Ερυθρόλευκο ξέσπασμα στην επανάληψη...

Η πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Super League είχε τελικά ευτυχή κατάληξη για τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, παρόλο που στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου ο Τσέζαρεκ με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι «πάγωσε» το φαληρικό γήπεδο και έδωσε ελπίδες στον Αστέρα Τρίπολης για μια ονειρεμένη πρεμιέρα. Είχα εκφράσει την άποψη, κόντρα στην αίσθηση των περισσοτέρων, πως η ατυχής έκβαση του αγώνα της Τετάρτης κόντρα στην Ανόρθωση, δεν θα ήταν προς όφελος της ομάδας της Αρκαδίας. Και αυτό διότι ναι μεν το κλίμα θα ήταν πολύ βαρύ για την ομάδα του Πειραιά, αλλά αυτό θα έκανε πιο επιτακτική την ανάγκη ώστε να έρθουν οι τρεις βαθμοί. Επιπλέον θα έδιωχνε και την παραμικρή υποψία υποτίμησης ενός, έτσι κι αλλιώς πολύ καλού αντιπάλου.
Έτσι ο Ολυμπιακός, που εμφανίστηκε με αρκετές αλλαγές, ήταν προσηλωμένος στο στόχο της κατάκτησης των τριών βαθμών. Ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό ώστε να δείξει ένα καλό πρόσωπο, ειδικά στο πρώτο μέρος, όταν και δεν μπορούσε να βγάλει οργανωμένες επιθέσεις. Παρόλα αυτά έχασε κάποιες καλές ευκαιρίες, κυρίως με το Μήτρογλου αλλά και με τον πολύ καλό Ντιόγο.
Ο Αστέρας παρατάχθηκε με την προσφιλή του διάταξη αλλά δεν ήταν καθόλου επικίνδυνος επιθετικά. Στημένος στο μισό γήπεδο, περίμενε τον Ολυμπιακό, δίνοντας χώρο και περιμένοντας υπομονετικά να χτυπήσει σε κάποια αντεπίθεση. Ο Τσέζαρεκ ήταν απομονωμένος, ανάμεσα στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο, ενώ η μόνη ελπίδα για κάτι καλό φαινόταν να είναι κάποια έμπνευση του Μιλάνο.
Αυτό έγινε στο τελευταίο λεπτό του πρώτου μέρους, όταν και ο μικρόσωμος αργεντίνος, πήρε τη «μπουκιά» απ’ το στόμα του Πατσατζόγλου, και παίρνοντας του τα βήματα, κέρδισε ένα πέναλτι, βασισμένος στην ποδοσφαιρική του ευφυΐα και εκμεταλλευόμενος το παιδαριώδες λάθος του αντιπάλου του. Αυτή η φάση καλό είναι να προσεχθεί και είναι το κατάλληλο παράδειγμα προς αποφυγή, για να διδάσκεται σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες όσον αφορά τη συμπεριφορά του κεντρικού αμυντικού. Εκεί λοιπόν, αφενός μεν, σε καμία περίπτωση δεν κοντρολάρεις με «αρχοντικό στυλ», αλλά «καθαρίζεις»τη φάση, στέλνοντας τη μπάλα προς τα πλάγια και αφετέρου δε εφόσον δεν συνέβη αυτό, δεν απλώνεις το πόδι σου στην περιοχή με αυτό τον τρόπο αλλά προσπαθείς να κλείσεις και να καθυστερήσεις τον αντίπαλο ή να τον οδηγήσεις προς τα πλάγια καθιστώντας τον έτσι ακίνδυνο για την εστία σου. Υπενθυμίζω πως σε αντίστοιχο λάθος είχε υποπέσει πέρσι ο ίδιος ποδοσφαιριστής στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» απέναντι στον Ρομπίνιο. Απλά τότε ο Φαν Νιστελρόι είχε αστοχήσει, ενώ τώρα ο Τσέζαρεκ έστειλε τη μπάλα στο δεξί παράθυρο του Νικοπολίδη με άψογη εκτέλεση.
Στο δεύτερο μέρος η είσοδος του Μπελούτσι αρχικά και του Κοβάσεβιτς στη συνέχεια έδωσε την ώθηση που έψαχνε ο Ολυμπιακός επιθετικά. Ο Βαλβέρδε βόήθησε πολύ την ομάδα του και απελευθέρωσε τον Ντιόγο, στέλνοντας τον Ντάρκο να παλεύει με τα «θηρία» και να ανοίγει διαδρόμους. Η άμυνα των ερυθρολεύκων δεν αισθανόταν καμία πίεση οπότε το παιχνίδι μεταφερόταν όλο και περισσότερο προς την εστία του πολύ καλού Αμπάρη. Ο τερματοφύλακας του Αστέρα άντεξε μέχρι το 61’ όταν και το υπέροχο σουτ του Γκαλέτι έφερε το ματς στα ίσα.
Μια έμπνευση του Ντιόγο έδωσε την ευκαιρία στους Πειραιώτες να πάρουν κεφάλι στο σκορ, με πέναλτι του Γκαλέτι. Αυτό σε συνδυασμό με τον τραυματισμό του άτυχου Μιλάνο μάλλον έδωσε την «χαριστική βολή» στον Αστέρα. Επί της ουσίας αυτό έγινε στο 81’ με το γκολ του Κοβάσεβιτς, που «κλείδωσε» το νικηφόρο αποτέλεσμα για την ομάδα του. Η εξέλιξη αυτής της φάσης πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα την αμυντική γραμμή των κυανοκιτρίνων, που στην συγκεκριμένη περίπτωση όντας πολύ ψηλά εκτέθηκε απ’ τον αργό σέρβο επιθετικό, που ξέρει να εκμεταλλεύεται ακόμα και την υποψία ευκαιρίας.
Συμπερασματικά ο Αστέρας παρόλο που έχει αλλάξει σύστημα έπαιξε πολύ αμυντικά, με κλειστή άμυνα και μέχρι ενός βαθμού του βγήκε. Όταν όμως ανέλαβαν δράση οι ποδοσφαιρικές προσωπικότητες δεν βρέθηκε το «αντίδοτο». Οι παίκτες του Αστέρα πήγαιναν σχεδόν πάντα δεύτεροι στις προσωπικές μονομαχίες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χρεώνονται σε κατά συρροή φάουλ. Κάτι που σε συνδυασμό με την καταρρακτώδη βροχή έδωσε μια αίσθηση ότι παρακολουθούσαμε αγώνα πόλο.
Δεν φάνηκαν ιδιαίτερα τα αμυντικά χαφ και κυρίως ο Μπαστία, ενώ φάνηκε εντονότατα το κενό του Καρντόσο. Πιστεύω πως ο Κάρλος Καρβαλιάλ έπρεπε να ρισκάρει λίγο νωρίτερα. Ουδείς κατάλαβε πως κατάφερε ο Ζαϊρί να αποβληθεί στα λίγα λεπτά που αγωνίστηκε. Τα ακραία μπακ δεν έδειξαν κάτι το ιδιαίτερο, ενώ οι Λαζαρίδης, Μαρσελάο είχαν καλές και κακές στιγμές, δίνοντας ασφάλεια κυρίως όταν η μπάλα παιζόταν στον αέρα. Ο Αμπάρης όπως σημειώθηκε νωρίτερα ήταν μάλλον ο πολυτιμότερος παίκτης του Αστέρα. Ο Ουριμπάρι στη θέση που αγωνίστηκε πρέπει να παίρνει περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες.
Η «ομάδα των τρένων» έχασε μια καλή ευκαιρία να κλέψει την παράσταση στην πρεμιέρα, έχοντας τη συμπαράσταση εκατοντάδων φίλων της. Στα ομαδικά αθλήματα όμως, όπως έχουμε ξαναπεί πολλές φορές και απ’ το ραδιόφωνο η επιτυχία χτίζεται επιμελώς πάνω στην σωστή αμυντική λειτουργία. Κι αυτή που είδα εγώ σήμερα υστερεί αισθητά σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή της ομάδας του Πάουλο Κάμπος.
Επίσης μου έκανε αρνητική εντύπωση, αν και αναμενόμενο όπως συζητούσαμε όλο το καλοκαίρι, το ότι οι μόνοι Έλληνες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι Αμπάρης, Λαζαρίδης. Απ’ την άλλη πλευρά χαίρομαι και ως ποδοσφαιρόφιλος και ως υποστηρικτής του Ολυμπιακού που έχω την ευκαιρία να παρακολουθώ παίκτες της κλάσης των Γκαλέτι, πρώτα και Ντιόγο, Μπελούτσι και Ντουντού στη συνέχεια. Ειδικά ο Γκαλέτι μας θύμισε σήμερα αυτό που είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με την ατολμία των Ελλήνων παικτών στα σουτ εκτός περιοχής.

Υ. Γ. Επειδή με έχει κουράσει αφάνταστα και δεν έχει κουράσει μόνο εμένα θα το αναφέρω. Επιτέλους η περιγραφή και ο σχολιασμός των αγώνων απ’ το κρατικό κανάλι πρέπει να αλλάξει προς το καλύτερο, το ποιοτικότερο, το πιο ποδοσφαιρικό και το πιο προσιτό για το μέσο τηλεθεατή. Δεν μπορεί ο κ. Μίχος να μας λέει πως ο Πατσατζόγλου ήταν φιλότιμος. Και εγώ είμαι φιλότιμος αλλά παίζω στον Αρκαδικό και όχι στον Ολυμπιακό. Πρώτα πρέπει να παίζεις ποδόσφαιρο, να κάνεις καλά κοντρόλ, να πασάρεις σωστά, να μην κάνεις λάθη, να μην καθυστερείς την ανάπτυξη της ομάδας σου και έπειτα απ’ όλα αυτά εάν είσαι ΚΑΙ φιλότιμος τόσο το καλύτερο και για σένα και για την ομάδα σου. Αυτά, έτσι απλά.-

Νίκη με χαμηλές στροφές και λίγη μουρμούρα...

Δίχως να εντυπωσιάσει, κάθε άλλο μάλιστα, όπως σε προηγούμενα παιχνίδια ο Αστέρας επικράτησε της Παναχαικής με σκορ 3-2, το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης. Η ιστορική ομάδα της Πάτρας, που συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, έκανε μια πολύ καλή εμφάνιση, παρουσίασε ένα καλοστημένο σύνολο με κάποιους πολύ αξιόλογους ποδοσφαιριστές και κατόρθωσε να δυσκολέψει ιδιαίτερα μια ομάδα που βρίσκεται δυο κατηγορίες παραπάνω.
Το σίγουρο είναι πως απολαύσαμε ένα όμορφο και γεμάτο ματς, με γκολ, φάσεις, θέαμα και σε αντίθεση με το παιχνίδι κόντρα στον Εθνικό, μια ομάδα που αν μη τι άλλο, με την αντίσταση που πρόβαλε, αφενός αποτέλεσε ένα καλό τεστ για τους γηπεδούχους και αφετέρου έδωσε στον κ. Κάρλος Καρβαλιάλ την ευκαιρία να διαπιστώσει αδυναμίες και να προσπαθήσει να τις διορθώσει. Και σίγουρα αυτό είναι καλύτερα να γίνεται σε αυτή τη φάση της προετοιμασίας και όχι αργότερα που ίσως είναι αργά. Οι φίλαθλοι, που έδωσαν το παρόν και ήταν κάτι παραπάνω από χίλιοι, πρέπει να έμειναν ευχαριστημένοι απ’ το ματς, αν και έδειξαν με τις αντιδράσεις τους κάπως προβληματισμένοι με την απόδοση της «ομάδας των τρένων».
Το αρχικό σχήμα είχε «άρωμα» περσινής σαιζόν, ενώ είδαμε μετά από καιρό τον Φλάβιο στη γνώριμη θέση του δεξιού μπακ. Η διάταξη θύμιζε κάτι από 4-3-3 (αν και δεν μου αρέσει αυτή η αριθμητική ανάλυση με τα συστήματα, διότι στο γήπεδο πολλά ανατρέπονται στη ροή του αγώνα). Ο Φαμπέτα ήταν ακριβώς μπροστά απ’ τους κεντρικούς αμυντικούς και είχε μπροστά του και λίγο δεξιά τον Καρντόσο ενώ αντίστοιχα λίγο αριστερά τον Κανακούδη και κορύφη έπαιξε ο Καμπούροφ, με συμπαραστάτες του να εναλλάσσονται δεξιά και αριστερά τους Ζαϊρί και Φιλομένο.

Στο πρώτο ημίχρονο η Παναχαϊκή έκανε μεγάλο παιχνίδι και σε ένα καυτό πεντάλεπτο έστειλε τρεις φορές τη μπάλα στα δοκάρια του Μουκέα.
Όμως αυτός που σκόραρε ήταν ο Αστέρας με όμορφη κεφαλιά του συνήθους ύποπτου Φιλομένο. Ιδιαίτερα καλοί απ’ την ομάδα της Πάτρας ήταν ο δαιμόνιος αριστερός χαφ Κοταρέλας που προξένησε πολλά ρήγματα στη δεξιά πλευρά της άμυνας του Αστέρας αλλά και ο εξ Ολυμπιακού προερχόμενος κεντρικός αμυντικός Χρήστος Λισγάρας.
Στο δεύτερο μέρος για άλλη μια φορά η είσοδος του Μιλάνο άλλαξε την επιθετική διάθεση της ομάδας της Αρκαδίας και συνοδεύτηκε από ένα ωραίο γκολ μετά από όμορφη μεταβίβαση του Εστέβες και πλαγιοκόπηση από δεξιά και άψογο πλασέ στην απέναντι γωνιά του μικρόσωμου αργεντινού. Ο πρώην παίκτης του Αστέρα Νίκος Κουσκουνάς σκόραρε όντας σε σωστή θέση για να εκμεταλλευτεί την ασταθή επέμβαση του Μουκέα, μετά από δυνατό σουτ του Γκούρμα. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης έχει να κάνει με τον Τσέζαρεκ. Ο κροάτης φορ πέρασε αλλαγή στο δεύτερο μέρος και ενώ σχεδόν δεν είχε ακουμπήσει τη μπάλα, όταν αυτή ήρθε σωστά στο κεφάλι του από σέντρα από αριστερά, με υποδειγματική κεφαλιά την έστειλε στα δίχτυα. Δηλαδή χωρίς να εντυπωσιάζει και να κάνει πολλά πράγματα στο γήπεδο, κάνει το επουσιώδες και το απλό, που τελικά είναι και το πιο δύσκολο.

Τέλος από πολύ όμορφη ενέργεια του Γιώργου Αντωνόπουλου απ’ τα δεξιά και κόψιμο στο σημείο του πέναλτυ η Παναχαϊκή μείωσε σε 3-2. Ο παλιός παίκτης του Αστέρα, που έχω γνωρίσει προσωπικά και πρόκειται περί σεμνού ανθρώπου και πολύ καλού χαρακτήρα, πρόλαβε στα δέκα λεπτά που αγωνίστηκε να δείξει ότι παραμένει ένας πολύ χρήσιμος παίκτης και θεωρώ ότι έχει βελτιωθεί αρκετά.Συμπερασματικά βλέπουμε ότι ίσως βγαίνει κάπου η κούραση της προετοιμασίας, φάνηκαν κάποια αμυντικά κενά ενώ και ο Μουκέας δεν έδειξε να έχει καλά πατήματα και χρειάζεται δουλειά ακόμα. Η τριάδα Φιλομένο – Τσέζαρεκ – Μιλάνο είναι σταθερή αξία μπροστά και πολύ πιθανό να κληθεί να βγάλει πάλι τα «κάστανα απ’ τη φωτιά». Επίσης όσον αφορά τον κόσμο, δεν χρειάζεται να παίρνει πολύ στα σοβαρά τα φιλικά παιχνίδια. Κυρίως αυτά γίνονται για τον προπονητή και τους παίκτες. Το καλοκαίρι υπάρχει το περιθώριο για πολλές ήττες ή κακές εμφανίσεις ώστε να διορθωθούν τα λάθη και τα κακώς κείμενα. Σίγουρα, κάποιες φορές, ηχεί το καμπανάκι του κινδύνου και βγαίνουν κάποια συμπεράσματα αλλά αυτά δεν είναι τόσο καθοριστικά όσο θεωρούν ορισμένοι.