Πολλές φορές συμβαίνει να φεύγει κάποιος παίκτης απ’ την ομάδα που συμπαθούμε είτε υποστηρίζουμε, για διάφορους και διαφορετικούς λόγους. Μια καλύτερη οικονομική πρόταση, μια ομάδα με μεγαλύτερες φιλοδοξίες, μια απλή αλλαγή «παραστάσεων» ή περιβάλλοντος μπορεί να είναι ορισμένοι από αυτούς. Νομίζω ότι είναι κάτι το απλό και κατανοητό ως εδώ. Κυρίως είναι κάτι που το συναντάμε καθημερινά σε πολλούς εργασιακούς χώρους εκτός του αθλητισμού.
Κάπου εδώ αρχίζει μια κατάσταση καθόλου όμορφη, που όμως «ανθεί» ιδιαίτερα στην πατρίδα μας. Οι αιτίες που επιφέρουν τη λήξη μιας συνεργασίας ή και απλά η διαφωνία μας απέναντι στη απόφαση κάποιου πρώην - αγαπημένου μας - παίκτη να αποχωρήσει για άλλες πολιτείες μας βγάζουν αρκετές φορές απρόβλεπτα συναισθήματα, εντελώς αντίθετα απ’ αυτά που προϋπήρχαν.
Έτσι έχουμε γίνει, άπειρες φορές στο παρελθόν, μάρτυρες υποθέσεων αθλητών που από ινδάλματα έγιναν «κόκκινα πανιά» για τους προ ολίγου καιρού θαυμαστές τους. Φυσικά ο καθένας μας έχει νου και κρίση ώστε, αξιολογώντας τα γεγονότα, να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα καταλήγοντας σε μια άποψη για τα πράγματα. Εγώ θεωρώ όμως πως το συναίσθημα της απαξίωσης που, συνήθως, κάνει την εμφάνισή του σε αντίστοιχες περιπτώσεις είναι άδικο, αδικαιολόγητο και οπωσδήποτε ξένο με το χώρο του αθλητισμού.
Απ’ ότι φαίνεται κάποιοι παίκτες του Αστέρα θα αποχωρήσουν το καλοκαίρι απ’ το σύλλογο, είτε επειδή δεν περιλαμβάνονται στα σχέδια του τεχνικού και της διοίκησης, είτε επειδή δεν θα δεχτούν την πρόταση ανανέωσης για δικούς τους λόγους. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να αρχίσουν κάποιοι να μηδενίσουν την ως τώρα προσφορά τους, μόνο και μόνο διότι στο μυαλό τους κάποιος ποδοσφαιριστής «πρόδωσε» ή «πούλησε» την ομάδα ή τους φιλάθλους.
Το ποδόσφαιρο είναι άκρως επαγγελματικό και δεν χωράει πολλούς - πολλούς συναισθηματισμούς κάθε είδους. Ειδικά εμείς οι απλοί φίλαθλοι, που δεν έχουμε κάποιο χειροπιαστό κέρδος δεν χρειάζεται να σκοτίζουμε το μυαλό μας με τέτοια πράγματα και να γινόμαστε υπερβολικοί και άδικοι για ορισμένους. Το μόνο μας κέρδος είναι η ευχαρίστηση και η ψυχαγωγία απ’ την ενασχόλησή μας και την παρακολούθηση αθλητικών γεγονότων.
Σε τέτοιους δύσκολους καιρούς δεν χρειάζονται φανατισμοί και υπερβολικές συμπεριφορές. Η τυπική ευχαριστία και η παράλληλη ευχή για καλή επιτυχία στην συνέχει της καριέρας του οποιοδήποτε παίκτη αποχωρεί αρκεί να υπάρχει και στη συνείδηση του απλού φιλάθλου και μέχρι εκεί.
Και για να αλλάξουμε λίγο θέμα. Ο Αρκαδικός ακροβατώντας μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όσον αφορά την άνοδο στην Α2, έχει μπροστά του δύο καθοριστικά ντέρμπυ που θα κρίνουν, σε συνδυασμό και με τα άλλα αποτελέσματα, την τελική κατάταξη. Αρχή γίνεται την Κυριακή στο Ηράκλειο απέναντι στον ΟΦΗ. Η κρητική ομάδα «γύρισε» το παιχνίδι της περασμένης Κυριακής, παίρνοντας μια μεγάλη νίκη στην Κομοτηνή. Έτσι έχει κάποιες ελπίδες για άνοδο και επειδή υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να προβιβαστούν τέσσερις ομάδες, διεκδικεί με καλές πιθανότητες, αν νικήσει τον Αρκαδικό, την τέταρτη θέση.
Αυτό κάνει το έργο της αρκαδικής ομάδας ιδιαίτερα δύσκολο σε ένα κομβικό παιχνίδι, όπου όμως έχει το πλεονέκτημα πως θα διεξαχθεί «κεκλεισμένων των θυρών». Δηλαδή ο ΟΦΗ θα στερηθεί το ιδιαίτερα «θερμό» κοινό του σε αυτό το ματς. Ο Αρκαδικός πρέπει να παίξει δυνατά στην άμυνα και τα ριμπάουντ. Ιδιαίτερη σημασία χρήζει η περιφερειακή άμυνα, καθώς ο ΟΦΗ στηρίζεται πολύ στα τρίποντα.
Ούτως ή άλλως οι παίκτες του Αρκαδικού χωρίς άγχος, καθώς η χρονιά είναι επιτυχημένη κατ’ εμέ, καλούνται να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και ότι έλθει θα είναι καλοδεχούμενο. Ας μην ξεχνάμε πως ανέβηκε η ομάδα πέρσι στη Β’ Εθνική. Ίσως και φέτος το τέλος επιφυλάσσει αντίστοιχες συγκινήσεις.
Κάπου εδώ αρχίζει μια κατάσταση καθόλου όμορφη, που όμως «ανθεί» ιδιαίτερα στην πατρίδα μας. Οι αιτίες που επιφέρουν τη λήξη μιας συνεργασίας ή και απλά η διαφωνία μας απέναντι στη απόφαση κάποιου πρώην - αγαπημένου μας - παίκτη να αποχωρήσει για άλλες πολιτείες μας βγάζουν αρκετές φορές απρόβλεπτα συναισθήματα, εντελώς αντίθετα απ’ αυτά που προϋπήρχαν.
Έτσι έχουμε γίνει, άπειρες φορές στο παρελθόν, μάρτυρες υποθέσεων αθλητών που από ινδάλματα έγιναν «κόκκινα πανιά» για τους προ ολίγου καιρού θαυμαστές τους. Φυσικά ο καθένας μας έχει νου και κρίση ώστε, αξιολογώντας τα γεγονότα, να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα καταλήγοντας σε μια άποψη για τα πράγματα. Εγώ θεωρώ όμως πως το συναίσθημα της απαξίωσης που, συνήθως, κάνει την εμφάνισή του σε αντίστοιχες περιπτώσεις είναι άδικο, αδικαιολόγητο και οπωσδήποτε ξένο με το χώρο του αθλητισμού.
Απ’ ότι φαίνεται κάποιοι παίκτες του Αστέρα θα αποχωρήσουν το καλοκαίρι απ’ το σύλλογο, είτε επειδή δεν περιλαμβάνονται στα σχέδια του τεχνικού και της διοίκησης, είτε επειδή δεν θα δεχτούν την πρόταση ανανέωσης για δικούς τους λόγους. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να αρχίσουν κάποιοι να μηδενίσουν την ως τώρα προσφορά τους, μόνο και μόνο διότι στο μυαλό τους κάποιος ποδοσφαιριστής «πρόδωσε» ή «πούλησε» την ομάδα ή τους φιλάθλους.
Το ποδόσφαιρο είναι άκρως επαγγελματικό και δεν χωράει πολλούς - πολλούς συναισθηματισμούς κάθε είδους. Ειδικά εμείς οι απλοί φίλαθλοι, που δεν έχουμε κάποιο χειροπιαστό κέρδος δεν χρειάζεται να σκοτίζουμε το μυαλό μας με τέτοια πράγματα και να γινόμαστε υπερβολικοί και άδικοι για ορισμένους. Το μόνο μας κέρδος είναι η ευχαρίστηση και η ψυχαγωγία απ’ την ενασχόλησή μας και την παρακολούθηση αθλητικών γεγονότων.
Σε τέτοιους δύσκολους καιρούς δεν χρειάζονται φανατισμοί και υπερβολικές συμπεριφορές. Η τυπική ευχαριστία και η παράλληλη ευχή για καλή επιτυχία στην συνέχει της καριέρας του οποιοδήποτε παίκτη αποχωρεί αρκεί να υπάρχει και στη συνείδηση του απλού φιλάθλου και μέχρι εκεί.
Και για να αλλάξουμε λίγο θέμα. Ο Αρκαδικός ακροβατώντας μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όσον αφορά την άνοδο στην Α2, έχει μπροστά του δύο καθοριστικά ντέρμπυ που θα κρίνουν, σε συνδυασμό και με τα άλλα αποτελέσματα, την τελική κατάταξη. Αρχή γίνεται την Κυριακή στο Ηράκλειο απέναντι στον ΟΦΗ. Η κρητική ομάδα «γύρισε» το παιχνίδι της περασμένης Κυριακής, παίρνοντας μια μεγάλη νίκη στην Κομοτηνή. Έτσι έχει κάποιες ελπίδες για άνοδο και επειδή υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να προβιβαστούν τέσσερις ομάδες, διεκδικεί με καλές πιθανότητες, αν νικήσει τον Αρκαδικό, την τέταρτη θέση.
Αυτό κάνει το έργο της αρκαδικής ομάδας ιδιαίτερα δύσκολο σε ένα κομβικό παιχνίδι, όπου όμως έχει το πλεονέκτημα πως θα διεξαχθεί «κεκλεισμένων των θυρών». Δηλαδή ο ΟΦΗ θα στερηθεί το ιδιαίτερα «θερμό» κοινό του σε αυτό το ματς. Ο Αρκαδικός πρέπει να παίξει δυνατά στην άμυνα και τα ριμπάουντ. Ιδιαίτερη σημασία χρήζει η περιφερειακή άμυνα, καθώς ο ΟΦΗ στηρίζεται πολύ στα τρίποντα.
Ούτως ή άλλως οι παίκτες του Αρκαδικού χωρίς άγχος, καθώς η χρονιά είναι επιτυχημένη κατ’ εμέ, καλούνται να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και ότι έλθει θα είναι καλοδεχούμενο. Ας μην ξεχνάμε πως ανέβηκε η ομάδα πέρσι στη Β’ Εθνική. Ίσως και φέτος το τέλος επιφυλάσσει αντίστοιχες συγκινήσεις.
Υ. Γ. Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω ένα τόσο «γεμάτο» παιχνίδι μπάσκετ όπως το παιχνίδι Αρκαδικού – Λαυρίου. Πολύ ωραίο θέαμα κι απ’ τις δύο ομάδες, με συναρπαστική εξέλιξη και φινάλε για γερά νεύρα. Οφείλουμε να παραδεχτούμε την εξαιρετική ικανότητα των παικτών του Λαυρίου, ιδίως στο επιθετικό κομμάτι. Η κερκίδα ακολούθησε τους αθλητές και έδωσε κι αυτή τον καλύτερο εαυτό της. Το κλειστό ήταν γεμάτο και οι φίλαθλοι των γηπεδούχων «έσπρωχναν» με όμορφο τρόπο την ομάδα τους προς τη νίκη, ενώ κι αυτοί του Λαυρίου έκαναν αισθητή την παρουσία τους και βοήθησαν την ομάδα τους. Στο τέλος τους χάρισε μια μεγάλη νίκη σε μια απόρθητη φέτος έδρα και πανηγύρισαν έντονα. Οι παίκτες του Αρκαδικού αν και κάπως «παγωμένοι» απ’ την ήττα καταχειροκροτήθηκαν από αρκετούς από εμάς ακριβώς σαν να είχαν πάρει το ροζ φύλλο. Ουδείς ασχολήθηκε με τον αντίπαλο τόσο στο παρκέ, όσο και στην εξέδρα. Ο καθένας έκανε τη δουλειά του και βοηθούσε την ομάδα του. Όλοι μαζί όμως συνέθεσαν το παζλ αυτού που ονομάζουμε ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ και είναι ανώτερο από κάθε κύπελλο. Μακριά από φανατικούς οπαδισμούς , πληρωμένους στρατούς, οπισθοδρομικούς παράγοντες και μονίμως – όταν χάνουν – αδικημένους από κάποιο διαιτητή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου