλά χωρίς καν να αναφερθεί η πηγή προέλευσης, θα πω τούτο: Καταρχήν με χαροποιεί που έστω κι έτσι προβάλλεται μια αρκαδική αθλητική επιτυχία κι έχουμε μια μικρή συμβολή σε αυτό. Και κατά δεύτερον με καλύπτει απόλυτα η αξιοπρέπεια, η σοβαρότητα, η ευθύτητα, η ειλικρίνεια και κυρίως η ανωτερότητα με την οποία άγγιξε το θέμα ο Φώτης, στο δικό του σύνδεσμο, στην ενότητα «Απόψεις Συντελεστών». Τέλος, θέλω να πιστεύω, αν και δυσκολεύομαι, πως αυτό δεν ήταν παρά ένα ατυχές περιστατικό.

Υ.Γ.2
Εύχομαι καλή επιτυχία τόσο στους διοργανωτές, όσο και στους συμμετέχοντες στο φετινό πρωτάθλημα υπηρεσιών και οργανισμών αν και φέτος με τους νέους, πιο ξεκάθαρους είναι η αλήθεια, κανονισμούς δεν θα έχω δικαίωμα συμμετοχής. Ωστόσο μάλλον αυτή η αλλαγή είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και θα προσδώσει στο πρωτάθλημα το χαρακτήρα που πραγματικά του αξίζει.

Τοπίο στην ομίχλη

(Κείμενο 28 Φεβρουαρίου 2008)
Στις 7 Γενάρη 2007, ανήμερα του Αι Γιαννιού, ντεμπουτάρει στον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης ο βραζιλιάνος προπονητής Πάουλο Κάμπος. Το παιχνίδι απέναντι στη Βέροια φαντάζει ως εξαιρετικά δύσκολο. Το 0-0 κρίνεται ως μια πολύ καλή αρχή. Στη συνέντευξη τύπου ο προπονητής των γηπεδούχων Στέφανος Γαιτάνος μας προτρέπει να τον στηρίξουμε και κυρίως να του δώσουμε το απαραίτητο χρονικό διάστημα ώστε να δείξει το έργο του και να μην βιαστούμε να τον κρίνουμε.
Κάτι λιγότερο από 14 μήνες αργότερα, στις 24 Φλεβάρη 2008, με μια λιτή ανακοίνωση 33 λέξεων η διοίκηση του Αστέρα μας γνωστοποιεί τη λύση της συνεργασίας της με το βραζιλιάνο τεχνικό. Η μοίρα του προπονητή είναι γνωστή στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Ωστόσο σε μια υπόθεση που έχει πολλά ερωτηματικά, εμένα ο προβληματισμός μου είναι άλλος. Αν και κατά πόσο δηλαδή έγινε πράξη αυτό που «ζήτησε» ο προπονητής της Βέροιας.
Η αίσθηση που εισπράττω είναι πως το φίλαθλο κοινό της πόλης δεν χάρηκε στο άκουσμα της απομάκρυνσης του Κάμπος, έστω κι αν δεν συμφωνούσε κατά γράμμα με αυτά που έκανε, ιδίως τον τελευταίο καιρό. Τα αθηναικά μέσα ενημέρωσης, ύστερα απ' τους διθυράμβους για την πορεία του πρώτου γύρου, άσκησαν δριμύτατη κριτική σ' αυτή την απόφαση. Και ίσως δεν είχαν άδικο. Σε κάποια σημεία μάλιστα έφτασαν στο επίπεδο της χλεύης, όπως για παράδειγμα στη διατύπωση του ερωτήματος : Τι ήθελαν στην Τρίπολη, Champions League με την πρώτη;
Βέβαια εδώ εμφανίζεται δικαιωματικά η παροιμία : Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Ίσως δηλαδή υπάρχουν άγνωστες πτυχές της υπόθεσης, που ενδεχομένως αγνοούμε και συνεπώς δεν μπορούμε να κρίνουμε σωστά. Οπότε θα επιχειρήσουμε μια προσέγγιση των πραγμάτων βάσει αυτών που γνωρίζουμε.
Το σημείο κλειδί είναι η επικείμενη πορεία του Πάουλο Κάμπος. Αν δηλαδή αληθεύουν τα σενάρια περί μετακίνησής του στην ΑΕΚ κυρίως, ή σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα τότε συζητάμε σε άλλη βάση. Διότι είναι λογικό ένας φιλόδοξος προπονητής να θέλει να δοκιμάσει την τύχη του σε μια ανώτερη ομάδα και μια διοίκηση να μην μπορεί και ενδεχομένως να μη θέλει να του σταθεί εμπόδιο.
Ωστόσο αυτά είναι μόνο εικασίες και άλλωστε θα φανούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μια πρώτη, πλην όμως προσεκτική, ανάγνωση του θέματος δείχνει πως δεν πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση εδώ είμαστε και θα τα δούμε στην πορεία.
Η ιστορία έγραψε πως ο Κάμπος ανέλαβε την ομάδα γύρω στη μέση του βαθμολογικού πίνακα της Β' Εθνικής, ανέστρεψε το αρνητικό κλίμα και την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Εν συνεχεία την οδήγησε στα σαλόνια της Super League και μετά από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα, που λίγο έλειψε να του κοστίσει τη θέση του, ξεκίνησε την «τρελή» πορεία.
Το παιχνίδι με τον Παναθηναικό και η μεγάλη - πρώτη νίκη του έδωσε πίστωση χρόνου και δεν αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του, όπως έλεγαν οι κακές γλώσσες. Έκτοτε ο Αστέρας βαφτίστηκε «νέος φονιάς των γιγάντων» και έκλεισε τον πρώτο γύρο, με τελευταίο θύμα του την ΑΕΚ. Οι νεοφώτιστοι πέτυχαν κάτι που κανείς δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν. Κέρδισαν όλους τους «μεγάλους» στην Τρίπολη και βρέθηκαν στην τέταρτη θέση, δηλαδή σε τροχιά Ευρώπης.
Εκεί ίσως έγινε αναπροσαρμογή πλάνων και ο στόχος της παραμονής έδωσε τη θέση του στο . «άρωμα Uefa». Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά εμπεριέχει κινδύνους. Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή μας καλό είναι τα βήματα να είναι πιο αργά αλλά και πιο σταθερά. Η εδραίωση του Αστέρα στα «μεγάλα σαλόνια» σε συνδυασμό με μια εντυπωσιακά αξιόλογη πορεία είναι υπεραρκετή για μένα. Το σημαντικό είναι ότι έχει ήδη επιτευχθεί. Άρα κατά την ταπεινή μου γνώμη διατηρείς τον προπονητή που σε οδήγησε σε αυτά και αν έχεις κάποιες ενστάσεις, το καλοκαίρι αποφασίζεις με ηρεμία τις επόμενες κινήσεις. Επαναλαμβάνω είναι λάθος ακόμα και τώρα ο στόχος του Uefa να είναι αυτοσκοπός. Αν έρθει καλώς, ειδάλλως ακόμα και μια όγδοη θέση, για παράδειγμα, είναι πολύ επιτυχημένη, κυρίως αν σκεφτούμε τι λέγαμε το καλοκαίρι.
Τώρα όσον αφορά τις αιτίες του διαζυγίου, ακούγονται πολλά. Το κυριότερο για μένα είναι το ότι η ομάδα δεν προσέφερε θέαμα. Προσωπικά πιστεύω πως η αλλαγή του συστήματος της πρεμιέρας κόντρα στη Λάρισα, από τέσσερις στην ευθεία σε λίμπερο με βάθος και δύο στόπερ, ήταν η σημαντικότερη αιτία της επιτυχημένης πορείας του πρώτου γύρου.
Βέβαια αυτό είχε ως αποτέλεσμα το . «αντιποδόσφαιρο» και τον «κλεφτοπόλεμο» αλλά οι βαθμοί γέμιζαν το σακούλι και οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη. Πρόκειται για το ίδιο «αντιποδόσφαιρο» που έδωσε στην Εθνική μας το Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 2004 και στον Ολυμπιακό τη φετινή πορεία στο Champions League.
Αλλά δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε ο Αστέρας στην πρώτη χρονιά στην Super League να ρισκάρει κυνηγώντας γκολ και θέαμα. Θέαμα είναι η αποτελεσματικότητα και η ουσία. Ή τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αργότερα βλέπουμε. Άλλωστε ο Κάμπος είχε πει εύστοχα, ότι στήνει την ομάδα ανάλογα με το υλικό που διαθέτει.
Το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Τσέλσι του τεράστιου μπάτζετ, που όμως δεν βγήκε να «σκοτώσει» τον Ολυμπιακό αλλά περίμενε πίσω και ήταν πολύ προσεκτική και μετρημένη στην επίθεση. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο εκεί έχει πάει. Ποιος θα πιάσει κορόιδο τον άλλο. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Αστέρας θα έπρεπε να αποτελεί εξαίρεση.
Όσον αφορά τη συνεχόμενη αλλαγή συστήματος, ανάλογα με τον αντίπαλο, ομολογώ ότι διαφωνώ. Τα περί συγκρούσεων του Κάμπος με ποδοσφαιριστές, δεν τα σχολιάζω καθόλου. Ή μάλλον σχεδόν καθόλου. Το ότι κάποιοι δυσαρεστούνται είναι φυσικό αλλά δεν αρκεί για να έρθει ο κόσμος ανάποδα. Επίσης σχετικά με το ελληνικό ποδοσφαιρικό φαινόμενο του ότι είναι πολλές επτά αγωνιστικές χωρίς νίκη, θα πω τούτο.
Την Κυριακή 16 Μάρτη 2003 παρακολουθούσα αγώνα μπαράζ για την άνοδο στη Δ' Εθνική μεταξύ των ομάδων Παγγορτυνιακού και Αστέρα Τρίπολης ( 0 - 0 ) στο γήπεδο της Δημητσάνας. Που ήμασταν και που ήρθαμε. Τα σχόλια περιττεύουν. Και θα μας φταίνε οι εφτά αγώνες χωρίς νίκη...Ήμαρτον, που λέει κι ο Γεωργίου.
Κλείνοντας επισημαίνω και μια άλλη πτυχή του θέματος. Η πέμπτη θέση, που άφησε την ομάδα ο βραζιλιάνος, είναι καλή παρακαταθήκη αλλά και ένα «βαρίδι» για κάθε νέο προπονητή, που αυτομάτως στη συνείδηση πολλών θα αποτελεί κάτι σαν πήχη τον οποίο θα πρέπει να ξεπεράσει. Και αυτή η σύγκριση θα είναι άδικη και άκυρη. Όμως μοιραία θα γίνει.
Τέλος αν οι διοικούντες αξιολόγησαν τόσο ψηλά κάποιες δηλώσεις ή στάσεις του Κάμπος στα τελευταία παιχνίδια, τότε κάπου θα συμφωνήσω μαζί τους διότι ο κόουτς ήταν υπερβολικός κάποιες στιγμές. Και σίγουρα ο προπονητής μιας ομάδας, την εκπροσωπεί και είναι καθρέφτης της. Οπότε αν δυσαρεστήθηκαν κάποιοι τόσο πολύ από τις δηλώσεις κατά του Πεσέιρο, για παράδειγμα, τότε χαλάλι τους. Βέβαια αντίστοιχες δηλώσεις ενδεχομένως να είχαν γίνει και νωρίτερα, απλά τότε όλα ήταν «μέλι γάλα».
Οι απόψεις είναι σαν την όρεξη. Και περί ορέξεως . ουδείς λόγος. Το αν θα απαντηθούν κάποια ερωτήματα είναι το ζητούμενο ή αν τελικά χαθούν στον τίτλο του άρθρου, που παραπέμπει σε ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και εκεί ξέρετε τι επικρατεί . Μια άλλη παροιμία : Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.-
Υ.Γ.
Όταν ρώτησα τον Πάουλο Κάμπος, στην εκπομπή «Κόντρα επίθεση» της Τρίτης 26 Φλεβάρη, αν θα ξαναγύριζε στον Αστέρα, είχε πάει το μυαλό μου στην περίπτωση του Παναγιώτη Λεμονή και την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Και όπως έχει ειπωθεί, η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Τα είπε όλα με λίγες προτάσεις

(Κείμενο 11 Φεβρουαρίου 2008)
Πολλές φορές, στη φετινή εκπομπή, έχουμε αναφερθεί στον τρόπο ανάπτυξης της ομάδας του Αστέρα και στις ομοιότητες, όσον αφορά τη διάταξη, με την Εθνική Ελλάδας. Διαβάζοντας κάποιες δηλώσεις του προπονητή του ΟΦΗ κ. Παράσχου, για το παιχνίδι με την αρκαδική ομάδα, παρατηρούμε ότι πρόκειται για μια απ' τις καλύτερες αναλύσεις των «κυανοκίτρινων» και μάλιστα με λίγα λόγια. Για του γραπτού το αληθές : «Ξέρει να αμύνεται καλά. Έχει το ίδιο στυλ παιχνιδιού μέσα - έξω και διαθέτει επιθετικούς ποιότητας. Πιστεύω ότι μπορούμε να βάλουμε γκολ, επειδή θα έχουμε χώρους και είναι σημαντικό να κρατήσουμε το μηδέν. Το ευτύχημα για μας είναι πως λείπει ο Καρντόσο». Το μόνο που ίσως «ξέχασε» είναι πως αν ο Αστέρας προηγηθεί, συνήθως κερδίζει, ενώ αν βρεθεί πίσω στο σκορ δύσκολα γυρίζει το παιχνίδι. Επίσης πως τα περισσότερα παιχνίδια του, ιδίως στην Τρίπολη, δύσκολα φεύγουν απ' το under ( λιγότερα από τρία γκολ συνολικά ).

Το κλείσιμο της τελευταίας εκπομπής για το 2007

(Κείμενο 29 Δεκεμβρίου 2007)
Αντί κάποιου κειμένου παραθέτω το ακριβές απόσπασμα, με το οποίο έκλεισε η εκπομπή ( 28/12/2008) σε συνδυασμό με τους στίχους του τραγουδιού " Τίποτα δεν πάει χαμένο ". Όπως έχουμε ξαναπεί τα απλά πράγματα στη ζωή είναι τα πιο δύσκολα. Ο Γιώργος Αμπάρης μετά την ήττα στη Βέροια είπε κάτι πολύ απλό όσο και δύσκολο να ειπωθεί. Είπε πως, όπως μάθαμε να κερδίζουμε έτσι πρέπει να μάθουμε και να χάνουμε. Κάποιοι ίσως και να παρεξήγησαν αυτή τη δήλωση, όμως σ' αυτά τα λόγια κρύβεται ένα σημαντικό νόημα της ζωής μας. Κι επειδή είμαστε στις τελευταίες μέρες του 2007 κι αυτή είναι η τελευταία μας εκπομπή θα πω τούτο:
Πολλές φορές απογοητευόμαστε γιατί δεν μας βγαίνουν πράγματα που έχουμε σχεδιάσει και δεν πετυχαίνουμε στόχους που έχουμε θέσει. Καλό θα ήταν λοιπόν να μην πολύσχεδιάζουμε τα πράγματα αλλά να τα αφήνουμε να κυλάνε, κυνηγώντας βέβαια όλα μας τα όνειρα. Όπως είπε και ο τερματοφύλακας του Αστέρα άλλα θα πετύχουμε κι άλλα όχι. Σημασία έχει να αγωνιζόμαστε και να επιδιώκουμε με αισιοδοξία τους στόχους μας. Και για να μην νομίσετε πως κάνουμε κήρυγμα, πρώτα τα λέμε για να τα ακούμε εμείς.
Σ' αυτό λοιπόν το πλαίσιο ευχόμαστε Χρόνια Πολλά και κυρίως Καλά με υγεία πρώτα αλλά και αγάπη και ήθος στη συνέχεια και κλείνουμε με ένα αντίστοιχο κομμάτι του αξέχαστου Μάνου Λοϊζου, σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και με τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου αλλά και του Νίκου Πορτοκάλογλου:
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ...

Τίποτα δεν πάει χαμένο.
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου, Μάνος Λοϊζος
Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.
Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.
Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ' όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου "γιατί".
Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.

Καλή Αρχή

Από σήμερα οι χώροι των συντελεστών της εκπομπής "Κόντρα Επίθεση", αποκτούν το δικό του διαδικτυακό χώρο, ή καλύτερα το δικό τους διαδικτυακό blog. Κάθε συντελεστής διαμορφώνει της δικές του απόψεις και καταχωρεί τους δικούς του προβληματισμούς, σχόλια, αναλύσεις.Οι συνετελεστές της "Κόντρα επίθεσης" παραμένουν ενωμένοι και δυνατοί στην προσπάθεια που ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια μέσα από την εκπομπή της Δημοτικής ραδιοφωνίας Τρίπολης και πάντα με τη δική σας υποστήριξη και έτσι θα συνεχίσουν!