Έχω καιρό να καταθέσω τις απόψεις μου περί των ποδοσφαιρικών και γενικότερων αθλητικών δρωμένων. Ίσως και καλύτερα διότι πιστεύω πως αν δεν έχεις κάτι το ουσιώδες να πεις, είναι φρόνιμο να μη μιλάς. Η υποτιμημένη, σ’ αυτή τη χώρα, αίσθηση της ακοής σε κάνει καλύτερο και πλουσιότερο στο πνεύμα. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι, που λέει κι ο λαός. Όμως ανεξάρτητα απ’ το γενικό ύφος του σημερινού κειμένου καλό είναι να κρατάμε και μια επαφή.
Όπως συζητούσαμε με το Μηνά και το Φώτη μετά την εκπομπή της Παρασκευής, όταν χάνει κάποιος απ’ τους τρεις «μεγάλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου οι οπαδοί του αρχίζουν τη γκρίνια, ενώ σε κάποια άσχετη χρονική στιγμή όλοι ευαγγελίζονται ένα πιο ποιοτικό πρωτάθλημα με ανεβασμένους τους λεγόμενους «μικρούς». Μπορεί όμως να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο;
Γενικά όχι αλλά ειδικά μπορεί και ναι, όπως μας δίδαξε το παιχνίδι που μόλις τελείωσε μεταξύ του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού. Πολύ καλή εμφάνιση απ’ τη μέση και μπροστά είχε η ομάδα της Νέας Σμύρνης και βοήθησε στο να δούμε ένα ανοικτό ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες, που όμως έχουν σοβαρά αμυντικά κενά. Σημαντική είναι η συμβολή των Ρεκόμπα και Εστογιάνοφ που αποτελούν πολυτέλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ειδικά σε μια ομάδα όπως ο Πανιώνιος και «γλυκαίνουν» την ποδοσφαιρική μας οπτική.
Βέβαια πρέπει να αναφέρουμε πως από ένα σοβαρό λάθος του Εστογιάνοφ, που χάνει τη μπάλα έξω απ’ την περιοχή της ομάδας του, ξεκινά το πρώτο γκολ του Παναθηναϊκού αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση. Το θέμα είναι ότι αξίζουν συγχαρητήρια στους «κυανέρυθρους» που έχουν φτιάξει ένα αξιόλογο σύνολο, με πολλά θετικά στοιχεία όπως καλούς Έλληνες ποδοσφαιριστές, εμπιστοσύνη σε ένα κατά γενική ομολογία καλό προπονητή και με το φετινό κερασάκι στην τούρτα δηλαδή τους δύο πολύ καλούς αυτούς Ουρουγουανούς ποδοσφαιριστές. Αν βελτίωναν και λίγο την αμυντική τους λειτουργία θα μιλάγαμε για πιο καλά πράγματα.
Εδώ θα πρέπει να πω, για να είμαι και δίκαιος, πως έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο ιστορικό σωματείο άρα η άποψη που εκφέρω έχει έντονο υποκειμενικό χαρακτήρα. Τέτοιες ομάδες όμως, όπως και τον φετινό Εργοτέλη αλλά και άλλες για να μην αραδιάζουμε ονόματα, τις έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Όσο για τον Αστέρα επειδή δεν έχω και πολύ αντιπροσωπευτική εικόνα των τελευταίων αγώνων θα περιοριστώ σε κάποιες παρατηρήσεις. Καταρχήν έδειξε βελτιωμένος στο δημιουργικό κομμάτι, κυρίως στο ματς με τον ΟΦΗ, και σ’ αυτό συνέβαλλε και η καλή απόδοση των Φελίτσιο και Ντουαλά, τους οποίους περιμένουμε να δούμε και στα επόμενα παιχνίδια. Όμως την «πάτησε» στο δυνατό του σημείο μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα που είναι η άμυνά του. Πιο συγκεκριμένα το σχεδόν αλάνθαστο κεντρικό αμυντικό δίδυμο είχε κάποιες στιγμές ολιγωρίας τις οποίες εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο και μάλιστα δύο φορές ο Ν’ Ντόι «κλέβοντας» δύο πολύτιμους βαθμούς απ’ την ομάδα της Τρίπολης. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Λαζαρίδης και Μαρσελάο έχασαν, στις δύο αυτές περιπτώσεις, τη μάχη στο ψηλό παιχνίδι, όπου είχαν δείξει ανίκητοι στα προηγούμενα παιχνίδια.
Αυτά συμβαίνουν και είναι στο παιχνίδι απλά αποδεικνύεται για πολλοστή φορά πόσο σημαντική είναι η συγκέντρωση στα ενενήντα και πλέον λεπτά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Επίσης, όπως είχα αναφέρει και στην εκπομπή πριν το ματς, η επικράτηση στις προσωπικές μονομαχίες πολλές φορές καθορίζει την έκβαση ενός αγώνα. Κυρίως όμως, αυτό που έχουμε πει πολλές φορές, παίζει το σημαντικότερο ρόλο και χαρίζει βαθμούς και τίτλους η αμυντική προσήλωση και προσοχή.Όσο για το ματς του κυπέλλου, μετράει κατ’ εμέ η πρόκριση και η αυτοπεποίθηση που αποπνέει η επιστροφή στις νίκες. Αυτά πρέπει να κρατήσουν διότι η συνέχεια είναι δύσκολη με αρχή το αυριανό παιχνίδι κόντρα στη λαβωμένη και γι’ αυτό πιο επικίνδυνη ΑΕΚ. Κάθε πρόβλεψη για το συγκεκριμένο ματς είναι παρακινδυνευμένη και τα πάντα είναι ανοικτά από κάθε άποψη. Εκτιμώ πάντως πως αν είναι υγιής θα κάνει πολύ καλό παιχνίδι ο Καρντόσο αν και πρέπει κάποιος να του θυμίζει συχνά να είναι προσεκτικός με τα μαρκαρίσματά του διότι μάλλον το κυριότερο ποδοσφαιρικό του μειονέκτημα είναι οι κάρτες που δέχεται συχνά. Εδώ είμαστε και βλέποντας τη ροή των πραγμάτων θα τα συζητήσουμε πάλι.
Όπως συζητούσαμε με το Μηνά και το Φώτη μετά την εκπομπή της Παρασκευής, όταν χάνει κάποιος απ’ τους τρεις «μεγάλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου οι οπαδοί του αρχίζουν τη γκρίνια, ενώ σε κάποια άσχετη χρονική στιγμή όλοι ευαγγελίζονται ένα πιο ποιοτικό πρωτάθλημα με ανεβασμένους τους λεγόμενους «μικρούς». Μπορεί όμως να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο;
Γενικά όχι αλλά ειδικά μπορεί και ναι, όπως μας δίδαξε το παιχνίδι που μόλις τελείωσε μεταξύ του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού. Πολύ καλή εμφάνιση απ’ τη μέση και μπροστά είχε η ομάδα της Νέας Σμύρνης και βοήθησε στο να δούμε ένα ανοικτό ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες, που όμως έχουν σοβαρά αμυντικά κενά. Σημαντική είναι η συμβολή των Ρεκόμπα και Εστογιάνοφ που αποτελούν πολυτέλεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ειδικά σε μια ομάδα όπως ο Πανιώνιος και «γλυκαίνουν» την ποδοσφαιρική μας οπτική.
Βέβαια πρέπει να αναφέρουμε πως από ένα σοβαρό λάθος του Εστογιάνοφ, που χάνει τη μπάλα έξω απ’ την περιοχή της ομάδας του, ξεκινά το πρώτο γκολ του Παναθηναϊκού αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση. Το θέμα είναι ότι αξίζουν συγχαρητήρια στους «κυανέρυθρους» που έχουν φτιάξει ένα αξιόλογο σύνολο, με πολλά θετικά στοιχεία όπως καλούς Έλληνες ποδοσφαιριστές, εμπιστοσύνη σε ένα κατά γενική ομολογία καλό προπονητή και με το φετινό κερασάκι στην τούρτα δηλαδή τους δύο πολύ καλούς αυτούς Ουρουγουανούς ποδοσφαιριστές. Αν βελτίωναν και λίγο την αμυντική τους λειτουργία θα μιλάγαμε για πιο καλά πράγματα.
Εδώ θα πρέπει να πω, για να είμαι και δίκαιος, πως έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο ιστορικό σωματείο άρα η άποψη που εκφέρω έχει έντονο υποκειμενικό χαρακτήρα. Τέτοιες ομάδες όμως, όπως και τον φετινό Εργοτέλη αλλά και άλλες για να μην αραδιάζουμε ονόματα, τις έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Όσο για τον Αστέρα επειδή δεν έχω και πολύ αντιπροσωπευτική εικόνα των τελευταίων αγώνων θα περιοριστώ σε κάποιες παρατηρήσεις. Καταρχήν έδειξε βελτιωμένος στο δημιουργικό κομμάτι, κυρίως στο ματς με τον ΟΦΗ, και σ’ αυτό συνέβαλλε και η καλή απόδοση των Φελίτσιο και Ντουαλά, τους οποίους περιμένουμε να δούμε και στα επόμενα παιχνίδια. Όμως την «πάτησε» στο δυνατό του σημείο μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα που είναι η άμυνά του. Πιο συγκεκριμένα το σχεδόν αλάνθαστο κεντρικό αμυντικό δίδυμο είχε κάποιες στιγμές ολιγωρίας τις οποίες εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο και μάλιστα δύο φορές ο Ν’ Ντόι «κλέβοντας» δύο πολύτιμους βαθμούς απ’ την ομάδα της Τρίπολης. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Λαζαρίδης και Μαρσελάο έχασαν, στις δύο αυτές περιπτώσεις, τη μάχη στο ψηλό παιχνίδι, όπου είχαν δείξει ανίκητοι στα προηγούμενα παιχνίδια.
Αυτά συμβαίνουν και είναι στο παιχνίδι απλά αποδεικνύεται για πολλοστή φορά πόσο σημαντική είναι η συγκέντρωση στα ενενήντα και πλέον λεπτά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Επίσης, όπως είχα αναφέρει και στην εκπομπή πριν το ματς, η επικράτηση στις προσωπικές μονομαχίες πολλές φορές καθορίζει την έκβαση ενός αγώνα. Κυρίως όμως, αυτό που έχουμε πει πολλές φορές, παίζει το σημαντικότερο ρόλο και χαρίζει βαθμούς και τίτλους η αμυντική προσήλωση και προσοχή.Όσο για το ματς του κυπέλλου, μετράει κατ’ εμέ η πρόκριση και η αυτοπεποίθηση που αποπνέει η επιστροφή στις νίκες. Αυτά πρέπει να κρατήσουν διότι η συνέχεια είναι δύσκολη με αρχή το αυριανό παιχνίδι κόντρα στη λαβωμένη και γι’ αυτό πιο επικίνδυνη ΑΕΚ. Κάθε πρόβλεψη για το συγκεκριμένο ματς είναι παρακινδυνευμένη και τα πάντα είναι ανοικτά από κάθε άποψη. Εκτιμώ πάντως πως αν είναι υγιής θα κάνει πολύ καλό παιχνίδι ο Καρντόσο αν και πρέπει κάποιος να του θυμίζει συχνά να είναι προσεκτικός με τα μαρκαρίσματά του διότι μάλλον το κυριότερο ποδοσφαιρικό του μειονέκτημα είναι οι κάρτες που δέχεται συχνά. Εδώ είμαστε και βλέποντας τη ροή των πραγμάτων θα τα συζητήσουμε πάλι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου