Κάθε εμπόδιο για καλό.

Λίγο νωρίτερα και αφού είχα ξεμπερδέψει απ’ τις επαγγελματικές δραστηριότητες της μέρας, διάβασα το ρεπορτάζ – παρουσίαση του νέου προπονητή του Αστέρα Τρίπολης στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας. Το όνομα αυτού , Νίκος Κωστένογλου. Όσοι τυγχάνει να μας παρακολουθούν, ηλεκτρονικά ή ραδιοφωνικά θα παρατήρησαν ότι άσκησα κριτική σε διάφορες πτυχές της υπόθεσης «αλλαγή προπονητή», όπως και παλιότερα σε αντίστοιχη περίπτωση, διότι πολύ απλά έτσι πιστεύω και πάντα επιχειρηματολογώντας υπέρ αυτής μου της θέσης.
Η κριτική αυτή ήταν πολύμορφη, προς διαφορετικές κατευθύνσεις και οπωσδήποτε όχι μόνο κατά της διοίκησης της ομάδας, αν και αυτή έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Ευθύνες όμως και μάλιστα μεγάλες έχουμε και εμείς οι φίλαθλοι, που πολλές φορές έχουμε παράλογες απαιτήσεις και τα θέλουμε όλα, εδώ και τώρα. Στην προκειμένη περίπτωση οφείλουμε να αναρωτηθούμε και το μερίδιο ευθύνης των ποδοσφαιριστών της ομάδας. Οι ίδιοι πρέπει να το κάνουν επίσης αν δεν το έχουν κάνει ήδη, που είναι και το πιθανότερο. Η σχέση καλοί παίκτες – καλός προπονητής είναι αμφίδρομη και αλληλοεξαρτάται.
Όταν ανακοινώθηκε η αποχώρηση του «προπονητή των τίτλων» Γιάννη Ιωαννίδη απ’ τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 1996, υπήρξε μεγάλη στεναχώρια στους κόλπους των φιλάθλων της ομάδας, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε σύγχυση και οργή κατά του προέδρου Σωκράτη Κόκκαλη. Ακολούθησε ο διχασμός σε «ιωαννιδικούς» και προεδρικούς, διχασμός που κατεξοχήν ευδοκιμεί στον ελληνική κοινωνία, σε διάφορους τομείς.
Ο νέος προπονητής της ομάδας, Ντούσαν Ίβκοβιτς, ήταν ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέγεθος και σε κάθε περίπτωση αντάξιος συνεχιστής του έργου του «ξανθού». Τότε λοιπόν εγώ, ακόμα και με επιστολή σε εφημερίδα, παρόλο που ήμουν κατά της αποπομπής του Ιωαννίδη ισχυρίστηκα το εξής. Επειδή το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και αφού τα πράγματα πήραν αυτή την τροπή ας στηρίξουμε το νέο προπονητή και ας μη μπει η ομάδα σε περιπέτειες. Ο Σέρβος «καθηγητής» ήταν κεφάλαιο για την ομάδα και μπορούσε να ανταπεξέλθει όπως κι έγινε.
Έκανα αυτή την παρένθεση – ιστορική αναδρομή διότι αισθάνομαι ότι υπάρχει μια, έστω και μακρινή, συγγένεια αυτής της ιστορίας με αυτά που διαδραματίζονται τις τελευταίες μέρες στην ομάδα του Αστέρα. Στο μυαλό του απλού φιλάθλου η διαφορά από τη λύση Μπάγεβιτς, που φάνηκε ότι ήταν μια ανάσα απ’ την Τρίπολη, σε αυτή του Κωστένογλου, φαίνεται χαώδης και οπωσδήποτε με αρνητικό πρόσημο. Ενδεχομένως υπάρξει μια καταρχήν δικαιολογημένη δυσαρέσκεια.
Η προσγείωση απ’ την χλιδή του «πρίγκιπα του Νερέτβα» στο νεαρό και φιλόδοξο προπονητή ήταν όντως ανώμαλη. Για τους πολλούς όμως ή για αυτούς που εξακολουθούν να πετάνε στα σύννεφα και δεν λένε να καταλάβουν ποιοι και που είμαστε.
Ο Νίκος Κωστένογλου είναι ακόμα στην αρχή της καριέρας του ως προπονητής. Δεν έχουμε επαρκή στοιχεία για να σχηματίσουμε άποψη, είτε θετική είτε αρνητική. Όμως στη βαλίτσα του φέρνει στην Τρίπολη τέσσερα πολύ θετικά, κατ’ εμέ, στοιχεία. Είναι νέος, φιλόδοξος, άφθαρτος και κυρίως σοβαρός. Το τελευταίο το είχαμε δει και όταν ήταν ποδοσφαιριστής και για εμένα είναι πιο σημαντικό, τώρα που θα κάθεται στον πάγκο.
Φυσικά δεν έχω μαντικές γνώσεις ώστε να προεξοφλήσω την πορεία του. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Ένας απ’ τους σημαντικότερους είναι η στήριξη και η εμπιστοσύνη με την οποία θα τον περιβάλλουν πρώτα η διοίκηση και στη συνέχεια ο κόσμος της ομάδας. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο διότι η ομάδα έχει περιέλθει σε δεινή βαθμολογική θέση και δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους πειραματισμούς.Και να γίνει κάποια στιγμή πράξη αυτό που ισχυρίστηκαν οι άνθρωποι της ομάδας στην παρουσίαση το απόγευμα, δηλαδή να μείνει ένας προπονητής στον Αστέρα για πολλά χρόνια. Διότι τότε, εκτός του ότι πρώτα και κύρια θα ωφεληθεί η ίδια η ομάδα, θα έχει γίνει η υπέρβαση.

"Μεγάλοι" μικροί

Έχω καιρό να καταθέσω τις απόψεις μου περί των ποδοσφαιρικών και γενικότερων αθλητικών δρωμένων. Ίσως και καλύτερα διότι πιστεύω πως αν δεν έχεις κάτι το ουσιώδες να πεις, είναι φρόνιμο να μη μιλάς. Η υποτιμημένη, σ’ αυτή τη χώρα, αίσθηση της ακοής σε κάνει καλύτερο και πλουσιότερο στο πνεύμα. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι, που λέει κι ο λαός. Όμως ανεξάρτητα απ’ το γενικό ύφος του σημερινού κειμένου καλό είναι να κρατάμε και μια επαφή.
Όπως συζητούσαμε με το Μηνά και το Φώτη μετά την εκπομπή της Παρασκευής, όταν χάνει κάποιος απ’ τους τρεις «μεγάλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου οι οπαδοί του αρχίζουν τη γκρίνια, ενώ σε κάποια άσχετη χρονική στιγμή όλοι ευαγγελίζονται ένα πιο ποιοτικό πρωτάθλημα με ανεβασμένους τους λεγόμενους «μικρούς». Μπορεί όμως να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο;
Γενικά όχι αλλά ειδικά μπορεί και ναι, όπως μας δίδαξε το παιχνίδι που μόλις τελείωσε μεταξύ του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού. Πολύ καλή εμφάνιση απ’ τη μέση και μπροστά είχε η ομάδα της Νέας Σμύρνης και βοήθησε στο να δούμε ένα ανοικτό ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες, που όμως έχουν σοβαρά αμυντικά κενά. Σημαντική είναι η συμβολή των Ρεκόμπα και Εστογιάνοφ που αποτελούν πολυτέλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ειδικά σε μια ομάδα όπως ο Πανιώνιος και «γλυκαίνουν» την ποδοσφαιρική μας οπτική.
Βέβαια πρέπει να αναφέρουμε πως από ένα σοβαρό λάθος του Εστογιάνοφ, που χάνει τη μπάλα έξω απ’ την περιοχή της ομάδας του, ξεκινά το πρώτο γκολ του Παναθηναϊκού αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση. Το θέμα είναι ότι αξίζουν συγχαρητήρια στους «κυανέρυθρους» που έχουν φτιάξει ένα αξιόλογο σύνολο, με πολλά θετικά στοιχεία όπως καλούς Έλληνες ποδοσφαιριστές, εμπιστοσύνη σε ένα κατά γενική ομολογία καλό προπονητή και με το φετινό κερασάκι στην τούρτα δηλαδή τους δύο πολύ καλούς αυτούς Ουρουγουανούς ποδοσφαιριστές. Αν βελτίωναν και λίγο την αμυντική τους λειτουργία θα μιλάγαμε για πιο καλά πράγματα.
Εδώ θα πρέπει να πω, για να είμαι και δίκαιος, πως έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο ιστορικό σωματείο άρα η άποψη που εκφέρω έχει έντονο υποκειμενικό χαρακτήρα. Τέτοιες ομάδες όμως, όπως και τον φετινό Εργοτέλη αλλά και άλλες για να μην αραδιάζουμε ονόματα, τις έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Όσο για τον Αστέρα επειδή δεν έχω και πολύ αντιπροσωπευτική εικόνα των τελευταίων αγώνων θα περιοριστώ σε κάποιες παρατηρήσεις. Καταρχήν έδειξε βελτιωμένος στο δημιουργικό κομμάτι, κυρίως στο ματς με τον ΟΦΗ, και σ’ αυτό συνέβαλλε και η καλή απόδοση των Φελίτσιο και Ντουαλά, τους οποίους περιμένουμε να δούμε και στα επόμενα παιχνίδια. Όμως την «πάτησε» στο δυνατό του σημείο μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα που είναι η άμυνά του. Πιο συγκεκριμένα το σχεδόν αλάνθαστο κεντρικό αμυντικό δίδυμο είχε κάποιες στιγμές ολιγωρίας τις οποίες εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο και μάλιστα δύο φορές ο Ν’ Ντόι «κλέβοντας» δύο πολύτιμους βαθμούς απ’ την ομάδα της Τρίπολης. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Λαζαρίδης και Μαρσελάο έχασαν, στις δύο αυτές περιπτώσεις, τη μάχη στο ψηλό παιχνίδι, όπου είχαν δείξει ανίκητοι στα προηγούμενα παιχνίδια.
Αυτά συμβαίνουν και είναι στο παιχνίδι απλά αποδεικνύεται για πολλοστή φορά πόσο σημαντική είναι η συγκέντρωση στα ενενήντα και πλέον λεπτά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Επίσης, όπως είχα αναφέρει και στην εκπομπή πριν το ματς, η επικράτηση στις προσωπικές μονομαχίες πολλές φορές καθορίζει την έκβαση ενός αγώνα. Κυρίως όμως, αυτό που έχουμε πει πολλές φορές, παίζει το σημαντικότερο ρόλο και χαρίζει βαθμούς και τίτλους η αμυντική προσήλωση και προσοχή.Όσο για το ματς του κυπέλλου, μετράει κατ’ εμέ η πρόκριση και η αυτοπεποίθηση που αποπνέει η επιστροφή στις νίκες. Αυτά πρέπει να κρατήσουν διότι η συνέχεια είναι δύσκολη με αρχή το αυριανό παιχνίδι κόντρα στη λαβωμένη και γι’ αυτό πιο επικίνδυνη ΑΕΚ. Κάθε πρόβλεψη για το συγκεκριμένο ματς είναι παρακινδυνευμένη και τα πάντα είναι ανοικτά από κάθε άποψη. Εκτιμώ πάντως πως αν είναι υγιής θα κάνει πολύ καλό παιχνίδι ο Καρντόσο αν και πρέπει κάποιος να του θυμίζει συχνά να είναι προσεκτικός με τα μαρκαρίσματά του διότι μάλλον το κυριότερο ποδοσφαιρικό του μειονέκτημα είναι οι κάρτες που δέχεται συχνά. Εδώ είμαστε και βλέποντας τη ροή των πραγμάτων θα τα συζητήσουμε πάλι.