(Κείμενο 6 Ιουνίου 2008)
Πριν τέσσερα χρόνια, τέλη Ιούνη με αρχές Ιούλη, η αθλητική εφημερίδα «Ο Φίλαθλος», κυκλοφόρησε έχοντας σαν πρωτοσέλιδο τον τίτλο του παρόντος άρθρου. Η ρήση του Νίκου Καζαντζάκη, απ' τον «Καπετάν Μιχάλη» βρήκε την απόλυτη εφαρμογή της στην πορεία της Εθνικής ομάδας στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Πορτογαλία. Πραγματικά φτάσαμε όπου δεν μπορούσαμε, ποδοσφαιρικά πάντα. Τώρα η Εθνική Ελλάδας βρίσκεται μπροστά σε μια νέα, λίγο διαφορετική αλλά μάλλον πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα πιο δύσκολη, πρόκληση. Καλείται να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης αλλά κυρίως να δείξει για άλλη μια φορά πως είναι, πλέον, μια σοβαρή ομάδα, άξια σεβασμού που πολύ δύσκολα μπορούν να καταβάλλουν, ακόμη και οι πιο ισχυρές εθνικές ομάδες.
Αυτό άλλωστε ήταν το μόνο που μας υποσχέθηκε ο Otto Rehagel. Δηλαδή πως όλοι θα δυσκολευθούν αφάνταστα να μας κερδίσουν. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός, σε συνέντευξή του στον κ. Θανάση Λάλα, ( που δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Life» της εφημερίδας «Το Βήμα», στις 12 Ιούνη 2004, δηλαδή ανήμερα του αγώνα Πορτογαλία - Ελλάδα, για την πρεμιέρα του EURO 2004 ) είπε το εξής καταπληκτικό, σχετικά με ένα απευκταίο αλλά πιθανό, σενάριο αποκλεισμού :
«Όταν χάνεις, έχει σημασία ο τρόπος που χάνεις. Στην ιστορία του ποδοσφαίρου ο κόσμος, μερικές φορές, έχει συμπαρασταθεί περισσότερο στους ηττημένους παρά στους νικητές. Αλλά περιμένετε λίγο, δεν χάσαμε ακόμη!». Το σημαντικό πλέον όφελος είναι πως η ελληνική εθνική ομάδα έχει ανέβει επίπεδο και έχει αλλάξει νοοτροπία, φυσικά προς το καλύτερο. Κι αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό ακόμα κι απ' αυτή την κατάκτηση του τροπαίου. Απλά προσωπικά πιστεύω πως για να συμπληρωθεί το παζλ χρειάζονται δύο επιπλέον στοιχεία.
Πρώτον όλα τα παραπάνω να έχουν διάρκεια και συνέχεια, που είναι θέμα κυρίως ομοσπονδίας και οπωσδήποτε αυτών που είναι μέσα ή κοντά στην εθνική από οποιοδήποτε πόστο. Και δεύτερον να παραδειγματιστούμε κι εμείς οι φίλαθλοι, που βγήκαμε στους δρόμους πριν τέσσερα καλοκαίρια, που βουρκώσαμε από ποδοσφαιρική συγκίνηση για αυτό τον ανέλπιστο θρίαμβο, γιατί να με συγχωρήσετε αλλά κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν μας αξίζει αυτή η εθνική. Πιστεύω τουλάχιστον αυτές να είναι λίγες ή ειλικρινά να κάνω κάποιο λάθος.
Η νοοτροπία που αναφέρω πιο πάνω είναι καθαρά ελληνική και συνοψίζεται σε μια άλλη απάντηση του Otto Rehagel στην ίδια συνέντευξη : «Οι Έλληνες κάνουν ένα λάθος : είναι πολύ συναισθηματικοί. Τους συνεπαίρνει η ευφορία. Όταν κερδίζουν είναι γεμάτοι πάθος κι όταν χάνουν θέλουν να τα ρίχνουν όλα στη θάλασσα!». Ο προπονητής του ομοσπονδιακού συγκροτήματος πετυχαίνει διάνα και είναι τιμητικό που ήρθε να δουλέψει στη χώρα μας και για αυτόν αλλά και για εμάς.
Η Εθνική Ελλάδας μπαίνει στη «μάχη» την Τρίτη 10 Ιούνη στις 21:45 απέναντι στη Σουηδία. Η αρχή είναι το παν. Μια καλή αρχή σου δίνει «φτερά» για τη συνέχεια, ενώ μια ήττα στην πρεμιέρα δύσκολα καλύπτεται. Έτσι εκτιμώ πως θα δούμε ένα πολύ κλειστό ματς, με τις δύο ομάδες να δίνουν έμφαση στην άμυνα. Η ενδεχόμενη ισοπαλία δεν καταστρέφει κανένα και μάλιστα ίσως αφήνει και τους δύο ευχαριστημένους σε αυτό το παιχνίδι.
Η ρεαλιστική υποψία «φοβίας» που είχα παλιότερα για τις σκανδιναβικές εθνικές ομάδες έχει σχεδόν εξαλειφθεί, κυρίως λόγω του τρόπου αντιμετώπισης απ' τη δική μας εθνική. Αν ελέγξουμε το ρυθμό και έχουμε σωστές τοποθετήσεις στην άμυνα πιστεύω πως μπορούμε να πάρουμε τη νίκη, έστω και δύσκολα, με πιθανό σκορ το 1-0. Μεγάλη προσοχή απαιτείται στις στημένες φάσεις, εκεί όπου και λόγω σωματικών προσόντων οι Σουηδοί έχουν ένα μικρό πλεονέκτημα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η όχι και τόσο καλή αγωνιστική κατάσταση του Δέλλα. Βέβαια πιστεύω πως στα επίσημα παιχνίδια θα είναι αυτός που πρέπει αλλά σίγουρα ο προπονητής θα βρει κάποιες λύσεις αν όντως υπάρχει τέτοιο θέμα. Η πιο πιθανή απ' αυτές, όχι μόνο σε σχέση με το Δέλλα, είναι η χρησιμοποίηση τρίτου κεντρικού αμυντικού, πιθανότατα του Άντζα, ώστε ο Δέλλας να πάρει τον οικείο σε αυτόν ρόλο του λίμπερο και να θωρακιστεί έτσι η άμυνα. Συγχρόνως κερδίζει σε ύψος, ενώ ο Άντζας μπορεί να γίνεται και αμυντικό χαφ όταν η ομάδα επιτίθεται. Γνώριμο «τρικ» του «Όθωνα», που έχει εφαρμοστεί και στο παρελθόν με εκφραστή τον Κατσουράνη.
Όσον αφορά την επίθεση, κυρίαρχο στοιχείο πρέπει να είναι η υπομονή, κατά τη γνώμη μου. Αν διατηρήσουμε το μηδέν στην άμυνα, το γκολ μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή. Και ίσως δεν χρειαστούν και πολλές ευκαιρίες, αρκεί οι φάσεις που θα βγουν να προέρχονται απ' τη δουλειά που γίνεται στις προπονήσεις. Ένα ξεπέταγμα του Γκέκα, σε μια κάθετη πάσα, που θα «σπάσει» το τεχνητό off side, μπορεί να είναι αρκετό ή μια κεφαλιά του Κυργιάκου σε ένα στημένο μπορεί να δώσει τους τρεις βαθμούς - «χρυσάφι» και υποθήκη ταυτόχρονα για την πρόκριση στα προημιτελικά.
Πολύ δουλειά θα έχει το τρίο Καραγκούνη, Μπασινά, Κατσουράνη στα χαφ αλλά είναι ίσως το σημείο που σχεδόν είμαι σίγουρος πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Στην επίθεση υπάρχει πληρότητα και μπορούν να επιλεγούν διάφορες λύσεις σε πρόσωπα και σχήματα. Γενικά η τωρινή εθνική θαρρώ πως είναι πιο πλήρης απ' την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως θα έχει, σίγουρα, την ίδια επιτυχία.
Εγώ είμαι αισιόδοξος διότι αυτή η ομάδα μου έχει, πολλές φορές, στο παρελθόν αποδείξει, πως είναι φτιαγμένη από τέτοιο μέταλλο ώστε η παρουσία της θα είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής στα γήπεδα της Αυστρίας και γιατί όχι και της Ελβετίας. Τα υπόλοιπα είναι και θέμα συγκυριών αλλά κυρίως φορμαρίσματος τις συγκεκριμένες 22 μέρες. Μια ενδεχόμενη πρόκριση απ' τον όμιλο θα είναι τεράστια επιτυχία και ταυτόχρονα «ανοίγει την όρεξη» για καλύτερα πράγματα.
Σημασία έχει εμείς να απολαύσουμε τη γιορτή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, να περάσουμε ωραίες στιγμές και να προσπαθήσουμε να πετάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία ίχνη μιζέριας. Μιζέριας ποδοσφαιρικής, που το παράδειγμα του 1-4 απ' την Τουρκία έκανε πολλούς να δείξουν ότι την έχουν μέσα τους και χρειάζονται μια αφορμή μόνο ώστε να ξεχειλίσει προς κάθε κατεύθυνση. Αυτή η Εθνική το αξίζει, μας έδειξε το δρόμο και οφείλουμε να το ακολουθήσουμε και να. φτάσουμε όπου δεν μπορούμε.
Εν κατακλείδι, αρκεί να κάνω και μια ευχάριστη αναδρομή στο παρελθόν. Πιτσιρικάδες πριν από κάθε μεγάλη διοργάνωση συνηθίζαμε να κάνουμε συλλογή αυτοκόλλητων, με τα γνωστά άλμπουμ. Ποτέ όμως, προς μεγάλη μας θλίψη, δεν βρίσκαμε κάποιον Έλληνα ποδοσφαιριστή. Επίσης θυμάμαι τον Ιούνη του 1988, πριν από κάθε αγώνα του ευρωπαϊκού της Γερμανίας, μαζευόμασταν στη γειτονιά για μπάλα. Χωριζόμασταν ανάλογα με το ποια ομάδα υποστήριζε ο καθένας μας στο βραδινό ματς. Και διαλέγαμε και ένα παίκτη, του οποίου το ρόλο θα υποδυόμασταν στο παιχνίδι.
Εγώ σαν υποστηρικτής της Ολλανδίας αλλά και λόγω θέσης ήμουν ο Βάουτερς. Τουλάχιστον τα σημερινά παιδιά και Έλληνες ποδοσφαιριστές βρίσκουν στις τύχες που αγοράζουν στα περίπτερα αλλά και δεν χρειάζονται ξένους ποδοσφαιριστές ώστε να παρομοιάσουν τους ποδοσφαιρικούς εαυτούς τους. Είναι κι αυτό κάτι.
Και για να μην το ξεχάσω επειδή η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες, ας προσέξουμε να διαχειριστούμε ώριμα μια απευκταία αποτυχία. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδάει: «Δε με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω αφού ξέρω πως έπαιξα κι εγώ».
Πριν τέσσερα χρόνια, τέλη Ιούνη με αρχές Ιούλη, η αθλητική εφημερίδα «Ο Φίλαθλος», κυκλοφόρησε έχοντας σαν πρωτοσέλιδο τον τίτλο του παρόντος άρθρου. Η ρήση του Νίκου Καζαντζάκη, απ' τον «Καπετάν Μιχάλη» βρήκε την απόλυτη εφαρμογή της στην πορεία της Εθνικής ομάδας στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Πορτογαλία. Πραγματικά φτάσαμε όπου δεν μπορούσαμε, ποδοσφαιρικά πάντα. Τώρα η Εθνική Ελλάδας βρίσκεται μπροστά σε μια νέα, λίγο διαφορετική αλλά μάλλον πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα πιο δύσκολη, πρόκληση. Καλείται να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης αλλά κυρίως να δείξει για άλλη μια φορά πως είναι, πλέον, μια σοβαρή ομάδα, άξια σεβασμού που πολύ δύσκολα μπορούν να καταβάλλουν, ακόμη και οι πιο ισχυρές εθνικές ομάδες.
Αυτό άλλωστε ήταν το μόνο που μας υποσχέθηκε ο Otto Rehagel. Δηλαδή πως όλοι θα δυσκολευθούν αφάνταστα να μας κερδίσουν. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός, σε συνέντευξή του στον κ. Θανάση Λάλα, ( που δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Life» της εφημερίδας «Το Βήμα», στις 12 Ιούνη 2004, δηλαδή ανήμερα του αγώνα Πορτογαλία - Ελλάδα, για την πρεμιέρα του EURO 2004 ) είπε το εξής καταπληκτικό, σχετικά με ένα απευκταίο αλλά πιθανό, σενάριο αποκλεισμού :
«Όταν χάνεις, έχει σημασία ο τρόπος που χάνεις. Στην ιστορία του ποδοσφαίρου ο κόσμος, μερικές φορές, έχει συμπαρασταθεί περισσότερο στους ηττημένους παρά στους νικητές. Αλλά περιμένετε λίγο, δεν χάσαμε ακόμη!». Το σημαντικό πλέον όφελος είναι πως η ελληνική εθνική ομάδα έχει ανέβει επίπεδο και έχει αλλάξει νοοτροπία, φυσικά προς το καλύτερο. Κι αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό ακόμα κι απ' αυτή την κατάκτηση του τροπαίου. Απλά προσωπικά πιστεύω πως για να συμπληρωθεί το παζλ χρειάζονται δύο επιπλέον στοιχεία.
Πρώτον όλα τα παραπάνω να έχουν διάρκεια και συνέχεια, που είναι θέμα κυρίως ομοσπονδίας και οπωσδήποτε αυτών που είναι μέσα ή κοντά στην εθνική από οποιοδήποτε πόστο. Και δεύτερον να παραδειγματιστούμε κι εμείς οι φίλαθλοι, που βγήκαμε στους δρόμους πριν τέσσερα καλοκαίρια, που βουρκώσαμε από ποδοσφαιρική συγκίνηση για αυτό τον ανέλπιστο θρίαμβο, γιατί να με συγχωρήσετε αλλά κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν μας αξίζει αυτή η εθνική. Πιστεύω τουλάχιστον αυτές να είναι λίγες ή ειλικρινά να κάνω κάποιο λάθος.
Η νοοτροπία που αναφέρω πιο πάνω είναι καθαρά ελληνική και συνοψίζεται σε μια άλλη απάντηση του Otto Rehagel στην ίδια συνέντευξη : «Οι Έλληνες κάνουν ένα λάθος : είναι πολύ συναισθηματικοί. Τους συνεπαίρνει η ευφορία. Όταν κερδίζουν είναι γεμάτοι πάθος κι όταν χάνουν θέλουν να τα ρίχνουν όλα στη θάλασσα!». Ο προπονητής του ομοσπονδιακού συγκροτήματος πετυχαίνει διάνα και είναι τιμητικό που ήρθε να δουλέψει στη χώρα μας και για αυτόν αλλά και για εμάς.
Η Εθνική Ελλάδας μπαίνει στη «μάχη» την Τρίτη 10 Ιούνη στις 21:45 απέναντι στη Σουηδία. Η αρχή είναι το παν. Μια καλή αρχή σου δίνει «φτερά» για τη συνέχεια, ενώ μια ήττα στην πρεμιέρα δύσκολα καλύπτεται. Έτσι εκτιμώ πως θα δούμε ένα πολύ κλειστό ματς, με τις δύο ομάδες να δίνουν έμφαση στην άμυνα. Η ενδεχόμενη ισοπαλία δεν καταστρέφει κανένα και μάλιστα ίσως αφήνει και τους δύο ευχαριστημένους σε αυτό το παιχνίδι.
Η ρεαλιστική υποψία «φοβίας» που είχα παλιότερα για τις σκανδιναβικές εθνικές ομάδες έχει σχεδόν εξαλειφθεί, κυρίως λόγω του τρόπου αντιμετώπισης απ' τη δική μας εθνική. Αν ελέγξουμε το ρυθμό και έχουμε σωστές τοποθετήσεις στην άμυνα πιστεύω πως μπορούμε να πάρουμε τη νίκη, έστω και δύσκολα, με πιθανό σκορ το 1-0. Μεγάλη προσοχή απαιτείται στις στημένες φάσεις, εκεί όπου και λόγω σωματικών προσόντων οι Σουηδοί έχουν ένα μικρό πλεονέκτημα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η όχι και τόσο καλή αγωνιστική κατάσταση του Δέλλα. Βέβαια πιστεύω πως στα επίσημα παιχνίδια θα είναι αυτός που πρέπει αλλά σίγουρα ο προπονητής θα βρει κάποιες λύσεις αν όντως υπάρχει τέτοιο θέμα. Η πιο πιθανή απ' αυτές, όχι μόνο σε σχέση με το Δέλλα, είναι η χρησιμοποίηση τρίτου κεντρικού αμυντικού, πιθανότατα του Άντζα, ώστε ο Δέλλας να πάρει τον οικείο σε αυτόν ρόλο του λίμπερο και να θωρακιστεί έτσι η άμυνα. Συγχρόνως κερδίζει σε ύψος, ενώ ο Άντζας μπορεί να γίνεται και αμυντικό χαφ όταν η ομάδα επιτίθεται. Γνώριμο «τρικ» του «Όθωνα», που έχει εφαρμοστεί και στο παρελθόν με εκφραστή τον Κατσουράνη.
Όσον αφορά την επίθεση, κυρίαρχο στοιχείο πρέπει να είναι η υπομονή, κατά τη γνώμη μου. Αν διατηρήσουμε το μηδέν στην άμυνα, το γκολ μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή. Και ίσως δεν χρειαστούν και πολλές ευκαιρίες, αρκεί οι φάσεις που θα βγουν να προέρχονται απ' τη δουλειά που γίνεται στις προπονήσεις. Ένα ξεπέταγμα του Γκέκα, σε μια κάθετη πάσα, που θα «σπάσει» το τεχνητό off side, μπορεί να είναι αρκετό ή μια κεφαλιά του Κυργιάκου σε ένα στημένο μπορεί να δώσει τους τρεις βαθμούς - «χρυσάφι» και υποθήκη ταυτόχρονα για την πρόκριση στα προημιτελικά.
Πολύ δουλειά θα έχει το τρίο Καραγκούνη, Μπασινά, Κατσουράνη στα χαφ αλλά είναι ίσως το σημείο που σχεδόν είμαι σίγουρος πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Στην επίθεση υπάρχει πληρότητα και μπορούν να επιλεγούν διάφορες λύσεις σε πρόσωπα και σχήματα. Γενικά η τωρινή εθνική θαρρώ πως είναι πιο πλήρης απ' την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως θα έχει, σίγουρα, την ίδια επιτυχία.
Εγώ είμαι αισιόδοξος διότι αυτή η ομάδα μου έχει, πολλές φορές, στο παρελθόν αποδείξει, πως είναι φτιαγμένη από τέτοιο μέταλλο ώστε η παρουσία της θα είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής στα γήπεδα της Αυστρίας και γιατί όχι και της Ελβετίας. Τα υπόλοιπα είναι και θέμα συγκυριών αλλά κυρίως φορμαρίσματος τις συγκεκριμένες 22 μέρες. Μια ενδεχόμενη πρόκριση απ' τον όμιλο θα είναι τεράστια επιτυχία και ταυτόχρονα «ανοίγει την όρεξη» για καλύτερα πράγματα.
Σημασία έχει εμείς να απολαύσουμε τη γιορτή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, να περάσουμε ωραίες στιγμές και να προσπαθήσουμε να πετάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία ίχνη μιζέριας. Μιζέριας ποδοσφαιρικής, που το παράδειγμα του 1-4 απ' την Τουρκία έκανε πολλούς να δείξουν ότι την έχουν μέσα τους και χρειάζονται μια αφορμή μόνο ώστε να ξεχειλίσει προς κάθε κατεύθυνση. Αυτή η Εθνική το αξίζει, μας έδειξε το δρόμο και οφείλουμε να το ακολουθήσουμε και να. φτάσουμε όπου δεν μπορούμε.
Εν κατακλείδι, αρκεί να κάνω και μια ευχάριστη αναδρομή στο παρελθόν. Πιτσιρικάδες πριν από κάθε μεγάλη διοργάνωση συνηθίζαμε να κάνουμε συλλογή αυτοκόλλητων, με τα γνωστά άλμπουμ. Ποτέ όμως, προς μεγάλη μας θλίψη, δεν βρίσκαμε κάποιον Έλληνα ποδοσφαιριστή. Επίσης θυμάμαι τον Ιούνη του 1988, πριν από κάθε αγώνα του ευρωπαϊκού της Γερμανίας, μαζευόμασταν στη γειτονιά για μπάλα. Χωριζόμασταν ανάλογα με το ποια ομάδα υποστήριζε ο καθένας μας στο βραδινό ματς. Και διαλέγαμε και ένα παίκτη, του οποίου το ρόλο θα υποδυόμασταν στο παιχνίδι.
Εγώ σαν υποστηρικτής της Ολλανδίας αλλά και λόγω θέσης ήμουν ο Βάουτερς. Τουλάχιστον τα σημερινά παιδιά και Έλληνες ποδοσφαιριστές βρίσκουν στις τύχες που αγοράζουν στα περίπτερα αλλά και δεν χρειάζονται ξένους ποδοσφαιριστές ώστε να παρομοιάσουν τους ποδοσφαιρικούς εαυτούς τους. Είναι κι αυτό κάτι.
Και για να μην το ξεχάσω επειδή η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες, ας προσέξουμε να διαχειριστούμε ώριμα μια απευκταία αποτυχία. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδάει: «Δε με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω αφού ξέρω πως έπαιξα κι εγώ».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου