Η απρόβλεπτη ομορφιά του ποδοσφαίρου

Πολλές φορές, εκτός των καθημερινών υποχρεώσεων που δεν μας αφήνουν όσο ελεύθερο χρόνο θα θέλαμε, σκόπιμα καθυστερώ να γράψω κάποιο κείμενο. Έχω εξηγήσει στο παρελθόν πως δεν υπάρχει λόγος κάθε τρεις και λίγο να «αναμασάμε» τα ίδια, αν δεν έχουμε κάτι ουσιώδες ή έστω ενδιαφέρον να συζητήσουμε. Ωστόσο υπάρχει κι άλλος λόγος. Προτιμώ κάποια κείμενα, όπως για παράδειγμα το προηγούμενο, να μένουν λίγο παραπάνω στην κορυφή της ιστοσελίδας. Όποιος μας παρακολουθεί ή μας διαβάζει καταλαβαίνει το γιατί.
Η αναμενόμενη αλλαγή προπονητή του Αστέρα έγινε και τα ηνία της ομάδας παρέλαβε ο Βαγγέλης Βλάχος απ’ τον Αργεντίνο Μάριο Γκόμεζ. Η θητεία του τελευταίου, που ήταν φανερό πως αργά ή γρήγορα θα μας «κουνούσε μαντήλι», ήταν βραχύβια. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί έκπληξη για τα ήθη του ελληνικού ποδοσφαίρου, όμως δεν μας επιτρέπει, εμένα τουλάχιστον, να αξιολογήσουμε με ασφάλεια το έργο του Λατίνου τεχνικού. Ας αναλογιστούν μόνο κάποιοι μήπως η διαρκής εναλλαγή προσώπων στον πάγκο της ομάδας της Τρίπολης είναι μια σοβαρή αιτία για τα συνεχή αγωνιστικά σκαμπανεβάσματά της αλλά και για την αδυναμία εύρεσης μιας σταθερής φιλοσοφίας παιχνιδιού.
Ο παλιός ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού έδειξε, στις πρώτες δηλώσεις του αναλαμβάνοντας τα νέα του καθήκοντα, πλήρως ενημερωμένος για το ποιόν της ομάδας των τρένων. Παρόλο που προσωπικά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα το πομπώδες του ύφους του, ειλικρινά εύχομαι να πετύχει στο έργο του, αφού προηγουμένως έχει όλες τις συνθήκες αλλά και το χρόνο να δουλέψει όπως αυτός θέλει.
Καταρχήν τα στοιχεία μοιάζουν να είναι θετικά. Επιλέγει το σύστημα με έναν επιθετικό (Τσέζαρεκ), δύο αμυντικά χαφ και ένα πιο δημιουργικό παίκτη μπροστά τους και πίσω απ’ τον επιθετικό και δύο παίκτες στα πλάγια με σύνθετους ρόλους. Αν αναλογιστούμε πως δεν ήταν έτοιμος ο Καρντόσο, ενώ στο ματς με τον Παναθηναϊκό έλειπε κι ο Μπαστία, η μέχρι στιγμής συγκομιδή βαθμών θαρρώ πως είναι καλή.
Σίγουρα ο κόσμος ήθελε νίκη με την Ξάνθη. Αλλά η «λευκή ισοπαλία» δε νομίζω πως είναι αιτία απογοήτευσης. Ας περιμένουμε να επιστρέψουν οι τραυματίες, ας μάθει καλύτερα την ομάδα ο νέος προπονητής, ας γίνουν οι απαραίτητες προσθήκες στο έμψυχο υλικό το Γενάρη και μετά τα ξανασυζητάμε. Οπωσδήποτε χρειάζεται μεγάλη προσοχή διότι μπορεί η πεντάδα να απέχει λίγο, αλλά και η γραμμή του υποβιβασμού δεν απέχει και πάρα πολύ. Άλλωστε μιλάμε για ποδόσφαιρο και παρόλο που κι αυτό, μακροχρόνια, αποδίδει δικαιοσύνη, εν τούτοις το απρόβλεπτο είναι αυτό που συχνά πυκνά κάνει την εμφάνισή του και κλέβει την παράσταση. Θέλετε παραδείγματα;
Περίμεναν πολλοί να σημειώσει δύο τέρματα στο τέλος του αγώνα ο ΠΑΣ Γιάννενα και να πάρει έναν ανέλπιστο βαθμό κόντρα στον Ολυμπιακό, που προηγείτο εκείνη την ώρα με 0-2;
Περίμεναν πολλοί την επόμενη ακριβώς μέρα να στερήσει ο ελλιπής Αστέρας απ’ τον Παναθηναϊκό τη μεγάλη ευκαιρία να αποσπαστεί απ’ τον «αιώνιο αντίπαλό» κατά τέσσερις βαθμούς, πηγαίνοντας έτσι άνετος στο Νέο Φάληρο;
Περίμεναν πολλοί την άνετη, όπως εξελίχθηκε το ματς, επικράτηση του «ταλαιπωρημένου» και χωρίς εναλλακτικές λύσεις Ολυμπιακού στο ντέρμπι;
Περίμεναν πολλοί ότι ύστερα απ’ τις παρατηρήσεις του Σωκράτη Κόκκαλη προς τον Μήτρογλου, για τον τρόπο πανηγυρισμού που συνηθίζει, αυτός θα εξελισσόταν σε πρωταγωνιστή του κρίσιμου αγώνα και θα έβγαζε απ’ την τσέπη όχι μόνο τα κλασσικά «όπλα» αλλά και «μυδράλιο»;
Περίμεναν πολλοί πως η Εθνική Ελλάδας δεν θα κατάφερνε, από αυτόν τον «εύκολο» όμιλο, να προκριθεί απ’ ευθείας στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου;
Τέλος περίμεναν πολλοί ότι η ίδια ομάδα θα έπαιρνε την πολυπόθητη πρόκριση στη «δύσκολη» νοκ – άουτ αναμέτρηση κόντρα στην Ουκρανία;

Τώρα να διορθώσει τα λάθη του

Οφείλω να παραδεχτώ πως δεν έχω παρακολουθήσει από πολύ κοντά τα δρώμενα του Αστέρα. Είναι κι αυτό ένας απ’ τους λόγους που δεν έχω γράψει τελευταία. Πλην όμως μπορούμε πλέον, ύστερα απ’ την τέταρτη αγωνιστική η οποία σφραγίστηκε από την ολοκληρωτική αντιστροφή του κλίματος για την αρκαδική ομάδα, να διατυπώσουμε ορισμένες σκέψεις.

Είναι χαρακτηριστικό της ψυχοσύνθεσής μας μάλλον, εννοώ ως Έλληνες, να έχουμε ακραίες αντιδράσεις όπως να ενθουσιαζόμαστε ή να απογοητευόμαστε πολύ εύκολα αλλά και να εναλλάσσουμε διαδοχικά αυτά τα συναισθήματα εν «ριπή οφθαλμού», πολλές φορές μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη αιτία. Κύριο και σημαντικό πεδίο εμφάνισης των παραπάνω αποτελεί ο χώρος του αθλητισμού.

Οι αρχικές μουρμούρες για την απόδοση του Αστέρα, που ήταν και εν μέρει δικαιολογημένες αλλά οπωσδήποτε βιαστικές ως προς την οξύτητά τους, έδωσαν τη θέση τους στη γνωστή μας «υποβόσκουσα δυσαρέσκεια» και στην παραφιλολογία για απομάκρυνση του προπονητή της ομάδας. Το σενάριο δεν επαληθεύτηκε αλλά δημιουργήθηκε η αίσθηση πως ο Μάριο Γκόμεζ βρέθηκε αν όχι μετέωρος, τουλάχιστον υπό επιτήρηση.

Αυτά ανήκουν στο παρελθόν και μέχρι να μας απασχολήσουν πάλι έχουμε μπροστά μας ένα διαφορετικό, εξίσου περίπλοκο αλλά τουλάχιστον ευχάριστο, πονοκέφαλο ή μια «καυτή πατάτα», για να χρησιμοποιήσουμε μια μοδάτη έκφραση. Ο Αστέρας βρίσκεται στη δεύτερη θέση με οκτώ βαθμούς προς το παρόν, με δύο παιχνίδια να εκκρεμούν. Επίσης είναι αήττητος και διαθέτει μια απ’ τις καλύτερες άμυνες, έχοντας δεχτεί μόλις δύο τέρματα ( 0,5 γκολ ανά παιχνίδι). Η καλύτερη δυνατή διαχείριση αυτής της «αναπάντεχα» καλής αρχής είναι τώρα το ζητούμενο.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακολουθηθεί η εύκολη οδός, όπως συνήθως γίνεται σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Δηλαδή η χαλάρωση και ο εφησυχασμός όχι μόνο των ποδοσφαιριστών αλλά κυρίως του προπονητή. Δεδομένου του ότι οι δύο επόμενοι αγώνες είναι εντός έδρας και μάλιστα με θεωρητικά εύκολους αντιπάλους ( Λεβαδειακό, Εργοτέλη ) μπορεί κάλλιστα να πέσει στην παγίδα – ρίσκο να αλλάξει την αγωνιστική φιλοσοφία προς το επιθετικότερο.

Κι αυτό θα γινόταν για να ικανοποιηθούν οι φωνές, εντός και εκτός ομάδας, που επιθυμούν προσπάθεια, έστω, για θεαματικό ποδόσφαιρο. Αυτό σίγουρα όλοι το θέλουμε αλλά νομίζω η ασφαλέστερη οδός ώστε να επιτευχθεί είναι αυτή που ακολούθησε μέχρι τώρα ο Αργεντίνος προπονητής, αλλά με κάποιες βελτιώσεις.

Χρειάζεται περισσότερη προσοχή στην άμυνα, κυρίως όταν η μπάλα βρίσκεται στο έδαφος διότι ως τώρα οι αμυντικοί του Αστέρα παίρνουν πολύ καλό βαθμό στις εναέριες μονομαχίες. Οπωσδήποτε πρέπει να δουλευτεί περισσότερο το θέμα της κατοχής μπάλας και του σωστού τρόπου μεταφοράς της προς την επίθεση. Σε αυτό μάλλον υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα που εντόπισα εγώ τουλάχιστον σε αυτές τις πρώτες αγωνιστικές.

Ωστόσο τα πράγματα έδειξαν να καλυτερεύουν στη Νέα Σμύρνη, με κάποιες πολύ ωραίες επιθετικές ενέργειες, με αποκορύφωμα τη φάση του τρίτου γκολ. Και θα δώσουν μεγάλες βοήθειες προς αυτή την κατεύθυνση οι Ζεάν και Ρίος, αλλά και η ενσωμάτωση στο επιθετικό παιχνίδι του Αστέρα των ακραίων χαφ, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Επίσης ο Μάριο Γκόμεζ ενδεχομένως κληθεί να αντιμετωπίσει και το κενό που θα υπάρξει αν ο Καρντόσο απουσιάσει για μεγάλο (;) χρονικό διάστημα. Εκεί θα θωρακίσει το κέντρο δίνοντας άλλο στήριγμα στο Μπαστία ή θα αλλάξει τη διάταξη δίνοντας διαφορετική λύση.

Θεωρώ ότι ο προπονητής του Αστέρα θα βρει τις λύσεις στα θέματα που προαναφέραμε έχοντας και συμμάχους τόσο την άνεση που δίνει η βαθμολογική συγκομιδή, όσο την αλλαγή προς το καλύτερο της διάθεσης του φίλαθλου κόσμου αλλά και τη στήριξη που, έστω και για λίγο, θα έχει πλέον απ’ τη διοίκηση της ομάδας.

Και κλείνω λέγοντας πως η προσπάθεια για θέαμα δεν είναι θέαμα. Θέαμα για μένα είναι η αμυντική ασφάλεια και θωράκιση, σε συνδυασμό με την σωστή κατοχή μπάλας ( passing game ), την ελαχιστοποίηση του ρίσκου πίσω απ’ το κέντρο του γηπέδου αλλά και την πραγματοποίηση σωστών, γρήγορων, ομαδικών και ουσιαστικών αντεπιθέσεων.

Υ. Γ. 1 Το έχω ξαναγράψει και το έχω ξαναπεί απ’ το ραδιόφωνο. Είναι μεγάλη υπόθεση για κάθε προπονητή να έχει στη διάθεσή του ένα επιθετικό – φορ με αυτή την οξυδέρκεια, την ομαδικότητα, την απλότητα και τη γνώση της θέσης του - παίκτης περιοχής – όπως είναι ο Ντάνιελ Τσέζαρεκ. Και δεν είναι μόνο αυτά. Βρίσκει και δίχτυα…

Υ. Γ. 2 Η αμυντική σταθερότητα – βελτίωση του Ολυμπιακού οφείλεται κυρίως σε ένα ποδοσφαιριστή με θητεία επτά ετών στην Premiership με τη φανέλα της Άστον Βίλα και ενός πέρσι με τη Γιουβέντους αλλά και βασικού στελέχους επί σειρά ετών με την εθνική Σουηδίας. Τον έχω παρακολουθήσει και γνώριζα την αξία του. Επειδή ποδοσφαιρικά τον εκτιμώ πολύ θεωρούσα απίθανο να τον δούμε στα ελληνικά γήπεδα. Όμως είναι εδώ και μοιάζει ανίκητος. Σε συζήτηση με φίλους αυθόρμητα τον αποκάλεσα «μεταγραφή της δεκαετίας» για τον Ολυμπιακό. Σίγουρα πιθανόν κάνει και άσχημα παιχνίδια. Αλλά ξεχειλίζει ποιότητα και ανεβάζει το πρεστίζ του πρωταθλήματος. Είναι ο Ούλοφ Μέλμπεργκ. Παρακολουθήστε τον και τα ξαναλέμε.

Υ. Γ. 3 Ο Παναθηναϊκός απέκτησε ποιοτικούς ποδοσφαιριστές κυρίως απ’ τη μέση και μπροστά. Αυτό έχει ήδη φανεί στο ελληνικό πρωτάθλημα. Για άλλη μια χρονιά όμως δεν φρόντισε να επενδύσει σε ένα ικανό κεντρικό αμυντικό. Έτσι αν και ο Μπιάσμιρ δείχνει καταρχήν καλά στοιχεία, ίσως δεν είναι ακόμα έτοιμος να αναλάβει αυτό το ρόλο. Κάπως σώθηκε η κατάσταση αμυντικά με την τελευταίας στιγμής απόκτηση του Σεϊταρίδη. Οι «πράσινοι» θέλουν πολύ τον τίτλο και δείχνουν να έχουν εστιάσει εκεί. Όσο μεγαλύτερος είναι ο ανταγωνισμός τόσο το καλύτερο για εμάς που ίσως παρακολουθούμε ένα απ’ τα καλύτερα πρωταθλήματα των τελευταίων ετών, με δυνατές τις ομάδες της Θεσσαλονίκης αλλά και επαρχιακές δυνάμεις καθόλου αμελητέες. Αναμένουμε τα καλύτερα.

Σχόλιο φίλου πάνω στο προηγούμενο άρθρο

Δέχτηκα χτες ένα πολύ ενδιαφέρον μήνυμα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Αφορούσε σχόλιου φίλου, ο οποίος είχε διαβάσει το άρθρο με τίτλο " Καλοκαιρινοί προβληματισμοί ". Το σχόλιο αναφέρεται στο θέμα των τιμών των εισιτηρίων που όρισε η ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης για την νέα αγωνιστική περίοδο. Προφανώς και το σχόλιο δημοσιεύθηκε και μπορείτε να το δείτε ακριβώς κάτω απ' το τέλος του άρθρου, χρησιμοποιώντας την επιλογή " Σχόλια ".

Επειδή όμως το συγκεκριμένο κείμενο είναι πολύ γλαφυρό και έν πολλοίς αντιπροσωπευτικό του τρόπου σκέψης πολλών ατόμων που συναναστρέφομαι και είναι γνώστες σε ικανοποιητικό βαθμό της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας. Επειδή είναι καλογραμμένο, τεκμηριωμένο και εκφράζει άποψη ανθρώπου - πολίτη - φιλάθλου που έχει νου και κρίση, δεν παρασύρεται και δεν μοιάζει να έχει λογική " όπου φυσάει ο άνεμος ". Επειδή και εγώ συμφωνώ τόσο σε αυτά που αναφέρονται όσο και στον τρόπο που αποτυπώνονται.

Αλλά κυρίως επειδή θεωρώ πως είναι καλό να ακούγεται και η διαφορετική άποψη σε αυτή την πόλη εκτός από αυτό που κατά κόρον έχει επικρατήσει και συνοψίζεται στην λαϊκή έκφραση " Αστέρας και τα μυαλά στα κάγκελα... " χωρίς βέβαια να είναι απαραίτητα κακό. Επειδή δεν χρειάζεται για κανένα λόγο να έχουμε " παρωπίδες " αλλά να είμαστε σκεπτόμενα άτομα και να καλλιεργούμε μηχανισμούς αντιστάσεων.

Αλλά και για το πρακτικό μέρος του θέματος, διότι ορισμένοι δεν θα προσέξουν το πετυχημένο αυτό σχόλιο του φίλου, θεωρώ σωστό να αναρτηθεί αυτούσιο σε αυτό εδώ το άρθρο και το παραθέτω πιο κάτω. Τα σχόλια και τα συμπεράσματα δικά σας!

Σχόλιο πάνω στο άρθρο " Καλοκαιρινοί προβληματισμοί "

Προφανώς οι υπεύθυνοι της διαχείρισης εισιτηρίων του Αστέρα δεν έχουν μεγάλη επαφή με την πραγματικότητα. Δεν έχουν καταλάβει ότι δε ζούμε στο 1970 για να στερούμαστε πληροφόρησης. Ο φίλαθλος κόσμος γνωρίζει σε γενικές γραμμές τα επίπεδα των τιμών εισιτηρίων των περισσοτέρων ομάδων της Ελλάδας και όχι μόνο. Οι τιμές των απλών εισιτηρίων του Αστέρα είναι εξωφρενικές συγκρινόμενες με τις αντίστοιχες όλων των ομάδων της Superlegue, αλλά και πολλών γνωστών ομάδων του εξωτερικού. Κι όλα αυτά σε ένα γήπεδο που δεν προσφέρει καμία άνεση στο φίλαθλο κοινό και συγκαταλέγεται επιεικώς στα χειρότερα της Superleague. Λαμβάνοντας επιπλέον υπόψη ότι η ομάδα του Αστέρα δεν έχει μεγάλο αριθμό πιστών οπαδών που να την ακολουθούν ότι και να γίνει, καταλαβαίνει κανείς ότι μάλλον δε θα δούμε ποτέ το γήπεδο γεμάτο, έστω σχετικά! Όσο για την περίπτωση οι αυξημένες τιμές των απλών εισιτηρίων να λειτουργήσουν ως μέσο πίεσης προς τους φιλάθλους για αγορά εισιτηρίου διαρκείας, προφανώς αυτός είναι ο στόχος της διοίκησης. Μόνο που αυτός ο σχεδιασμός και αυτές οι πρακτικές απαντώνται σε μπακάλικα και μάλιστα περασμένων δεκαετιών. Η σημερινή πραγματικότητα απαιτεί "φυσιολογικές τιμές απλών εισιτηρίων και φτηνότερα αναλογικά εισιτήρια διαρκείας", ώστε να έχει ο φίλαθλος κόσμος κίνητρο για αγορά εισιτηρίου διαρκείας. Όχι "ακριβά διαρκείας και ακόμα ακριβότερα, αναλογικά πάντα, απλά εισιτήρια". Όταν οι υπεύθυνοι του Αστέρα καταλάβουν ότι δε μπορούν να υποτιμούν τη νοημοσύνη του φιλαθλου κοινού της πόλης για πάντα η ομάδα θα βρίσκεται στη Γ' εθνική!

Καλοκαιρινοί προβληματισμοί

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη βδομάδα η πρώτη συνάντηση των ποδοσφαιριστών του Αστέρα, για την αγωνιστική περίοδο 2009/10, η οποία συνοδεύτηκε από τον καθιερωμένο αγιασμό. Ταυτόχρονα έγινε και η πρώτη γνωριμία μας με το νέο τεχνικό της ομάδας, τον εξ Αργεντινής Ρομπέρτο Μάριο Κάρλος Γκόμεζ.
Ο επικεφαλής του τεχνικού επιτελείου της «κυανοκίτρινης» ομάδας δεν έχει εργαστεί στο παρελθόν στη χώρα μας. Αυτό έχει τα θετικά αλλά και τα αρνητικά του. Εγώ θεωρώ πως καταρχήν υπερτερούν τα θετικά. Δε γνωρίζουμε ιδιαίτερα στοιχεία αλλά η θητεία του πλάι σε καλούς προπονητές, σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, εκτός του ότι είναι ένα σημαντικό συν, μας θυμίζει τον Πάουλο Κάμπος. Αν καταφέρει να έχει ανάλογη πορεία είναι κάτι που θα το θέλει και θα το επιδιώξει ο ίδιος, αλλά σε ένα μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί κι από τη βοήθεια, στήριξη, εμπιστοσύνη που θα απολάβει απ’ τη διοίκηση της ομάδας. Πάντως σίγουρα δε θα θέλει να έχει την τύχη του Βραζιλιάνου κόουτς, ιδίως αν έχει κάνει αντίστοιχη πορεία.
Ακόμα βέβαια είναι πολύ νωρίς να συζητάμε για αγωνιστικά θέματα μιας και η προετοιμασία είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο και το παζλ του έμψυχου δυναμικού δεν έχει συμπληρωθεί ακόμα. Η καθυστέρηση που κυριάρχησε φέτος σε όλα τα μέτωπα ενέτεινε τον προβληματισμό του φίλαθλου κόσμου της Τρίπολης. Οι προσδοκίες που δημιουργήθηκαν την πρώτη χρονιά, απ’ την εντυπωσιακή πορεία ιδίως στον πρώτο γύρο, μετριάστηκαν απ’ την φετινή «περιπέτεια» αλλά και από την λογική «προσγείωση» που επιχειρείται από τους διοικούντες και φαίνεται πίσω απ’ την προσεκτική διατύπωση που χρησιμοποιούν στις δηλώσεις τους. Όπως έχουμε αναφέρει και στο ραδιόφωνο η πολιτική των «χαμηλών τόνων» μόνο καλό μπορεί να κάνει στην ομάδα, απ’ τη στιγμή μάλιστα που το «τιμόνι» αναλαμβάνει νέος «καπετάνιος».
Με αντίστοιχη καθυστέρηση ανακοινώθηκαν και οι τιμές, όροι αγοράς των εισιτηρίων διαρκείας για την ερχόμενη περίοδο. Η ΠΑΕ Αστέρας προώθησε το όλο εγχείρημα υπό τον τίτλο της μείωσης των τιμών. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι καθώς ναι μεν υπάρχουν μειώσεις, κυρίως για όσους ανανεώσουν τα περσινά διαρκείας, αλλά υπάρχουν και σημαντικές αυξήσεις. Ενδεικτικά αναφέρω την περίπτωση της θύρας 2, όπου από 150 ή 200 ευρώ, η τιμή ανεβαίνει στα 300 ευρώ. Ήτοι αυτό σημαίνει αύξηση 50% ή 100%.
Προσπερνάμε αυτό το θέμα, άλλωστε ο καθένας κάνει κουμάντο στην τσέπη του και μπορεί κάλλιστα να δει το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Κάποιες μέρες αργότερα ανακοινώθηκε απ’ την ιστοσελίδα της ομάδας η δυνατότητα πληρωμής μέσω πιστωτικής κάρτας με άτοκες δόσεις. Ξέχωρα πως κάποιος που δεν έχει πιστωτική κάρτα πρέπει να εκδώσει, η σωστή αυτή κίνηση, για την οποία κάναμε κουβέντα πέρσι τέτοιο καιρό, καλύτερο θα ήταν να έχει γίνει ταυτόχρονα με την αρχική ανακοίνωση.
Τέλος σήμερα η ΠΑΕ Αστέρας δημοσιοποίησε, μέσω του επίσημου site, αναλυτικό πίνακα με τις τιμές των απλών εισιτηρίων κατά αγώνα. Κάτι πολύ θετικό, διότι μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του και να κάνει και κάποιους υπολογισμούς και συγκρίσεις, ειδικά αν σκέφτεται να αγοράσει εισιτήριο διαρκείας. Με μια πρώτη ματιά βλέπουμε ότι σίγουρα είναι συμφέρον να αγοράσει κάποιος εισιτήριο διαρκείας, αν προτίθεται να παρακολουθήσει όλα ή σχεδόν όλα τα παιχνίδια.
Όμως, επίσης με μια πρώτη ματιά, παρατηρώ, και αυτό είναι αυστηρά προσωπική κρίση, πως τα απλά εισιτήρια έχουν ιδιαίτερα «τσουχτερές» τιμές, για να μην πω υπέρογκες και φανώ υπερβολικός. Δε θέλω να φανώ απαισιόδοξος αλλά νομίζω πως πολλοί συμπολίτες μας, κυρίως οικογενειάρχες, δε θα μπορέσουν να ανταποκριθούν οικονομικά και θα περιορίσουν τις επισκέψεις τους στο «Γουέμπλεϋ». Έχω την αίσθηση, μακάρι να κάνω λάθος, πως η εξαιρετικά χαμηλή κίνηση των μέχρι τώρα πωλήσεων των εισιτηρίων διαρκείας οδήγησε τους υπεύθυνους στο να ανακοινώσουν τις τιμές των απλών εισιτηρίων για όλη τη χρονιά, ώστε αυτό να αποτελέσει μοχλό πίεσης στους ταλαντευόμενους, όσον αφορά την αγορά ή όχι εισιτηρίου διαρκείας, αφού πλέον θα δουν πως έχουν μεγάλο κέρδος παίρνοντας διαρκείας σε οποιαδήποτε θύρα, αλλά κυρίως στις λεγόμενες φτηνές. Αυτό σε συνδυασμό με την ανακοίνωση κάποιων νέων αποκτημάτων θα αναθερμάνει κάπως την διάθεση των πελατών, ως προς την αγορά εισιτηρίου διαρκείας. Αν υπάρξει και κάποιο ηχηρό όνομα ανάμεσα τους τόσο το καλύτερο.
Θεωρίες συνομωσίας θα μου πείτε, πως περιγράφω παραπάνω…Ίσως να έχετε και δίκιο.

Υ. Γ. Δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς έχει γίνει με τον Αμπάρη. Αν ξέρει κάποιος ας μας πει να μάθουμε κι εμείς.

Κέρδισε το επιθετικό ποδόσφαιρο (που σέβεται την άμυνα)…

Πριν από λίγα λεπτά ο Κάρλες Πουγιόλ, αρχηγός της Μπαρτσελόνα, ύψωσε στον ουρανό της Ρώμης το τρόπαιο του Champions League. H ισπανική ομάδα επικράτησε της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2-0. Η, κατά πολλούς, θεαματικότερη ευρωπαϊκή ομάδα, για τη φετινή περίοδο, δικαίωσε τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει και έφτασε με απόλυτη επιτυχία στο τέλος της σαιζόν κατακτώντας το τρεμπλ, δηλαδή πρωτάθλημα, κύπελλο και πρωταθλητριών, για να θυμηθούμε και την παλαιότερη ονομασία του Champions League.
Πολλοί περίμεναν πιο άνετη επικράτηση της Μπαρτσελόνα και κυρίως με περισσότερα γκολ, παραγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα του αγώνα, με ότι αυτό συνεπάγεται, αλλά κυρίως τη δυναμική της ομάδας που είχε απέναντί της. Επίσης παραγνωρίζοντας την προπονητική φυσιογνωμία του Άλεξ Φέργκιουσον και κατ’ επέκταση τη σύγκριση με τον νεαρό και άπειρο Πέπε Γκουαρδιόλα. Πόσο μάλλον όταν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η τακτική και η απόλυτη συγκέντρωση στην παραμικρή λεπτομέρεια κρίνει τίτλους και τρόπαια.
Η επίθεση, το θέαμα και τα πολλά γκολ φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Όμως η άμυνα ή καλύτερα η σωστή αμυντική λειτουργία φέρνει τις επιτυχίες. Τις παραπάνω απόψεις πιστεύω απόλυτα και πιθανόν με έχετε ακούσει να υπερασπίζομαι και στην εκπομπή. Σήμερα η Μπαρτσελόνα κέρδισε, σχετικά, εύκολα μια κάθε άλλο παρά τυχαία ομάδα. Κυρίως επικράτησε μιας ομάδας που κατά τη φετινή περίοδο φάνηκε να είναι πιο ώριμη και έτοιμη από άλλες χρονιές, έχοντας μάλιστα βελτιώσει σε μεγάλο βαθμό την αμυντική της λειτουργία.
Ο βασικότερος λόγος της επιτυχίας στον τελικό αλλά και όλης της χρονιάς για μένα είναι ο σεβασμός που έδειξε μια φουλ επιθετική ομάδα στην αμυντική λειτουργία. Γνωρίζοντας ότι η ομάδα του έχει αμυντικές αδυναμίες ο Γκουαρδιόλα φρόντισε να θωρακίσει την άμυνα του με τους γρήγορους, τεχνίτες και ολοκληρωμένους κεντρικούς χαφ Τσάβι και Ινιέστα, που βοηθούν εξίσου αμυντικά και επιθετικά. Επίσης τοποθέτησε μπροστά απ’ τους κεντρικούς αμυντικούς ένα παίκτη με αυστηρά αμυντικά καθήκοντα, με σκοπό να αναχαιτίζει τις αντίπαλες επιθέσεις, που θα έβγαιναν αν η ομάδα του έχανε τη μπάλα ψηλά.

Συνήθως το ρόλο αυτό επωμιζόταν ο γνωστός μας Γιάγια Τουρέ, παρόλο που σήμερα λόγω απουσιών κλήθηκε να αγωνιστεί ως κεντρικός αμυντικός. Έτσι εξασφαλίζοντας σε ικανοποιητικό βαθμό ασφάλεια στον αμυντικό τομέα, έδωσε το δικαίωμα στους Ανρί, Ετό και Μέσι να επιτίθενται κατά βούληση και μάλιστα αλλάζοντας θέση και ρόλους, προσφέροντας γκολ και θέαμα.
Έτσι η Μπαρτσελόνα κατάφερε να κατακτήσει το σημαντικότερο τρόπαιο της γηραιάς ηπείρου κάνοντας το δύσκολο, δηλαδή παίζοντας ποδόσφαιρο κατοχής και πρωτοβουλίας. Είδαμε σήμερα την επιθετική ή ενεργητική ομαδική άμυνα που έπαιξε η καταλανική ομάδα, με ασφυκτικό πρέσινγκ που δυσχέραινε την ανάπτυξη της Μάντσεστερ.
Ο Πέπε Γκουαρδιόλα κατάφερε να τιθασεύσει αυτά τα «τρανταχτά ονόματα» και να βγάλει τον καλύτερο εαυτό τους προς όφελος της ομάδας. «Έδεσε» με μεγάλη επιτυχία τους επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές και δεν θέλησε σε κανένα σημείο να κλέψει τη δόξα αλλά έβαλε και τον εαυτό του κάτω απ’ το συμφέρον της ομάδας.
Παρά τις όποιες οπαδικές προτιμήσεις, η φετινή πορεία της Μπαρτσελόνα ευχαριστεί για πολλούς λόγους τους λάτρεις του ποδοσφαίρου. Οπωσδήποτε υπάρχει και ένας ακόμα που δεν αναφέραμε. Ακόμα και σε τόσο υψηλό επίπεδο, επτά ποδοσφαιριστές της βασικής ενδεκάδας της «Μπάρτσα» προέρχονται ή εξελίχθηκαν ποδοσφαιρικά στις ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ της ομάδας της Βαρκελώνης.

Υ. Γ. Πέρα από τον συγκλονιστικό αρχηγό Πουγιόλ, θα ήθελα να αναφερθώ σε έναν άλλο ποδοσφαιριστή και σε μια συγκεκριμένη φάση του τελικού. Αμέσως μετά την επίτευξη του δεύτερου γκολ απ’ το Μέσι, οι παίκτες της Μάντσεστερ πήγαν, ίσως για μοναδική φορά στον αγώνα, να πιάσουν στον «ύπνο» την άμυνα της Μπαρτσελόνα. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο βρέθηκε απέναντι στον Βαλντές. Αυτός αντέδρασε όσο πιο σωστά μπορούσε ρίχνοντας το σώμα του μπροστά και ανοίγοντας το κορμί του μεγάλωσε τον όγκο του. Έτσι μίκρυναν στο ελάχιστο οι πιθανές δίοδοι της μπάλας προς την εστία του και αποσόβησε την άμεση μείωση του σκορ, που ενδεχομένως οδηγούσε το παιχνίδι σε άλλα «μονοπάτια». Αυτό για τον παρεξηγημένο τερματοφύλακα Βίκτορ Βαλντές.

Σημεία των καιρών

Πολλές φορές συμβαίνει να φεύγει κάποιος παίκτης απ’ την ομάδα που συμπαθούμε είτε υποστηρίζουμε, για διάφορους και διαφορετικούς λόγους. Μια καλύτερη οικονομική πρόταση, μια ομάδα με μεγαλύτερες φιλοδοξίες, μια απλή αλλαγή «παραστάσεων» ή περιβάλλοντος μπορεί να είναι ορισμένοι από αυτούς. Νομίζω ότι είναι κάτι το απλό και κατανοητό ως εδώ. Κυρίως είναι κάτι που το συναντάμε καθημερινά σε πολλούς εργασιακούς χώρους εκτός του αθλητισμού.
Κάπου εδώ αρχίζει μια κατάσταση καθόλου όμορφη, που όμως «ανθεί» ιδιαίτερα στην πατρίδα μας. Οι αιτίες που επιφέρουν τη λήξη μιας συνεργασίας ή και απλά η διαφωνία μας απέναντι στη απόφαση κάποιου πρώην - αγαπημένου μας - παίκτη να αποχωρήσει για άλλες πολιτείες μας βγάζουν αρκετές φορές απρόβλεπτα συναισθήματα, εντελώς αντίθετα απ’ αυτά που προϋπήρχαν.
Έτσι έχουμε γίνει, άπειρες φορές στο παρελθόν, μάρτυρες υποθέσεων αθλητών που από ινδάλματα έγιναν «κόκκινα πανιά» για τους προ ολίγου καιρού θαυμαστές τους. Φυσικά ο καθένας μας έχει νου και κρίση ώστε, αξιολογώντας τα γεγονότα, να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα καταλήγοντας σε μια άποψη για τα πράγματα. Εγώ θεωρώ όμως πως το συναίσθημα της απαξίωσης που, συνήθως, κάνει την εμφάνισή του σε αντίστοιχες περιπτώσεις είναι άδικο, αδικαιολόγητο και οπωσδήποτε ξένο με το χώρο του αθλητισμού.
Απ’ ότι φαίνεται κάποιοι παίκτες του Αστέρα θα αποχωρήσουν το καλοκαίρι απ’ το σύλλογο, είτε επειδή δεν περιλαμβάνονται στα σχέδια του τεχνικού και της διοίκησης, είτε επειδή δεν θα δεχτούν την πρόταση ανανέωσης για δικούς τους λόγους. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να αρχίσουν κάποιοι να μηδενίσουν την ως τώρα προσφορά τους, μόνο και μόνο διότι στο μυαλό τους κάποιος ποδοσφαιριστής «πρόδωσε» ή «πούλησε» την ομάδα ή τους φιλάθλους.
Το ποδόσφαιρο είναι άκρως επαγγελματικό και δεν χωράει πολλούς - πολλούς συναισθηματισμούς κάθε είδους. Ειδικά εμείς οι απλοί φίλαθλοι, που δεν έχουμε κάποιο χειροπιαστό κέρδος δεν χρειάζεται να σκοτίζουμε το μυαλό μας με τέτοια πράγματα και να γινόμαστε υπερβολικοί και άδικοι για ορισμένους. Το μόνο μας κέρδος είναι η ευχαρίστηση και η ψυχαγωγία απ’ την ενασχόλησή μας και την παρακολούθηση αθλητικών γεγονότων.
Σε τέτοιους δύσκολους καιρούς δεν χρειάζονται φανατισμοί και υπερβολικές συμπεριφορές. Η τυπική ευχαριστία και η παράλληλη ευχή για καλή επιτυχία στην συνέχει της καριέρας του οποιοδήποτε παίκτη αποχωρεί αρκεί να υπάρχει και στη συνείδηση του απλού φιλάθλου και μέχρι εκεί.
Και για να αλλάξουμε λίγο θέμα. Ο Αρκαδικός ακροβατώντας μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όσον αφορά την άνοδο στην Α2, έχει μπροστά του δύο καθοριστικά ντέρμπυ που θα κρίνουν, σε συνδυασμό και με τα άλλα αποτελέσματα, την τελική κατάταξη. Αρχή γίνεται την Κυριακή στο Ηράκλειο απέναντι στον ΟΦΗ. Η κρητική ομάδα «γύρισε» το παιχνίδι της περασμένης Κυριακής, παίρνοντας μια μεγάλη νίκη στην Κομοτηνή. Έτσι έχει κάποιες ελπίδες για άνοδο και επειδή υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να προβιβαστούν τέσσερις ομάδες, διεκδικεί με καλές πιθανότητες, αν νικήσει τον Αρκαδικό, την τέταρτη θέση.
Αυτό κάνει το έργο της αρκαδικής ομάδας ιδιαίτερα δύσκολο σε ένα κομβικό παιχνίδι, όπου όμως έχει το πλεονέκτημα πως θα διεξαχθεί «κεκλεισμένων των θυρών». Δηλαδή ο ΟΦΗ θα στερηθεί το ιδιαίτερα «θερμό» κοινό του σε αυτό το ματς. Ο Αρκαδικός πρέπει να παίξει δυνατά στην άμυνα και τα ριμπάουντ. Ιδιαίτερη σημασία χρήζει η περιφερειακή άμυνα, καθώς ο ΟΦΗ στηρίζεται πολύ στα τρίποντα.
Ούτως ή άλλως οι παίκτες του Αρκαδικού χωρίς άγχος, καθώς η χρονιά είναι επιτυχημένη κατ’ εμέ, καλούνται να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και ότι έλθει θα είναι καλοδεχούμενο. Ας μην ξεχνάμε πως ανέβηκε η ομάδα πέρσι στη Β’ Εθνική. Ίσως και φέτος το τέλος επιφυλάσσει αντίστοιχες συγκινήσεις.

Υ. Γ. Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω ένα τόσο «γεμάτο» παιχνίδι μπάσκετ όπως το παιχνίδι Αρκαδικού – Λαυρίου. Πολύ ωραίο θέαμα κι απ’ τις δύο ομάδες, με συναρπαστική εξέλιξη και φινάλε για γερά νεύρα. Οφείλουμε να παραδεχτούμε την εξαιρετική ικανότητα των παικτών του Λαυρίου, ιδίως στο επιθετικό κομμάτι. Η κερκίδα ακολούθησε τους αθλητές και έδωσε κι αυτή τον καλύτερο εαυτό της. Το κλειστό ήταν γεμάτο και οι φίλαθλοι των γηπεδούχων «έσπρωχναν» με όμορφο τρόπο την ομάδα τους προς τη νίκη, ενώ κι αυτοί του Λαυρίου έκαναν αισθητή την παρουσία τους και βοήθησαν την ομάδα τους. Στο τέλος τους χάρισε μια μεγάλη νίκη σε μια απόρθητη φέτος έδρα και πανηγύρισαν έντονα. Οι παίκτες του Αρκαδικού αν και κάπως «παγωμένοι» απ’ την ήττα καταχειροκροτήθηκαν από αρκετούς από εμάς ακριβώς σαν να είχαν πάρει το ροζ φύλλο. Ουδείς ασχολήθηκε με τον αντίπαλο τόσο στο παρκέ, όσο και στην εξέδρα. Ο καθένας έκανε τη δουλειά του και βοηθούσε την ομάδα του. Όλοι μαζί όμως συνέθεσαν το παζλ αυτού που ονομάζουμε ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ και είναι ανώτερο από κάθε κύπελλο. Μακριά από φανατικούς οπαδισμούς , πληρωμένους στρατούς, οπισθοδρομικούς παράγοντες και μονίμως – όταν χάνουν – αδικημένους από κάποιο διαιτητή.

Καλό Σαββατοκύριακο.

Η συνηθισμένη και καθιερωμένη ευχή που δίνουμε με το κλείσιμο της εκπομπής της Παρασκευής περιέγραψε, τελικά, με τον καλύτερο τρόπο αυτό που έμεινε απ’ τις αγωνιστικές επιδόσεις και κυρίως απ’ τα αποτελέσματα των κύριων εκπροσώπων της Αρκαδίας σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Αστέρας Τρίπολης και Αρκαδικός κατάφεραν να φύγουν νικητές από διαφορετικές, αλλά εξίσου δύσκολες «μάχες». Επιπρόσθετα, τα αποτελέσματα των υπολοίπων αγώνων μόνο ως ευνοϊκά μπορούν να χαρακτηρισθούν. Έτσι αμφότεροι μπορούν να ατενίζουν το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση για την επίτευξη ενός επιτυχημένου φινάλε.
Συγκεκριμένα ο Αστέρας έκαμψε την αντίσταση του Άρη με το επιβλητικό 4-0, στο «Γουέμπλεϋ», όπως αποκαλείται από παλιά η έδρα της αρκαδικής ομάδας. Αν και το σκορ δεν είναι αντιπροσωπευτικό της εικόνας του αγώνα, εν τούτοις απεικονίζει με απόλυτη δικαιοσύνη κάποιες παραμέτρους οι οποίες το διαμόρφωσαν. Οι παίκτες του Νίκου Κωστένογλου δεν έπιασαν τη φανταστική απόδοση που σχηματίζεται στο μυαλό κάποιου, που απλά άκουσε το τελικό σκορ.
Όμως έκαναν μια απ’ τις ουσιαστικότερες εμφανίσεις που έχω εγώ προσωπικά δει. Βοηθούμενοι από κάποιες συγκυρίες, κατάφεραν να βρεθούν μπροστά στο σκορ. Όλες οι γραμμές ήταν συμπαγείς και παίζοντας κοντά η μία στην άλλη έλεγξαν το ρυθμό και διαχειρίστηκαν με τον καλύτερο τρόπο και το ότι αγωνίζονταν με παίκτη παραπάνω από πολύ νωρίς καθώς και το ότι ο Άρης πίεζε και προσπαθούσε να χτυπήσει το ματς, χάνοντας μάλιστα και μια πολύ καλή ευκαιρία με τον Κάλβο στην αρχή του δεύτερου μέρους.
Επίσης όλοι σχεδόν οι ποδοσφαιριστές του Αστέρα είχαν σημαντική συνεισφορά τόσο στο αμυντικό όσο και στο επιθετικό κομμάτι. Έτσι είδαμε τα ακραία χαφ Φλάβιο και Εστέβες να βοηθούν πολύ στην ανάπτυξη κάνοντας ένα απ’ τα καλύτερά τους παιχνίδια, ενώ και τα ακραία μπακ ανέβαιναν ψηλά και βοηθούσαν στις πτέρυγες. Τέλος για άλλη μια φορά παρατήρησα τη «δουλειά» που κάνουν στην επίθεση τόσο ο Φιλομένο, όσο και ο Καούνος.
Ο μεν πρώτος, για τον οποίο ακούγονται κάποια παράπονα τελευταία, κέρδισε το πέναλτυ και ταυτόχρονα την αποβολή του Σηφάκη, συνεισέφερε πολύ ανασταλτικά, κλέβοντας μπάλες και ασκώντας πίεση στους αντίπαλους αμυντικούς ενώ γενικά ήταν μέσα στις φάσεις. Ο Καούνος, για τον οποίο δεν κρύβω ότι είχα κάποιες επιφυλάξεις, παίζει εξαιρετικά στην κορυφή της επίθεσης, κρατάει πολύ καλά τη μπάλα με πλάτη και τη «σπάει» στα πλάγια, ενώ πάντα κάνει σωστή κίνηση χωρίς τη μπάλα και πολλές φορές βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση απ’ τους αντίπαλους αμυντικούς. Δείχνει δηλαδή, μέχρι τώρα, πως η απόκτησή του ήταν μια έξυπνη κίνηση απ’ την πλευρά των ανθρώπων του Αστέρα.
Κομβικό σημείο για την εξέλιξη του αγώνα ήταν η φάση του πέναλτυ που σήμανε και την αποβολή του τερματοφύλακα του Άρη. Παρόλο που ο Μαρσελάο αστόχησε, αυτό δεν φάνηκε να αλλάζει σε κάτι τη ροή του αγώνα απ’ την πλευρά των «κυανοκίτρινων».
Έμειναν συγκεντρωμένοι και μάλλον επέδρασε και θετικά διότι κατάλαβαν πως ο αγώνας δεν τελείωσε εκεί αλλά χρειαζόταν πολλή προσπάθεια για να κάμψουν την αντίσταση του Άρη. Επίσης αφότου προηγήθηκαν στο σκορ δεν άφησαν τις θέσεις τους αλλά, ενδεχομένως κατόπιν συμβουλής του προπονητή τους, έδωσαν χώρο στον Άρη και «χτυπούσαν» στις αντεπιθέσεις, προσπαθώντας να πιάσουν την άμυνά του απροετοίμαστη και να εκμεταλλευτούν το αριθμητικό πλεονέκτημα.
Ο Άρης ήταν εξαιρετικά άτυχος στο συγκεκριμένο ματς. Το θέμα όμως είναι να δείχνεις δυνατός στα δύσκολα. Οπωσδήποτε έπαιξε ρόλο ο σοβαρός τραυματισμός του Βιτόλο, που αποσυντόνισε και ίσως και τάραξε σε ένα βαθμό τους παίκτες του Άρη, ξέχωρα απ’ την αγωνιστικό κενό που άφησε. Πριν προλάβουν να συνέλθουν έρχεται η φάση της αποβολής του Σηφάκη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης έδειξε αυτό που μας έχει συνηθίσει δηλαδή πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας αλλά εξαιρετική αδυναμία τόσο στη δημιουργία φάσεων όσο και στο τελείωμα αυτών. Επίσης επέδειξε μια συνεχιζόμενη ασυνεννοησία μεταξύ των παικτών της αμυντικής τετράδας με αποτέλεσμα οι επιθετικοί του Αστέρα να «σπάνε» το οφσάιντ και να δημιουργούν αλλεπάλληλους κινδύνους για την εστία του Άρη.
Οι ήττες του Πανσερραϊκού και του ΟΦΗ δίνουν το περιθώριο στην αρκαδική ομάδα να αντιμετωπίσει τα επόμενα παιχνίδια με λιγότερο άγχος και να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατό στα ημιτελικά του κυπέλλου. Ωστόσο, επειδή στο ποδόσφαιρο έχουμε δει πολλά, μια ενδεχόμενη χαλάρωση μόνο καλό δεν θα έκανε.
Περνώντας στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης, θα λέγαμε ότι το «ταμείο» της περασμένης Κυριακής έφερε τον Αρκαδικό ακόμα πιο κοντά στο στόχο της ανόδου στην Α2’ κατηγορία. Κατάφερε να «αποδράσει» απ’ τα Πατήσια κερδίζοντας με 74-75 τον ιστορικό Σπόρτιγκ, που έπαιζε, ίσως, το τελευταίο του «χαρτί» στην υπόθεση της σωτηρίας. Συγχρόνως οι ήττες των ΟΦΗ και Λαυρίου ( και αυτές στον πόντο, 76-77 από Δούκα στο Ηράκλειο ο ΟΦΗ, 82-81 από Γουμένισσα εκτός το Λαύριο ) ήταν ότι καλύτερο για τον Αρκαδικό. Έτσι σε μια περίοδο σκεπτικισμού και προβληματισμού για τη συνέχεια, κυρίως απ’ τους τραυματισμούς των Σκουζή, Παπανικολάου, ήρθε ένα πολύ καλό «δώρο» για την αρκαδική ομάδα και πλέον είναι στο χέρι της να διαχειριστεί όσο πιο καλά γίνεται τα εναπομείναντα παιχνίδια ώστε εκμεταλλευόμενη την έδρα της να πετύχει το μεγάλο στόχο μιας δεύτερης συνεχόμενης ανόδου.

Μοναχικός καβαλάρης...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε βρέθηκα στην πρωτεύουσα της Μεσσηνίας, την Καλαμάτα. Παρόλο που ο λόγος για τον οποίο ξόδεψα δυο μέρες εκεί δεν μου προκαλούσε και τα πιο ευχάριστα συναισθήματα, εν τούτοις κατάφερα να βρω και λόγους για τους οποίους τελικά να παραδεχτώ ότι δεν πέρασα κι άσχημα.
Ένας απ’ αυτούς, ίσως ο βασικότερος πέρα απ’ τη διεκπεραίωση της υποχρέωσης μου, ήταν η συνάντησή μου με ένα παλιό γνώριμο. Βέβαια για μένα είναι προσωπικός πολύ καλός φίλος. Όμως γενικότερα και σε σχέση με την ενασχόληση μας με τον αθλητισμό η συνάντηση με τον Αρκάδα τερματοφύλακα Δημήτρη Λυμπερόπουλο δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητη.

Παλιά, όταν ήμασταν πιο μικροί, παίζοντας μπάλα του κολλήσαμε το προσωνύμιο «Σμάϊχελ» λόγω θέσης και λόγω παρουσιαστικού. Ένας απ’ τους «τελευταίους των Μοϊκανών» στον Αστέρα Τρίπολης αποχώρησε απ’ την ομάδα το περασμένο καλοκαίρι και συνεχίζει την καριέρα του στο Μεσσηνιακό. Την ομάδα στην οποία προσέφερε για πέντε συναπτά έτη.
Η πορεία του όλα αυτά τα χρόνια ήταν αντίστοιχη με το χαρακτήρα του. Πάντα υπήρξε σωστός επαγγελματίας, χαμηλών τόνων άνθρωπος, δεν δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα. Έκανε την προπόνησή του, δούλευε σκληρά και ακολουθούσε πιστά τις εντολές των προπονητών του. Ίσως κάποιες φορές πικράθηκε με τη συμπεριφορά ορισμένων. Ίσως αισθάνθηκε πως αδικήθηκε, αλλά πάντα προσπαθούσε να δώσει τις απαντήσεις του με πιο καλή προπόνηση ώστε να δείξει τι αξίζει στο φυσικό του χώρο, δηλαδή το γήπεδο.
Πλέον αγωνίζεται στο Μεσσηνιακό, ομάδα του 6ου ομίλου της Δ’ Εθνικής και κάνει πολύ καλές εμφανίσεις. Την Κυριακή παρακολούθησα το παιχνίδι Μεσσηνιακού – Θύελλας Πατρών 2-0, όπου αγωνίστηκε βασικός, έχοντας μάλιστα πολύ καλές επεμβάσεις και διατηρώντας την εστία του ανέπαφη.