Ένας απ’ αυτούς, ίσως ο βασικότερος πέρα απ’ τη διεκπεραίωση της υποχρέωσης μου, ήταν η συνάντησή μου με ένα παλιό γνώριμο. Βέβαια για μένα είναι προσωπικός πολύ καλός φίλος. Όμως γενικότερα και σε σχέση με την ενασχόληση μας με τον αθλητισμό η συνάντηση με τον Αρκάδα τερματοφύλακα Δημήτρη Λυμπερόπουλο δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητη.
Παλιά, όταν ήμασταν πιο μικροί, παίζοντας μπάλα του κολλήσαμε το προσωνύμιο «Σμάϊχελ» λόγω θέσης και λόγω παρουσιαστικού. Ένας απ’ τους «τελευταίους των Μοϊκανών» στον Αστέρα Τρίπολης αποχώρησε απ’ την ομάδα το περασμένο καλοκαίρι και συνεχίζει την καριέρα του στο Μεσσηνιακό. Την ομάδα στην οποία προσέφερε για πέντε συναπτά έτη.
Η πορεία του όλα αυτά τα χρόνια ήταν αντίστοιχη με το χαρακτήρα του. Πάντα υπήρξε σωστός επαγγελματίας, χαμηλών τόνων άνθρωπος, δεν δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα. Έκανε την προπόνησή του, δούλευε σκληρά και ακολουθούσε πιστά τις εντολές των προπονητών του. Ίσως κάποιες φορές πικράθηκε με τη συμπεριφορά ορισμένων. Ίσως αισθάνθηκε πως αδικήθηκε, αλλά πάντα προσπαθούσε να δώσει τις απαντήσεις του με πιο καλή προπόνηση ώστε να δείξει τι αξίζει στο φυσικό του χώρο, δηλαδή το γήπεδο.
Πλέον αγωνίζεται στο Μεσσηνιακό, ομάδα του 6ου ομίλου της Δ’ Εθνικής και κάνει πολύ καλές εμφανίσεις. Την Κυριακή παρακολούθησα το παιχνίδι Μεσσηνιακού – Θύελλας Πατρών 2-0, όπου αγωνίστηκε βασικός, έχοντας μάλιστα πολύ καλές επεμβάσεις και διατηρώντας την εστία του ανέπαφη.
