Η συνηθισμένη και καθιερωμένη ευχή που δίνουμε με το κλείσιμο της εκπομπής της Παρασκευής περιέγραψε, τελικά, με τον καλύτερο τρόπο αυτό που έμεινε απ’ τις αγωνιστικές επιδόσεις και κυρίως απ’ τα αποτελέσματα των κύριων εκπροσώπων της Αρκαδίας σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Αστέρας Τρίπολης και Αρκαδικός κατάφεραν να φύγουν νικητές από διαφορετικές, αλλά εξίσου δύσκολες «μάχες». Επιπρόσθετα, τα αποτελέσματα των υπολοίπων αγώνων μόνο ως ευνοϊκά μπορούν να χαρακτηρισθούν. Έτσι αμφότεροι μπορούν να ατενίζουν το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση για την επίτευξη ενός επιτυχημένου φινάλε.
Συγκεκριμένα ο Αστέρας έκαμψε την αντίσταση του Άρη με το επιβλητικό 4-0, στο «Γουέμπλεϋ», όπως αποκαλείται από παλιά η έδρα της αρκαδικής ομάδας. Αν και το σκορ δεν είναι αντιπροσωπευτικό της εικόνας του αγώνα, εν τούτοις απεικονίζει με απόλυτη δικαιοσύνη κάποιες παραμέτρους οι οποίες το διαμόρφωσαν. Οι παίκτες του Νίκου Κωστένογλου δεν έπιασαν τη φανταστική απόδοση που σχηματίζεται στο μυαλό κάποιου, που απλά άκουσε το τελικό σκορ.
Όμως έκαναν μια απ’ τις ουσιαστικότερες εμφανίσεις που έχω εγώ προσωπικά δει. Βοηθούμενοι από κάποιες συγκυρίες, κατάφεραν να βρεθούν μπροστά στο σκορ. Όλες οι γραμμές ήταν συμπαγείς και παίζοντας κοντά η μία στην άλλη έλεγξαν το ρυθμό και διαχειρίστηκαν με τον καλύτερο τρόπο και το ότι αγωνίζονταν με παίκτη παραπάνω από πολύ νωρίς καθώς και το ότι ο Άρης πίεζε και προσπαθούσε να χτυπήσει το ματς, χάνοντας μάλιστα και μια πολύ καλή ευκαιρία με τον Κάλβο στην αρχή του δεύτερου μέρους.
Επίσης όλοι σχεδόν οι ποδοσφαιριστές του Αστέρα είχαν σημαντική συνεισφορά τόσο στο αμυντικό όσο και στο επιθετικό κομμάτι. Έτσι είδαμε τα ακραία χαφ Φλάβιο και Εστέβες να βοηθούν πολύ στην ανάπτυξη κάνοντας ένα απ’ τα καλύτερά τους παιχνίδια, ενώ και τα ακραία μπακ ανέβαιναν ψηλά και βοηθούσαν στις πτέρυγες. Τέλος για άλλη μια φορά παρατήρησα τη «δουλειά» που κάνουν στην επίθεση τόσο ο Φιλομένο, όσο και ο Καούνος.
Ο μεν πρώτος, για τον οποίο ακούγονται κάποια παράπονα τελευταία, κέρδισε το πέναλτυ και ταυτόχρονα την αποβολή του Σηφάκη, συνεισέφερε πολύ ανασταλτικά, κλέβοντας μπάλες και ασκώντας πίεση στους αντίπαλους αμυντικούς ενώ γενικά ήταν μέσα στις φάσεις. Ο Καούνος, για τον οποίο δεν κρύβω ότι είχα κάποιες επιφυλάξεις, παίζει εξαιρετικά στην κορυφή της επίθεσης, κρατάει πολύ καλά τη μπάλα με πλάτη και τη «σπάει» στα πλάγια, ενώ πάντα κάνει σωστή κίνηση χωρίς τη μπάλα και πολλές φορές βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση απ’ τους αντίπαλους αμυντικούς. Δείχνει δηλαδή, μέχρι τώρα, πως η απόκτησή του ήταν μια έξυπνη κίνηση απ’ την πλευρά των ανθρώπων του Αστέρα.
Κομβικό σημείο για την εξέλιξη του αγώνα ήταν η φάση του πέναλτυ που σήμανε και την αποβολή του τερματοφύλακα του Άρη. Παρόλο που ο Μαρσελάο αστόχησε, αυτό δεν φάνηκε να αλλάζει σε κάτι τη ροή του αγώνα απ’ την πλευρά των «κυανοκίτρινων».
Έμειναν συγκεντρωμένοι και μάλλον επέδρασε και θετικά διότι κατάλαβαν πως ο αγώνας δεν τελείωσε εκεί αλλά χρειαζόταν πολλή προσπάθεια για να κάμψουν την αντίσταση του Άρη. Επίσης αφότου προηγήθηκαν στο σκορ δεν άφησαν τις θέσεις τους αλλά, ενδεχομένως κατόπιν συμβουλής του προπονητή τους, έδωσαν χώρο στον Άρη και «χτυπούσαν» στις αντεπιθέσεις, προσπαθώντας να πιάσουν την άμυνά του απροετοίμαστη και να εκμεταλλευτούν το αριθμητικό πλεονέκτημα.
Ο Άρης ήταν εξαιρετικά άτυχος στο συγκεκριμένο ματς. Το θέμα όμως είναι να δείχνεις δυνατός στα δύσκολα. Οπωσδήποτε έπαιξε ρόλο ο σοβαρός τραυματισμός του Βιτόλο, που αποσυντόνισε και ίσως και τάραξε σε ένα βαθμό τους παίκτες του Άρη, ξέχωρα απ’ την αγωνιστικό κενό που άφησε. Πριν προλάβουν να συνέλθουν έρχεται η φάση της αποβολής του Σηφάκη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης έδειξε αυτό που μας έχει συνηθίσει δηλαδή πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας αλλά εξαιρετική αδυναμία τόσο στη δημιουργία φάσεων όσο και στο τελείωμα αυτών. Επίσης επέδειξε μια συνεχιζόμενη ασυνεννοησία μεταξύ των παικτών της αμυντικής τετράδας με αποτέλεσμα οι επιθετικοί του Αστέρα να «σπάνε» το οφσάιντ και να δημιουργούν αλλεπάλληλους κινδύνους για την εστία του Άρη.
Οι ήττες του Πανσερραϊκού και του ΟΦΗ δίνουν το περιθώριο στην αρκαδική ομάδα να αντιμετωπίσει τα επόμενα παιχνίδια με λιγότερο άγχος και να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατό στα ημιτελικά του κυπέλλου. Ωστόσο, επειδή στο ποδόσφαιρο έχουμε δει πολλά, μια ενδεχόμενη χαλάρωση μόνο καλό δεν θα έκανε.
Περνώντας στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης, θα λέγαμε ότι το «ταμείο» της περασμένης Κυριακής έφερε τον Αρκαδικό ακόμα πιο κοντά στο στόχο της ανόδου στην Α2’ κατηγορία. Κατάφερε να «αποδράσει» απ’ τα Πατήσια κερδίζοντας με 74-75 τον ιστορικό Σπόρτιγκ, που έπαιζε, ίσως, το τελευταίο του «χαρτί» στην υπόθεση της σωτηρίας. Συγχρόνως οι ήττες των ΟΦΗ και Λαυρίου ( και αυτές στον πόντο, 76-77 από Δούκα στο Ηράκλειο ο ΟΦΗ, 82-81 από Γουμένισσα εκτός το Λαύριο ) ήταν ότι καλύτερο για τον Αρκαδικό. Έτσι σε μια περίοδο σκεπτικισμού και προβληματισμού για τη συνέχεια, κυρίως απ’ τους τραυματισμούς των Σκουζή, Παπανικολάου, ήρθε ένα πολύ καλό «δώρο» για την αρκαδική ομάδα και πλέον είναι στο χέρι της να διαχειριστεί όσο πιο καλά γίνεται τα εναπομείναντα παιχνίδια ώστε εκμεταλλευόμενη την έδρα της να πετύχει το μεγάλο στόχο μιας δεύτερης συνεχόμενης ανόδου.
Συγκεκριμένα ο Αστέρας έκαμψε την αντίσταση του Άρη με το επιβλητικό 4-0, στο «Γουέμπλεϋ», όπως αποκαλείται από παλιά η έδρα της αρκαδικής ομάδας. Αν και το σκορ δεν είναι αντιπροσωπευτικό της εικόνας του αγώνα, εν τούτοις απεικονίζει με απόλυτη δικαιοσύνη κάποιες παραμέτρους οι οποίες το διαμόρφωσαν. Οι παίκτες του Νίκου Κωστένογλου δεν έπιασαν τη φανταστική απόδοση που σχηματίζεται στο μυαλό κάποιου, που απλά άκουσε το τελικό σκορ.
Όμως έκαναν μια απ’ τις ουσιαστικότερες εμφανίσεις που έχω εγώ προσωπικά δει. Βοηθούμενοι από κάποιες συγκυρίες, κατάφεραν να βρεθούν μπροστά στο σκορ. Όλες οι γραμμές ήταν συμπαγείς και παίζοντας κοντά η μία στην άλλη έλεγξαν το ρυθμό και διαχειρίστηκαν με τον καλύτερο τρόπο και το ότι αγωνίζονταν με παίκτη παραπάνω από πολύ νωρίς καθώς και το ότι ο Άρης πίεζε και προσπαθούσε να χτυπήσει το ματς, χάνοντας μάλιστα και μια πολύ καλή ευκαιρία με τον Κάλβο στην αρχή του δεύτερου μέρους.
Επίσης όλοι σχεδόν οι ποδοσφαιριστές του Αστέρα είχαν σημαντική συνεισφορά τόσο στο αμυντικό όσο και στο επιθετικό κομμάτι. Έτσι είδαμε τα ακραία χαφ Φλάβιο και Εστέβες να βοηθούν πολύ στην ανάπτυξη κάνοντας ένα απ’ τα καλύτερά τους παιχνίδια, ενώ και τα ακραία μπακ ανέβαιναν ψηλά και βοηθούσαν στις πτέρυγες. Τέλος για άλλη μια φορά παρατήρησα τη «δουλειά» που κάνουν στην επίθεση τόσο ο Φιλομένο, όσο και ο Καούνος.
Ο μεν πρώτος, για τον οποίο ακούγονται κάποια παράπονα τελευταία, κέρδισε το πέναλτυ και ταυτόχρονα την αποβολή του Σηφάκη, συνεισέφερε πολύ ανασταλτικά, κλέβοντας μπάλες και ασκώντας πίεση στους αντίπαλους αμυντικούς ενώ γενικά ήταν μέσα στις φάσεις. Ο Καούνος, για τον οποίο δεν κρύβω ότι είχα κάποιες επιφυλάξεις, παίζει εξαιρετικά στην κορυφή της επίθεσης, κρατάει πολύ καλά τη μπάλα με πλάτη και τη «σπάει» στα πλάγια, ενώ πάντα κάνει σωστή κίνηση χωρίς τη μπάλα και πολλές φορές βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση απ’ τους αντίπαλους αμυντικούς. Δείχνει δηλαδή, μέχρι τώρα, πως η απόκτησή του ήταν μια έξυπνη κίνηση απ’ την πλευρά των ανθρώπων του Αστέρα.
Κομβικό σημείο για την εξέλιξη του αγώνα ήταν η φάση του πέναλτυ που σήμανε και την αποβολή του τερματοφύλακα του Άρη. Παρόλο που ο Μαρσελάο αστόχησε, αυτό δεν φάνηκε να αλλάζει σε κάτι τη ροή του αγώνα απ’ την πλευρά των «κυανοκίτρινων».
Έμειναν συγκεντρωμένοι και μάλλον επέδρασε και θετικά διότι κατάλαβαν πως ο αγώνας δεν τελείωσε εκεί αλλά χρειαζόταν πολλή προσπάθεια για να κάμψουν την αντίσταση του Άρη. Επίσης αφότου προηγήθηκαν στο σκορ δεν άφησαν τις θέσεις τους αλλά, ενδεχομένως κατόπιν συμβουλής του προπονητή τους, έδωσαν χώρο στον Άρη και «χτυπούσαν» στις αντεπιθέσεις, προσπαθώντας να πιάσουν την άμυνά του απροετοίμαστη και να εκμεταλλευτούν το αριθμητικό πλεονέκτημα.
Ο Άρης ήταν εξαιρετικά άτυχος στο συγκεκριμένο ματς. Το θέμα όμως είναι να δείχνεις δυνατός στα δύσκολα. Οπωσδήποτε έπαιξε ρόλο ο σοβαρός τραυματισμός του Βιτόλο, που αποσυντόνισε και ίσως και τάραξε σε ένα βαθμό τους παίκτες του Άρη, ξέχωρα απ’ την αγωνιστικό κενό που άφησε. Πριν προλάβουν να συνέλθουν έρχεται η φάση της αποβολής του Σηφάκη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης έδειξε αυτό που μας έχει συνηθίσει δηλαδή πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας αλλά εξαιρετική αδυναμία τόσο στη δημιουργία φάσεων όσο και στο τελείωμα αυτών. Επίσης επέδειξε μια συνεχιζόμενη ασυνεννοησία μεταξύ των παικτών της αμυντικής τετράδας με αποτέλεσμα οι επιθετικοί του Αστέρα να «σπάνε» το οφσάιντ και να δημιουργούν αλλεπάλληλους κινδύνους για την εστία του Άρη.
Οι ήττες του Πανσερραϊκού και του ΟΦΗ δίνουν το περιθώριο στην αρκαδική ομάδα να αντιμετωπίσει τα επόμενα παιχνίδια με λιγότερο άγχος και να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατό στα ημιτελικά του κυπέλλου. Ωστόσο, επειδή στο ποδόσφαιρο έχουμε δει πολλά, μια ενδεχόμενη χαλάρωση μόνο καλό δεν θα έκανε.
Περνώντας στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης, θα λέγαμε ότι το «ταμείο» της περασμένης Κυριακής έφερε τον Αρκαδικό ακόμα πιο κοντά στο στόχο της ανόδου στην Α2’ κατηγορία. Κατάφερε να «αποδράσει» απ’ τα Πατήσια κερδίζοντας με 74-75 τον ιστορικό Σπόρτιγκ, που έπαιζε, ίσως, το τελευταίο του «χαρτί» στην υπόθεση της σωτηρίας. Συγχρόνως οι ήττες των ΟΦΗ και Λαυρίου ( και αυτές στον πόντο, 76-77 από Δούκα στο Ηράκλειο ο ΟΦΗ, 82-81 από Γουμένισσα εκτός το Λαύριο ) ήταν ότι καλύτερο για τον Αρκαδικό. Έτσι σε μια περίοδο σκεπτικισμού και προβληματισμού για τη συνέχεια, κυρίως απ’ τους τραυματισμούς των Σκουζή, Παπανικολάου, ήρθε ένα πολύ καλό «δώρο» για την αρκαδική ομάδα και πλέον είναι στο χέρι της να διαχειριστεί όσο πιο καλά γίνεται τα εναπομείναντα παιχνίδια ώστε εκμεταλλευόμενη την έδρα της να πετύχει το μεγάλο στόχο μιας δεύτερης συνεχόμενης ανόδου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου