Κέρδισε το επιθετικό ποδόσφαιρο (που σέβεται την άμυνα)…

Πριν από λίγα λεπτά ο Κάρλες Πουγιόλ, αρχηγός της Μπαρτσελόνα, ύψωσε στον ουρανό της Ρώμης το τρόπαιο του Champions League. H ισπανική ομάδα επικράτησε της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2-0. Η, κατά πολλούς, θεαματικότερη ευρωπαϊκή ομάδα, για τη φετινή περίοδο, δικαίωσε τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει και έφτασε με απόλυτη επιτυχία στο τέλος της σαιζόν κατακτώντας το τρεμπλ, δηλαδή πρωτάθλημα, κύπελλο και πρωταθλητριών, για να θυμηθούμε και την παλαιότερη ονομασία του Champions League.
Πολλοί περίμεναν πιο άνετη επικράτηση της Μπαρτσελόνα και κυρίως με περισσότερα γκολ, παραγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα του αγώνα, με ότι αυτό συνεπάγεται, αλλά κυρίως τη δυναμική της ομάδας που είχε απέναντί της. Επίσης παραγνωρίζοντας την προπονητική φυσιογνωμία του Άλεξ Φέργκιουσον και κατ’ επέκταση τη σύγκριση με τον νεαρό και άπειρο Πέπε Γκουαρδιόλα. Πόσο μάλλον όταν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η τακτική και η απόλυτη συγκέντρωση στην παραμικρή λεπτομέρεια κρίνει τίτλους και τρόπαια.
Η επίθεση, το θέαμα και τα πολλά γκολ φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Όμως η άμυνα ή καλύτερα η σωστή αμυντική λειτουργία φέρνει τις επιτυχίες. Τις παραπάνω απόψεις πιστεύω απόλυτα και πιθανόν με έχετε ακούσει να υπερασπίζομαι και στην εκπομπή. Σήμερα η Μπαρτσελόνα κέρδισε, σχετικά, εύκολα μια κάθε άλλο παρά τυχαία ομάδα. Κυρίως επικράτησε μιας ομάδας που κατά τη φετινή περίοδο φάνηκε να είναι πιο ώριμη και έτοιμη από άλλες χρονιές, έχοντας μάλιστα βελτιώσει σε μεγάλο βαθμό την αμυντική της λειτουργία.
Ο βασικότερος λόγος της επιτυχίας στον τελικό αλλά και όλης της χρονιάς για μένα είναι ο σεβασμός που έδειξε μια φουλ επιθετική ομάδα στην αμυντική λειτουργία. Γνωρίζοντας ότι η ομάδα του έχει αμυντικές αδυναμίες ο Γκουαρδιόλα φρόντισε να θωρακίσει την άμυνα του με τους γρήγορους, τεχνίτες και ολοκληρωμένους κεντρικούς χαφ Τσάβι και Ινιέστα, που βοηθούν εξίσου αμυντικά και επιθετικά. Επίσης τοποθέτησε μπροστά απ’ τους κεντρικούς αμυντικούς ένα παίκτη με αυστηρά αμυντικά καθήκοντα, με σκοπό να αναχαιτίζει τις αντίπαλες επιθέσεις, που θα έβγαιναν αν η ομάδα του έχανε τη μπάλα ψηλά.

Συνήθως το ρόλο αυτό επωμιζόταν ο γνωστός μας Γιάγια Τουρέ, παρόλο που σήμερα λόγω απουσιών κλήθηκε να αγωνιστεί ως κεντρικός αμυντικός. Έτσι εξασφαλίζοντας σε ικανοποιητικό βαθμό ασφάλεια στον αμυντικό τομέα, έδωσε το δικαίωμα στους Ανρί, Ετό και Μέσι να επιτίθενται κατά βούληση και μάλιστα αλλάζοντας θέση και ρόλους, προσφέροντας γκολ και θέαμα.
Έτσι η Μπαρτσελόνα κατάφερε να κατακτήσει το σημαντικότερο τρόπαιο της γηραιάς ηπείρου κάνοντας το δύσκολο, δηλαδή παίζοντας ποδόσφαιρο κατοχής και πρωτοβουλίας. Είδαμε σήμερα την επιθετική ή ενεργητική ομαδική άμυνα που έπαιξε η καταλανική ομάδα, με ασφυκτικό πρέσινγκ που δυσχέραινε την ανάπτυξη της Μάντσεστερ.
Ο Πέπε Γκουαρδιόλα κατάφερε να τιθασεύσει αυτά τα «τρανταχτά ονόματα» και να βγάλει τον καλύτερο εαυτό τους προς όφελος της ομάδας. «Έδεσε» με μεγάλη επιτυχία τους επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές και δεν θέλησε σε κανένα σημείο να κλέψει τη δόξα αλλά έβαλε και τον εαυτό του κάτω απ’ το συμφέρον της ομάδας.
Παρά τις όποιες οπαδικές προτιμήσεις, η φετινή πορεία της Μπαρτσελόνα ευχαριστεί για πολλούς λόγους τους λάτρεις του ποδοσφαίρου. Οπωσδήποτε υπάρχει και ένας ακόμα που δεν αναφέραμε. Ακόμα και σε τόσο υψηλό επίπεδο, επτά ποδοσφαιριστές της βασικής ενδεκάδας της «Μπάρτσα» προέρχονται ή εξελίχθηκαν ποδοσφαιρικά στις ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ της ομάδας της Βαρκελώνης.

Υ. Γ. Πέρα από τον συγκλονιστικό αρχηγό Πουγιόλ, θα ήθελα να αναφερθώ σε έναν άλλο ποδοσφαιριστή και σε μια συγκεκριμένη φάση του τελικού. Αμέσως μετά την επίτευξη του δεύτερου γκολ απ’ το Μέσι, οι παίκτες της Μάντσεστερ πήγαν, ίσως για μοναδική φορά στον αγώνα, να πιάσουν στον «ύπνο» την άμυνα της Μπαρτσελόνα. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο βρέθηκε απέναντι στον Βαλντές. Αυτός αντέδρασε όσο πιο σωστά μπορούσε ρίχνοντας το σώμα του μπροστά και ανοίγοντας το κορμί του μεγάλωσε τον όγκο του. Έτσι μίκρυναν στο ελάχιστο οι πιθανές δίοδοι της μπάλας προς την εστία του και αποσόβησε την άμεση μείωση του σκορ, που ενδεχομένως οδηγούσε το παιχνίδι σε άλλα «μονοπάτια». Αυτό για τον παρεξηγημένο τερματοφύλακα Βίκτορ Βαλντές.

Σημεία των καιρών

Πολλές φορές συμβαίνει να φεύγει κάποιος παίκτης απ’ την ομάδα που συμπαθούμε είτε υποστηρίζουμε, για διάφορους και διαφορετικούς λόγους. Μια καλύτερη οικονομική πρόταση, μια ομάδα με μεγαλύτερες φιλοδοξίες, μια απλή αλλαγή «παραστάσεων» ή περιβάλλοντος μπορεί να είναι ορισμένοι από αυτούς. Νομίζω ότι είναι κάτι το απλό και κατανοητό ως εδώ. Κυρίως είναι κάτι που το συναντάμε καθημερινά σε πολλούς εργασιακούς χώρους εκτός του αθλητισμού.
Κάπου εδώ αρχίζει μια κατάσταση καθόλου όμορφη, που όμως «ανθεί» ιδιαίτερα στην πατρίδα μας. Οι αιτίες που επιφέρουν τη λήξη μιας συνεργασίας ή και απλά η διαφωνία μας απέναντι στη απόφαση κάποιου πρώην - αγαπημένου μας - παίκτη να αποχωρήσει για άλλες πολιτείες μας βγάζουν αρκετές φορές απρόβλεπτα συναισθήματα, εντελώς αντίθετα απ’ αυτά που προϋπήρχαν.
Έτσι έχουμε γίνει, άπειρες φορές στο παρελθόν, μάρτυρες υποθέσεων αθλητών που από ινδάλματα έγιναν «κόκκινα πανιά» για τους προ ολίγου καιρού θαυμαστές τους. Φυσικά ο καθένας μας έχει νου και κρίση ώστε, αξιολογώντας τα γεγονότα, να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα καταλήγοντας σε μια άποψη για τα πράγματα. Εγώ θεωρώ όμως πως το συναίσθημα της απαξίωσης που, συνήθως, κάνει την εμφάνισή του σε αντίστοιχες περιπτώσεις είναι άδικο, αδικαιολόγητο και οπωσδήποτε ξένο με το χώρο του αθλητισμού.
Απ’ ότι φαίνεται κάποιοι παίκτες του Αστέρα θα αποχωρήσουν το καλοκαίρι απ’ το σύλλογο, είτε επειδή δεν περιλαμβάνονται στα σχέδια του τεχνικού και της διοίκησης, είτε επειδή δεν θα δεχτούν την πρόταση ανανέωσης για δικούς τους λόγους. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να αρχίσουν κάποιοι να μηδενίσουν την ως τώρα προσφορά τους, μόνο και μόνο διότι στο μυαλό τους κάποιος ποδοσφαιριστής «πρόδωσε» ή «πούλησε» την ομάδα ή τους φιλάθλους.
Το ποδόσφαιρο είναι άκρως επαγγελματικό και δεν χωράει πολλούς - πολλούς συναισθηματισμούς κάθε είδους. Ειδικά εμείς οι απλοί φίλαθλοι, που δεν έχουμε κάποιο χειροπιαστό κέρδος δεν χρειάζεται να σκοτίζουμε το μυαλό μας με τέτοια πράγματα και να γινόμαστε υπερβολικοί και άδικοι για ορισμένους. Το μόνο μας κέρδος είναι η ευχαρίστηση και η ψυχαγωγία απ’ την ενασχόλησή μας και την παρακολούθηση αθλητικών γεγονότων.
Σε τέτοιους δύσκολους καιρούς δεν χρειάζονται φανατισμοί και υπερβολικές συμπεριφορές. Η τυπική ευχαριστία και η παράλληλη ευχή για καλή επιτυχία στην συνέχει της καριέρας του οποιοδήποτε παίκτη αποχωρεί αρκεί να υπάρχει και στη συνείδηση του απλού φιλάθλου και μέχρι εκεί.
Και για να αλλάξουμε λίγο θέμα. Ο Αρκαδικός ακροβατώντας μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όσον αφορά την άνοδο στην Α2, έχει μπροστά του δύο καθοριστικά ντέρμπυ που θα κρίνουν, σε συνδυασμό και με τα άλλα αποτελέσματα, την τελική κατάταξη. Αρχή γίνεται την Κυριακή στο Ηράκλειο απέναντι στον ΟΦΗ. Η κρητική ομάδα «γύρισε» το παιχνίδι της περασμένης Κυριακής, παίρνοντας μια μεγάλη νίκη στην Κομοτηνή. Έτσι έχει κάποιες ελπίδες για άνοδο και επειδή υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να προβιβαστούν τέσσερις ομάδες, διεκδικεί με καλές πιθανότητες, αν νικήσει τον Αρκαδικό, την τέταρτη θέση.
Αυτό κάνει το έργο της αρκαδικής ομάδας ιδιαίτερα δύσκολο σε ένα κομβικό παιχνίδι, όπου όμως έχει το πλεονέκτημα πως θα διεξαχθεί «κεκλεισμένων των θυρών». Δηλαδή ο ΟΦΗ θα στερηθεί το ιδιαίτερα «θερμό» κοινό του σε αυτό το ματς. Ο Αρκαδικός πρέπει να παίξει δυνατά στην άμυνα και τα ριμπάουντ. Ιδιαίτερη σημασία χρήζει η περιφερειακή άμυνα, καθώς ο ΟΦΗ στηρίζεται πολύ στα τρίποντα.
Ούτως ή άλλως οι παίκτες του Αρκαδικού χωρίς άγχος, καθώς η χρονιά είναι επιτυχημένη κατ’ εμέ, καλούνται να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και ότι έλθει θα είναι καλοδεχούμενο. Ας μην ξεχνάμε πως ανέβηκε η ομάδα πέρσι στη Β’ Εθνική. Ίσως και φέτος το τέλος επιφυλάσσει αντίστοιχες συγκινήσεις.

Υ. Γ. Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω ένα τόσο «γεμάτο» παιχνίδι μπάσκετ όπως το παιχνίδι Αρκαδικού – Λαυρίου. Πολύ ωραίο θέαμα κι απ’ τις δύο ομάδες, με συναρπαστική εξέλιξη και φινάλε για γερά νεύρα. Οφείλουμε να παραδεχτούμε την εξαιρετική ικανότητα των παικτών του Λαυρίου, ιδίως στο επιθετικό κομμάτι. Η κερκίδα ακολούθησε τους αθλητές και έδωσε κι αυτή τον καλύτερο εαυτό της. Το κλειστό ήταν γεμάτο και οι φίλαθλοι των γηπεδούχων «έσπρωχναν» με όμορφο τρόπο την ομάδα τους προς τη νίκη, ενώ κι αυτοί του Λαυρίου έκαναν αισθητή την παρουσία τους και βοήθησαν την ομάδα τους. Στο τέλος τους χάρισε μια μεγάλη νίκη σε μια απόρθητη φέτος έδρα και πανηγύρισαν έντονα. Οι παίκτες του Αρκαδικού αν και κάπως «παγωμένοι» απ’ την ήττα καταχειροκροτήθηκαν από αρκετούς από εμάς ακριβώς σαν να είχαν πάρει το ροζ φύλλο. Ουδείς ασχολήθηκε με τον αντίπαλο τόσο στο παρκέ, όσο και στην εξέδρα. Ο καθένας έκανε τη δουλειά του και βοηθούσε την ομάδα του. Όλοι μαζί όμως συνέθεσαν το παζλ αυτού που ονομάζουμε ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ και είναι ανώτερο από κάθε κύπελλο. Μακριά από φανατικούς οπαδισμούς , πληρωμένους στρατούς, οπισθοδρομικούς παράγοντες και μονίμως – όταν χάνουν – αδικημένους από κάποιο διαιτητή.