Τόσο η ραδιοφωνική εκπομπή "Κόντρα Επίθεση" όσο και μικρό αδερφάκι της, που ήρθε αργότερα ώστε να τη συμπληρώσει, η ιστοσελίδα contraepithesi.gr απ' την πρώτη στιγμή της παρουσίας τους είχαν κυρίως τοπικό αθλητικό χαρακτήρα. Προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμη να καταγράφουν, παρουσιάζουν, προβάλλουν τοπικά αθλητικά δρώμενα. Ωστόσο δεν έλλειψαν κατά καιρούς παρεμβάσεις που αναφέρονταν σε αθλητικά θέματα τα οποία ξέφευγαν απ' τα στενά πλαίσια της ευρύτερης περιοχής μας. Κάτι τέτοιο θα επιχειρηθεί και με το σημερινό άρθρο, το οποίο θα ασχοληθεί με ένα θέμα που σχεδόν μονοπωλεί αυτές τις μέρες το αθλητικό φίλαθλο κοινό. Και δεν είναι άλλο απ' τα τελικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, που διεξάγεται στα γήπεδα της Πολωνίας και της Ουκρανίας. Φτάσαμε λοιπόν στο φινάλε της ποδοσφαιρικής αυτής γιορτής και οι εθνικές ομάδες Ιταλίας και Ισπανίας διεκδικούν το τρόπαιο.
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση οι δύο αυτές ομάδες δίκαια βρίσκονται στον τελικό, όπως θεωρώ ότι δίκαια συμπλήρωναν την τετράδα και η Γερμανία με την Πορτογαλία. Βέβαια νομίζω πως κακώς είχε μπει στην γερμανική ομάδα η ταμπέλα του αδιαφιλονίκητου φαβορί, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Ο τελικός που προέκυψε είναι εξαιρετικού ενδιαφέροντος για πολλούς λόγους. Η Ιταλία έδειξε ένα πολύ καλό πρόσωπο κατά τη διάρκεια του τουρνουά, με "φρέσκιες" παρουσίες και νέα στοιχεία στο παιχνίδι της. Κυρίως εμπλούτισε και έδωσε νέο χρώμα στον επιθετικό της τομέα βγάζοντας πιο πολλές φάσεις γκολ απ' ότι μας είχε, ίσως, συνηθίσει σε άλλες διοργανώσεις. Επίσης παρούσιασε μια μεσαία γραμμή με συνοχή, που συνέδεε την πάντα καλή της αμυντική γραμμή με αυτή της επίθεσης. Μένει πλέον να δούμε αν θα καταφέρει να ολοκληρώσει με τον καλύτερο τρόπο την, έτσι κι αλλιώς, επιτυχημένη της παρουσία, επιστρέφοντας στους τίτλους μετά τον παγκόσμιο του 2006 επί γερμανικού εδάφους.
Όσον αφορά την Ισπανία τώρα είναι γνωστό σε όσους με γνωρίζουν πως έχω δείξει μεγάλη και ιδιαίτερη προτίμηση στο δίπολο εθνική Ισπανίας - Μπαρτσελόνα, τα τελευταία χρόνια. Και γενικότερα όμως ο ισπανικός αθλητισμός έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες σε διάφορους τομείς, κάτι που δείχνει ότι μάλλον γίνεται σπουδαία δουλειά εκεί. Η εθνική Ισπανίας θα προσπαθήσει να κάνει ρεκόρ ,όχι μόνο κατακτώντας δεύτερο συνεχόμενο ευρωπαϊκό τίτλο, αλλά και κατακτώντας τρίτο συνεχόμενο τρόπαιο σε μεγάλη διοργάνωση (Ευρωπαϊκό 2008, Παγκόσμιο 2010, Ευρωπαϊκό 2012 (;) ). Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσουμε τεχνικά, αυτη τη στιγμή, τον τρόπο παιχνιδιού της. Ούτε ήταν αυτός ο λόγος δημιουργίας του παρόντος κειμένου.
Ίσως σε αυτή τη διοργάνωση η ισπανική εθνική έπαιζε με μια ταχύτητα χαμηλότερη σε απόδοση και σίγουρα δεν θάμπωσε τόσο με τις εμφανίσεις της όσο τις προηγούμενες. Αυτό όμως δεν της στέρησε την ουσία και βρίσκεται να διεκδικεί τον στόχο της πηγαίνοντας για ένα απίστευτο ρεκόρ, το οποίο δεν αναφέρεται ιδιαίτερα στα μέσα ενημέρωσης ή τουλάχιστον εγώ δεν το έχω δει να τονίζεται ιδιαίτερα. Πάντως αυτό με έβαλε στον πειρασμό να γράψω αυτό το άρθρο. Θεωρώ λοιπόν ιδιαίτερα εντυπωσιακό το ότι η εθνική Ισπανίας έχει κατακτήσει δύο μεγάλα τρόπαια και πάει για το τρίτο συνεχόμενο έχοντας πάρει εννιά παιχνίδια νοκ - άουτ χωρίς ο Κασίγιας να έχει δεχθεί κανένα τέρμα σε κανονική διάρκεια ή παράταση! Το έψαξα, το τσέκαρα και ήθελα να αναφερθεί διότι εκτιμώ πως πρόκειται για τρομερό στατιστικό στοιχείο που αποκαλύπτει και ένα σημαντικότατο όπλο της ομάδας αυτής και που είναι η αμυντική της λειτουργία τα τελευταία χρόνια.
Το αν θα καταφέρει να διατηρεί την εστία του ανέπαφη ο Κασίγιας, αν ο Μπαλοτέλι κι οι συμπαίκτες του έχουν διαφορετική άποψη, αν ο Ντελ Μπόσκε συνεχίσει το "χαβά" του και επικρατήσει παίζοντας χωρίς φορ, που πάντως δεν έκανε στον ημιτελικό, ή αν ο Πραντέλι βγάλει κάποιον "άσο απ' το μανίκι" του θα το παρακολουθήσουμε απ' τις οθόνες μας. Πιστεύω πως οι δύο αυτές εθνικές ομάδες θα μας χαρίσουν ένα μεγάλο παιχνίδι, έστω κι από πλευράς τακτικής. Όποιος κι αν επικρατήσει τελικά θα το αξίζει πραγματικά, έστω και για διαφορετικούς λόγους.
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση οι δύο αυτές ομάδες δίκαια βρίσκονται στον τελικό, όπως θεωρώ ότι δίκαια συμπλήρωναν την τετράδα και η Γερμανία με την Πορτογαλία. Βέβαια νομίζω πως κακώς είχε μπει στην γερμανική ομάδα η ταμπέλα του αδιαφιλονίκητου φαβορί, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Ο τελικός που προέκυψε είναι εξαιρετικού ενδιαφέροντος για πολλούς λόγους. Η Ιταλία έδειξε ένα πολύ καλό πρόσωπο κατά τη διάρκεια του τουρνουά, με "φρέσκιες" παρουσίες και νέα στοιχεία στο παιχνίδι της. Κυρίως εμπλούτισε και έδωσε νέο χρώμα στον επιθετικό της τομέα βγάζοντας πιο πολλές φάσεις γκολ απ' ότι μας είχε, ίσως, συνηθίσει σε άλλες διοργανώσεις. Επίσης παρούσιασε μια μεσαία γραμμή με συνοχή, που συνέδεε την πάντα καλή της αμυντική γραμμή με αυτή της επίθεσης. Μένει πλέον να δούμε αν θα καταφέρει να ολοκληρώσει με τον καλύτερο τρόπο την, έτσι κι αλλιώς, επιτυχημένη της παρουσία, επιστρέφοντας στους τίτλους μετά τον παγκόσμιο του 2006 επί γερμανικού εδάφους.
Όσον αφορά την Ισπανία τώρα είναι γνωστό σε όσους με γνωρίζουν πως έχω δείξει μεγάλη και ιδιαίτερη προτίμηση στο δίπολο εθνική Ισπανίας - Μπαρτσελόνα, τα τελευταία χρόνια. Και γενικότερα όμως ο ισπανικός αθλητισμός έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες σε διάφορους τομείς, κάτι που δείχνει ότι μάλλον γίνεται σπουδαία δουλειά εκεί. Η εθνική Ισπανίας θα προσπαθήσει να κάνει ρεκόρ ,όχι μόνο κατακτώντας δεύτερο συνεχόμενο ευρωπαϊκό τίτλο, αλλά και κατακτώντας τρίτο συνεχόμενο τρόπαιο σε μεγάλη διοργάνωση (Ευρωπαϊκό 2008, Παγκόσμιο 2010, Ευρωπαϊκό 2012 (;) ). Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσουμε τεχνικά, αυτη τη στιγμή, τον τρόπο παιχνιδιού της. Ούτε ήταν αυτός ο λόγος δημιουργίας του παρόντος κειμένου.
Ίσως σε αυτή τη διοργάνωση η ισπανική εθνική έπαιζε με μια ταχύτητα χαμηλότερη σε απόδοση και σίγουρα δεν θάμπωσε τόσο με τις εμφανίσεις της όσο τις προηγούμενες. Αυτό όμως δεν της στέρησε την ουσία και βρίσκεται να διεκδικεί τον στόχο της πηγαίνοντας για ένα απίστευτο ρεκόρ, το οποίο δεν αναφέρεται ιδιαίτερα στα μέσα ενημέρωσης ή τουλάχιστον εγώ δεν το έχω δει να τονίζεται ιδιαίτερα. Πάντως αυτό με έβαλε στον πειρασμό να γράψω αυτό το άρθρο. Θεωρώ λοιπόν ιδιαίτερα εντυπωσιακό το ότι η εθνική Ισπανίας έχει κατακτήσει δύο μεγάλα τρόπαια και πάει για το τρίτο συνεχόμενο έχοντας πάρει εννιά παιχνίδια νοκ - άουτ χωρίς ο Κασίγιας να έχει δεχθεί κανένα τέρμα σε κανονική διάρκεια ή παράταση! Το έψαξα, το τσέκαρα και ήθελα να αναφερθεί διότι εκτιμώ πως πρόκειται για τρομερό στατιστικό στοιχείο που αποκαλύπτει και ένα σημαντικότατο όπλο της ομάδας αυτής και που είναι η αμυντική της λειτουργία τα τελευταία χρόνια.
Το αν θα καταφέρει να διατηρεί την εστία του ανέπαφη ο Κασίγιας, αν ο Μπαλοτέλι κι οι συμπαίκτες του έχουν διαφορετική άποψη, αν ο Ντελ Μπόσκε συνεχίσει το "χαβά" του και επικρατήσει παίζοντας χωρίς φορ, που πάντως δεν έκανε στον ημιτελικό, ή αν ο Πραντέλι βγάλει κάποιον "άσο απ' το μανίκι" του θα το παρακολουθήσουμε απ' τις οθόνες μας. Πιστεύω πως οι δύο αυτές εθνικές ομάδες θα μας χαρίσουν ένα μεγάλο παιχνίδι, έστω κι από πλευράς τακτικής. Όποιος κι αν επικρατήσει τελικά θα το αξίζει πραγματικά, έστω και για διαφορετικούς λόγους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου