Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Φασούλι, το φασούλι...

Σε ένα συναρπαστικό, εν τέλει, παιχνίδι, με ιδιαίτερες συγκινήσεις στο φινάλε του, ο Παναρκαδικός κατόρθωσε όχι απλά να παραμείνει αήττητος αλλά και να πάρει το «τρίποντο» στο πρώτο του εντός έδρας ματς. Συνέχισε έτσι την καλή πορεία του και βγήκε νικητής μέσα από ένα ματς, του οποίου η οποιαδήποτε εξέλιξη δεν θα έκανε εντύπωση. Επίσης ευχαρίστησε τους αρκετούς φιλάθλους που βρέθηκαν στο γήπεδο, δίνοντας τους ραντεβού στο επόμενο παιχνίδι αλλά κυρίως ανέβασε κατακόρυφα την ψυχολογία μέσα στην ομάδα, κάτι που μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στη δύσκολη συνέχεια της φετινής πορείας.

Η ομάδα της Τρίπολης μπήκε καλά στο παιχνίδι και έδειξε πως θα έχει τον έλεγχό του. Αναπτύχθηκε κυρίως από τα δεξιά, απ’ όπου προήλθε και το γκολ του Καδά. Ήταν καλύτερος στο μεγαλύτερο κομμάτι του πρώτου μέρους, έχοντας συνοχή στις γραμμές και σωστή αλληλοκάλυψη στον τομέα της αμυντικής τακτικής. Κινδύνεψε σχεδόν μόνο από στημένες φάσεις . Ωστόσο σε μια απ’ αυτές, στο χειρότερο χρονικό σημείο, στις καθυστερήσεις του α’ ημιχρόνου, δέχτηκε την ισοφάριση κόντρα στη ροή του αγώνα. Λίγο νωρίτερα είχε χάσει μια πολύ καλή ευκαιρία με τον Κολιόπουλο. Έτσι το ενδεχόμενο 2-0 διαμορφώθηκε σε 1-1 με τη λήξη του ημιχρόνου και το ψυχολογικό βάρος αυτής της εξέλιξης μεταφέρθηκε στους γηπεδούχους.

Στο δεύτερο μέρος και ειδικά όσο περνούσε η ώρα φαινόταν πως οι δύο αντίπαλοι προσπαθούσαν πρώτα να μη χάσουν και αν τους δοθεί η ευκαιρία να πάρουν κάτι παραπάνω. Έτσι δόθηκε ιδιαίτερο βάρος στην τακτική και την κάλυψη των χώρων. Σιγά σιγά όμως η Δόξα έδειχνε να κερδίζει το νευραλγικό χώρο της μεσαίας γραμμής, ενώ ο Παναρκαδικός στις περιπτώσεις που έφτανε στην αντίπαλη περιοχή δεν είχε καλά τελειώματα των φάσεων. Επίσης δεν είχε την απαραίτητη συγκέντρωση στο αμυντικό κομμάτι με αποτέλεσμα οι παίκτες των φιλοξενουμένων να πλησιάζουν περισσότερο και πιο επικίνδυνα στην περιοχή του Ψυχογιού και να χάνουν σημαντικές ευκαιρίες.

Το ποδόσφαιρο όμως προσφέρει συγκινήσεις και πολλές φορές η εξέλιξη ενός αγώνα είναι απροσδόκητη. Εκεί που ο Παναρκαδικός θα ήταν ευχαριστημένος και με τον ένα βαθμό, ειδικά ύστερα από την τεράστια ευκαιρία της Δόξας ακριβώς πριν το 2-1, τελικά κατάφερε να σκοράρει όχι μία αλλά δύο φορές με το Χρήστο Τζιανή, που αποδείχτηκε «χρυσή αλλαγή». Ταυτόχρονα η φιλοξενούμενη ομάδα μείωσε με ένα τυχερό γκολ, ενώ νωρίτερα δεν το είχε καταφέρει σε πιο ορθόδοξες περιπτώσεις που της παρουσιάστηκαν. Έτσι στο τελευταίο πεντάλεπτο παρακολουθήσαμε περισσότερα τέρματα απ’ όλο το προηγούμενο κομμάτι, και η εξέλιξη του τέλους του δεύτερου ημιχρόνου ήταν αντίστοιχη με του πρώτου αλλά με διαφορετικό ευνοημένο αυτή τη φορά.

Τέλος καλό, όλα καλά για την ομάδα της Τρίπολης, που άντεξε παρά την πίεση των τελευταίων λεπτών και κράτησε τη νίκη. Συνοψίζοντας, οι «τριφυλλοφόροι» πήραν μια νίκη σε ένα δύσκολο ματς, που σε σημαντικό τμήμα του δεύτερου ημιχρόνου κάλλιστα θα μπορούσαν να βρεθούν πίσω στο σκορ και να είναι σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση. Συνέχισαν την καλή τους πορεία, πήραν το καλύτερο δυνατό βαθμολογικά, ξεπερνώντας και το άγχος της πρεμιέρας μπροστά στο κοινό τους, κρατώντας το «ζεστό» για τη συνέχεια.

Οι ποδοσφαιριστές πάλεψαν το ματς, ακόμα και όταν δεν τους πήγαινε καλά και επιβραβεύτηκαν γι’ αυτό, ενώ ο προπονητής της ομάδας, που νομίζω πως θα έμεινε ευχαριστημένος σε γενικές γραμμές απ’ αυτούς παρά τα όποια λάθη, πέτυχε με τις αλλαγές να βοηθήσει την ομάδα. Αυτό άλλοτε βγαίνει, άλλοτε όχι όπως είπε κι ο ίδιος στις δηλώσεις του. Σημασία έχει να ακολουθείται σωστά το γενικό πλάνο. Τακτικά πήγε αρκετά καλά, φυσικά έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης και η καλή βαθμολογική συγκομιδή της δίνει το δικαίωμα να προχωρήσει με μεγαλύτερη άνεση ή καλύτερα με λιγότερη πίεση στη δύσκολη συνέχεια. Η ομάδα έβγαλε ποδοσφαιρική «υγεία», ο κόουτς θα δουλέψει με τους παίκτες τα λάθη που έγιναν σε όλες τις γραμμές και αναμένουμε με ενδιαφέρον τη συνέχεια μιας ωραίας παρέας πολλών ντόπιων παικτών που όμως δέχθηκαν τη σπουδαία βοήθεια ενός νεαρού απ’ τη Λακωνία, αν δεν κάνω λάθος, του Βλάχου που έκανε πολλή και καλή δουλειά στο χώρο του κέντρου και κάποιες στιγμές πίστευες πραγματικά πως είναι ανίκητος.



Υ.Γ. Σίγουρα δεν είναι το καλύτερο, ούτε κανείς θα ήθελε να βρεθεί στη θέση του Γούτου. Ενδεχομένως δεν του πήγε καλά το ματς αλλά δεν συναντιέται και συχνά το φαινόμενο «αλλαγή στην αλλαγή», παρότι δικαιώθηκε ο προπονητής, ο οποίος άλλωστε το ανέφερε προς τιμή του στις δηλώσεις μετά το ματς. Όπως επίσης αναφέρθηκε και στους παίκτες που έμειναν εκτός δεκαοκτάδας, οι οποίοι είναι σημαντικοί και φυσικά μπορούν να προσφέρουν στο μέλλον. Θεωρώ πως το καλό κλίμα στην ομάδα, η σωστή δουλειά απ’ όλους και οι σχέσεις εμπιστοσύνης μπορούν να δώσουν λύσεις σε ότι προκύπτει.

Κυριακή 1 Ιουλίου 2012

Το απίστευτο ρεκόρ της εθνικής Ισπανίας...

Τόσο η ραδιοφωνική εκπομπή "Κόντρα Επίθεση" όσο και μικρό αδερφάκι της, που ήρθε αργότερα ώστε να τη συμπληρώσει, η ιστοσελίδα contraepithesi.gr απ' την πρώτη στιγμή της παρουσίας τους είχαν κυρίως τοπικό αθλητικό χαρακτήρα. Προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμη να καταγράφουν, παρουσιάζουν, προβάλλουν τοπικά αθλητικά δρώμενα. Ωστόσο δεν έλλειψαν κατά καιρούς παρεμβάσεις που αναφέρονταν σε αθλητικά θέματα τα οποία ξέφευγαν απ' τα στενά πλαίσια της ευρύτερης περιοχής μας. Κάτι τέτοιο θα επιχειρηθεί και με το σημερινό άρθρο, το οποίο θα ασχοληθεί με ένα θέμα που σχεδόν μονοπωλεί αυτές τις μέρες το αθλητικό φίλαθλο κοινό. Και δεν είναι άλλο απ' τα τελικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, που διεξάγεται στα γήπεδα της Πολωνίας και της Ουκρανίας. Φτάσαμε λοιπόν στο φινάλε της ποδοσφαιρικής αυτής γιορτής και οι εθνικές ομάδες Ιταλίας και Ισπανίας διεκδικούν το τρόπαιο.
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση οι δύο αυτές ομάδες δίκαια βρίσκονται στον τελικό, όπως θεωρώ ότι δίκαια συμπλήρωναν την τετράδα και η Γερμανία με την Πορτογαλία. Βέβαια νομίζω πως κακώς είχε μπει στην γερμανική ομάδα η ταμπέλα του αδιαφιλονίκητου φαβορί, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Ο τελικός που προέκυψε είναι εξαιρετικού ενδιαφέροντος για πολλούς λόγους. Η Ιταλία έδειξε ένα πολύ καλό πρόσωπο κατά τη διάρκεια του τουρνουά, με "φρέσκιες" παρουσίες και νέα στοιχεία στο παιχνίδι της. Κυρίως εμπλούτισε και έδωσε νέο χρώμα στον επιθετικό της τομέα βγάζοντας πιο πολλές φάσεις γκολ απ' ότι μας είχε, ίσως, συνηθίσει σε άλλες διοργανώσεις. Επίσης παρούσιασε μια μεσαία γραμμή με συνοχή, που συνέδεε την πάντα καλή της αμυντική γραμμή με αυτή της επίθεσης. Μένει πλέον να δούμε αν θα καταφέρει να ολοκληρώσει με τον καλύτερο τρόπο την, έτσι κι αλλιώς, επιτυχημένη της παρουσία, επιστρέφοντας στους τίτλους μετά τον παγκόσμιο του 2006 επί γερμανικού εδάφους.
Όσον αφορά την Ισπανία τώρα είναι γνωστό σε όσους με γνωρίζουν πως έχω δείξει μεγάλη και ιδιαίτερη προτίμηση στο δίπολο εθνική Ισπανίας - Μπαρτσελόνα, τα τελευταία χρόνια. Και γενικότερα όμως ο ισπανικός αθλητισμός έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες σε διάφορους τομείς, κάτι που δείχνει ότι μάλλον γίνεται σπουδαία δουλειά εκεί. Η εθνική Ισπανίας θα προσπαθήσει να κάνει ρεκόρ ,όχι μόνο κατακτώντας δεύτερο συνεχόμενο ευρωπαϊκό τίτλο, αλλά και κατακτώντας τρίτο συνεχόμενο τρόπαιο σε μεγάλη διοργάνωση (Ευρωπαϊκό 2008, Παγκόσμιο 2010, Ευρωπαϊκό 2012 (;) ). Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσουμε τεχνικά, αυτη τη στιγμή, τον τρόπο παιχνιδιού της. Ούτε ήταν αυτός ο λόγος δημιουργίας του παρόντος κειμένου.
Ίσως σε αυτή τη διοργάνωση η ισπανική εθνική έπαιζε με μια ταχύτητα χαμηλότερη σε απόδοση και σίγουρα δεν θάμπωσε τόσο με τις εμφανίσεις της όσο τις προηγούμενες. Αυτό όμως δεν της στέρησε την ουσία και βρίσκεται να διεκδικεί τον στόχο της πηγαίνοντας για ένα απίστευτο ρεκόρ, το οποίο δεν αναφέρεται ιδιαίτερα στα μέσα ενημέρωσης ή τουλάχιστον εγώ δεν το έχω δει να τονίζεται ιδιαίτερα. Πάντως αυτό με έβαλε στον πειρασμό να γράψω αυτό το άρθρο. Θεωρώ λοιπόν ιδιαίτερα εντυπωσιακό το ότι η εθνική Ισπανίας έχει κατακτήσει δύο μεγάλα τρόπαια και πάει για το τρίτο συνεχόμενο έχοντας πάρει εννιά παιχνίδια νοκ - άουτ χωρίς ο Κασίγιας να έχει δεχθεί κανένα τέρμα σε κανονική διάρκεια ή παράταση! Το έψαξα, το τσέκαρα και ήθελα να αναφερθεί διότι εκτιμώ πως πρόκειται για τρομερό στατιστικό στοιχείο που αποκαλύπτει και ένα σημαντικότατο όπλο της ομάδας αυτής και που είναι η αμυντική της λειτουργία τα τελευταία χρόνια.
Το αν θα καταφέρει να διατηρεί την εστία του ανέπαφη ο Κασίγιας, αν ο Μπαλοτέλι κι οι συμπαίκτες του έχουν διαφορετική άποψη, αν ο Ντελ Μπόσκε συνεχίσει το "χαβά" του και επικρατήσει παίζοντας χωρίς φορ, που πάντως δεν έκανε στον ημιτελικό, ή αν ο Πραντέλι βγάλει κάποιον "άσο απ' το μανίκι" του θα το παρακολουθήσουμε απ' τις οθόνες μας. Πιστεύω πως οι δύο αυτές εθνικές ομάδες θα μας χαρίσουν ένα μεγάλο παιχνίδι, έστω κι από πλευράς τακτικής. Όποιος κι αν επικρατήσει τελικά θα το αξίζει πραγματικά, έστω και για διαφορετικούς λόγους.