Πολλοί περίμεναν πιο άνετη επικράτηση της Μπαρτσελόνα και κυρίως με περισσότερα γκολ, παραγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα του αγώνα, με ότι αυτό συνεπάγεται, αλλά κυρίως τη δυναμική της ομάδας που είχε απέναντί της. Επίσης παραγνωρίζοντας την προπονητική φυσιογνωμία του Άλεξ Φέργκιουσον και κατ’ επέκταση τη σύγκριση με τον νεαρό και άπειρο Πέπε Γκουαρδιόλα. Πόσο μάλλον όταν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η τακτική και η απόλυτη συγκέντρωση στην παραμικρή λεπτομέρεια κρίνει τίτλους και τρόπαια.
Η επίθεση, το θέαμα και τα πολλά γκολ φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Όμως η άμυνα ή καλύτερα η σωστή αμυντική λειτουργία φέρνει τις επιτυχίες. Τις παραπάνω απόψεις πιστεύω απόλυτα και πιθανόν με έχετε ακούσει να υπερασπίζομαι και στην εκπομπή. Σήμερα η Μπαρτσελόνα κέρδισε, σχετικά, εύκολα μια κάθε άλλο παρά τυχαία ομάδα. Κυρίως επικράτησε μιας ομάδας που κατά τη φετινή περίοδο φάνηκε να είναι πιο ώριμη και έτοιμη από άλλες χρονιές, έχοντας μάλιστα βελτιώσει σε μεγάλο βαθμό την αμυντική της λειτουργία.
Ο βασικότερος λόγος της επιτυχίας στον τελικό αλλά και όλης της χρονιάς για μένα είναι ο σεβασμός που έδειξε μια φουλ επιθετική ομάδα στην αμυντική λειτουργία. Γνωρίζοντας ότι η ομάδα του έχει αμυντικές αδυναμίες ο Γκουαρδιόλα φρόντισε να θωρακίσει την άμυνα του με τους γρήγορους, τεχνίτες και ολοκληρωμένους κεντρικούς χαφ Τσάβι και Ινιέστα, που βοηθούν εξίσου αμυντικά και επιθετικά. Επίσης τοποθέτησε μπροστά απ’ τους κεντρικούς αμυντικούς ένα παίκτη με αυστηρά αμυντικά καθήκοντα, με σκοπό να αναχαιτίζει τις αντίπαλες επιθέσεις, που θα έβγαιναν αν η ομάδα του έχανε τη μπάλα ψηλά.
Συνήθως το ρόλο αυτό επωμιζόταν ο γνωστός μας Γιάγια Τουρέ, παρόλο που σήμερα λόγω απουσιών κλήθηκε να αγωνιστεί ως κεντρικός αμυντικός. Έτσι εξασφαλίζοντας σε ικανοποιητικό βαθμό ασφάλεια στον αμυντικό τομέα, έδωσε το δικαίωμα στους Ανρί, Ετό και Μέσι να επιτίθενται κατά βούληση και μάλιστα αλλάζοντας θέση και ρόλους, προσφέροντας γκολ και θέαμα.
Έτσι η Μπαρτσελόνα κατάφερε να κατακτήσει το σημαντικότερο τρόπαιο της γηραιάς ηπείρου κάνοντας το δύσκολο, δηλαδή παίζοντας ποδόσφαιρο κατοχής και πρωτοβουλίας. Είδαμε σήμερα την επιθετική ή ενεργητική ομαδική άμυνα που έπαιξε η καταλανική ομάδα, με ασφυκτικό πρέσινγκ που δυσχέραινε την ανάπτυξη της Μάντσεστερ.
Ο Πέπε Γκουαρδιόλα κατάφερε να τιθασεύσει αυτά τα «τρανταχτά ονόματα» και να βγάλει τον καλύτερο εαυτό τους προς όφελος της ομάδας. «Έδεσε» με μεγάλη επιτυχία τους επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές και δεν θέλησε σε κανένα σημείο να κλέψει τη δόξα αλλά έβαλε και τον εαυτό του κάτω απ’ το συμφέρον της ομάδας.
Παρά τις όποιες οπαδικές προτιμήσεις, η φετινή πορεία της Μπαρτσελόνα ευχαριστεί για πολλούς λόγους τους λάτρεις του ποδοσφαίρου. Οπωσδήποτε υπάρχει και ένας ακόμα που δεν αναφέραμε. Ακόμα και σε τόσο υψηλό επίπεδο, επτά ποδοσφαιριστές της βασικής ενδεκάδας της «Μπάρτσα» προέρχονται ή εξελίχθηκαν ποδοσφαιρικά στις ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ της ομάδας της Βαρκελώνης.
Υ. Γ. Πέρα από τον συγκλονιστικό αρχηγό Πουγιόλ, θα ήθελα να αναφερθώ σε έναν άλλο ποδοσφαιριστή και σε μια συγκεκριμένη φάση του τελικού. Αμέσως μετά την επίτευξη του δεύτερου γκολ απ’ το Μέσι, οι παίκτες της Μάντσεστερ πήγαν, ίσως για μοναδική φορά στον αγώνα, να πιάσουν στον «ύπνο» την άμυνα της Μπαρτσελόνα. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο βρέθηκε απέναντι στον Βαλντές. Αυτός αντέδρασε όσο πιο σωστά μπορούσε ρίχνοντας το σώμα του μπροστά και ανοίγοντας το κορμί του μεγάλωσε τον όγκο του. Έτσι μίκρυναν στο ελάχιστο οι πιθανές δίοδοι της μπάλας προς την εστία του και αποσόβησε την άμεση μείωση του σκορ, που ενδεχομένως οδηγούσε το παιχνίδι σε άλλα «μονοπάτια». Αυτό για τον παρεξηγημένο τερματοφύλακα Βίκτορ Βαλντές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου