(Κείμενο 28 Φεβρουαρίου 2008)
Στις 7 Γενάρη 2007, ανήμερα του Αι Γιαννιού, ντεμπουτάρει στον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης ο βραζιλιάνος προπονητής Πάουλο Κάμπος. Το παιχνίδι απέναντι στη Βέροια φαντάζει ως εξαιρετικά δύσκολο. Το 0-0 κρίνεται ως μια πολύ καλή αρχή. Στη συνέντευξη τύπου ο προπονητής των γηπεδούχων Στέφανος Γαιτάνος μας προτρέπει να τον στηρίξουμε και κυρίως να του δώσουμε το απαραίτητο χρονικό διάστημα ώστε να δείξει το έργο του και να μην βιαστούμε να τον κρίνουμε.
Κάτι λιγότερο από 14 μήνες αργότερα, στις 24 Φλεβάρη 2008, με μια λιτή ανακοίνωση 33 λέξεων η διοίκηση του Αστέρα μας γνωστοποιεί τη λύση της συνεργασίας της με το βραζιλιάνο τεχνικό. Η μοίρα του προπονητή είναι γνωστή στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Ωστόσο σε μια υπόθεση που έχει πολλά ερωτηματικά, εμένα ο προβληματισμός μου είναι άλλος. Αν και κατά πόσο δηλαδή έγινε πράξη αυτό που «ζήτησε» ο προπονητής της Βέροιας.
Η αίσθηση που εισπράττω είναι πως το φίλαθλο κοινό της πόλης δεν χάρηκε στο άκουσμα της απομάκρυνσης του Κάμπος, έστω κι αν δεν συμφωνούσε κατά γράμμα με αυτά που έκανε, ιδίως τον τελευταίο καιρό. Τα αθηναικά μέσα ενημέρωσης, ύστερα απ' τους διθυράμβους για την πορεία του πρώτου γύρου, άσκησαν δριμύτατη κριτική σ' αυτή την απόφαση. Και ίσως δεν είχαν άδικο. Σε κάποια σημεία μάλιστα έφτασαν στο επίπεδο της χλεύης, όπως για παράδειγμα στη διατύπωση του ερωτήματος : Τι ήθελαν στην Τρίπολη, Champions League με την πρώτη;
Βέβαια εδώ εμφανίζεται δικαιωματικά η παροιμία : Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Ίσως δηλαδή υπάρχουν άγνωστες πτυχές της υπόθεσης, που ενδεχομένως αγνοούμε και συνεπώς δεν μπορούμε να κρίνουμε σωστά. Οπότε θα επιχειρήσουμε μια προσέγγιση των πραγμάτων βάσει αυτών που γνωρίζουμε.
Το σημείο κλειδί είναι η επικείμενη πορεία του Πάουλο Κάμπος. Αν δηλαδή αληθεύουν τα σενάρια περί μετακίνησής του στην ΑΕΚ κυρίως, ή σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα τότε συζητάμε σε άλλη βάση. Διότι είναι λογικό ένας φιλόδοξος προπονητής να θέλει να δοκιμάσει την τύχη του σε μια ανώτερη ομάδα και μια διοίκηση να μην μπορεί και ενδεχομένως να μη θέλει να του σταθεί εμπόδιο.
Ωστόσο αυτά είναι μόνο εικασίες και άλλωστε θα φανούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μια πρώτη, πλην όμως προσεκτική, ανάγνωση του θέματος δείχνει πως δεν πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση εδώ είμαστε και θα τα δούμε στην πορεία.
Η ιστορία έγραψε πως ο Κάμπος ανέλαβε την ομάδα γύρω στη μέση του βαθμολογικού πίνακα της Β' Εθνικής, ανέστρεψε το αρνητικό κλίμα και την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Εν συνεχεία την οδήγησε στα σαλόνια της Super League και μετά από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα, που λίγο έλειψε να του κοστίσει τη θέση του, ξεκίνησε την «τρελή» πορεία.
Το παιχνίδι με τον Παναθηναικό και η μεγάλη - πρώτη νίκη του έδωσε πίστωση χρόνου και δεν αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του, όπως έλεγαν οι κακές γλώσσες. Έκτοτε ο Αστέρας βαφτίστηκε «νέος φονιάς των γιγάντων» και έκλεισε τον πρώτο γύρο, με τελευταίο θύμα του την ΑΕΚ. Οι νεοφώτιστοι πέτυχαν κάτι που κανείς δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν. Κέρδισαν όλους τους «μεγάλους» στην Τρίπολη και βρέθηκαν στην τέταρτη θέση, δηλαδή σε τροχιά Ευρώπης.
Εκεί ίσως έγινε αναπροσαρμογή πλάνων και ο στόχος της παραμονής έδωσε τη θέση του στο . «άρωμα Uefa». Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά εμπεριέχει κινδύνους. Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή μας καλό είναι τα βήματα να είναι πιο αργά αλλά και πιο σταθερά. Η εδραίωση του Αστέρα στα «μεγάλα σαλόνια» σε συνδυασμό με μια εντυπωσιακά αξιόλογη πορεία είναι υπεραρκετή για μένα. Το σημαντικό είναι ότι έχει ήδη επιτευχθεί. Άρα κατά την ταπεινή μου γνώμη διατηρείς τον προπονητή που σε οδήγησε σε αυτά και αν έχεις κάποιες ενστάσεις, το καλοκαίρι αποφασίζεις με ηρεμία τις επόμενες κινήσεις. Επαναλαμβάνω είναι λάθος ακόμα και τώρα ο στόχος του Uefa να είναι αυτοσκοπός. Αν έρθει καλώς, ειδάλλως ακόμα και μια όγδοη θέση, για παράδειγμα, είναι πολύ επιτυχημένη, κυρίως αν σκεφτούμε τι λέγαμε το καλοκαίρι.
Τώρα όσον αφορά τις αιτίες του διαζυγίου, ακούγονται πολλά. Το κυριότερο για μένα είναι το ότι η ομάδα δεν προσέφερε θέαμα. Προσωπικά πιστεύω πως η αλλαγή του συστήματος της πρεμιέρας κόντρα στη Λάρισα, από τέσσερις στην ευθεία σε λίμπερο με βάθος και δύο στόπερ, ήταν η σημαντικότερη αιτία της επιτυχημένης πορείας του πρώτου γύρου.
Βέβαια αυτό είχε ως αποτέλεσμα το . «αντιποδόσφαιρο» και τον «κλεφτοπόλεμο» αλλά οι βαθμοί γέμιζαν το σακούλι και οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη. Πρόκειται για το ίδιο «αντιποδόσφαιρο» που έδωσε στην Εθνική μας το Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 2004 και στον Ολυμπιακό τη φετινή πορεία στο Champions League.
Αλλά δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε ο Αστέρας στην πρώτη χρονιά στην Super League να ρισκάρει κυνηγώντας γκολ και θέαμα. Θέαμα είναι η αποτελεσματικότητα και η ουσία. Ή τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αργότερα βλέπουμε. Άλλωστε ο Κάμπος είχε πει εύστοχα, ότι στήνει την ομάδα ανάλογα με το υλικό που διαθέτει.
Το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Τσέλσι του τεράστιου μπάτζετ, που όμως δεν βγήκε να «σκοτώσει» τον Ολυμπιακό αλλά περίμενε πίσω και ήταν πολύ προσεκτική και μετρημένη στην επίθεση. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο εκεί έχει πάει. Ποιος θα πιάσει κορόιδο τον άλλο. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Αστέρας θα έπρεπε να αποτελεί εξαίρεση.
Όσον αφορά τη συνεχόμενη αλλαγή συστήματος, ανάλογα με τον αντίπαλο, ομολογώ ότι διαφωνώ. Τα περί συγκρούσεων του Κάμπος με ποδοσφαιριστές, δεν τα σχολιάζω καθόλου. Ή μάλλον σχεδόν καθόλου. Το ότι κάποιοι δυσαρεστούνται είναι φυσικό αλλά δεν αρκεί για να έρθει ο κόσμος ανάποδα. Επίσης σχετικά με το ελληνικό ποδοσφαιρικό φαινόμενο του ότι είναι πολλές επτά αγωνιστικές χωρίς νίκη, θα πω τούτο.
Την Κυριακή 16 Μάρτη 2003 παρακολουθούσα αγώνα μπαράζ για την άνοδο στη Δ' Εθνική μεταξύ των ομάδων Παγγορτυνιακού και Αστέρα Τρίπολης ( 0 - 0 ) στο γήπεδο της Δημητσάνας. Που ήμασταν και που ήρθαμε. Τα σχόλια περιττεύουν. Και θα μας φταίνε οι εφτά αγώνες χωρίς νίκη...Ήμαρτον, που λέει κι ο Γεωργίου.
Κλείνοντας επισημαίνω και μια άλλη πτυχή του θέματος. Η πέμπτη θέση, που άφησε την ομάδα ο βραζιλιάνος, είναι καλή παρακαταθήκη αλλά και ένα «βαρίδι» για κάθε νέο προπονητή, που αυτομάτως στη συνείδηση πολλών θα αποτελεί κάτι σαν πήχη τον οποίο θα πρέπει να ξεπεράσει. Και αυτή η σύγκριση θα είναι άδικη και άκυρη. Όμως μοιραία θα γίνει.
Τέλος αν οι διοικούντες αξιολόγησαν τόσο ψηλά κάποιες δηλώσεις ή στάσεις του Κάμπος στα τελευταία παιχνίδια, τότε κάπου θα συμφωνήσω μαζί τους διότι ο κόουτς ήταν υπερβολικός κάποιες στιγμές. Και σίγουρα ο προπονητής μιας ομάδας, την εκπροσωπεί και είναι καθρέφτης της. Οπότε αν δυσαρεστήθηκαν κάποιοι τόσο πολύ από τις δηλώσεις κατά του Πεσέιρο, για παράδειγμα, τότε χαλάλι τους. Βέβαια αντίστοιχες δηλώσεις ενδεχομένως να είχαν γίνει και νωρίτερα, απλά τότε όλα ήταν «μέλι γάλα».
Οι απόψεις είναι σαν την όρεξη. Και περί ορέξεως . ουδείς λόγος. Το αν θα απαντηθούν κάποια ερωτήματα είναι το ζητούμενο ή αν τελικά χαθούν στον τίτλο του άρθρου, που παραπέμπει σε ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και εκεί ξέρετε τι επικρατεί . Μια άλλη παροιμία : Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.-
Υ.Γ.
Όταν ρώτησα τον Πάουλο Κάμπος, στην εκπομπή «Κόντρα επίθεση» της Τρίτης 26 Φλεβάρη, αν θα ξαναγύριζε στον Αστέρα, είχε πάει το μυαλό μου στην περίπτωση του Παναγιώτη Λεμονή και την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Και όπως έχει ειπωθεί, η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Στις 7 Γενάρη 2007, ανήμερα του Αι Γιαννιού, ντεμπουτάρει στον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης ο βραζιλιάνος προπονητής Πάουλο Κάμπος. Το παιχνίδι απέναντι στη Βέροια φαντάζει ως εξαιρετικά δύσκολο. Το 0-0 κρίνεται ως μια πολύ καλή αρχή. Στη συνέντευξη τύπου ο προπονητής των γηπεδούχων Στέφανος Γαιτάνος μας προτρέπει να τον στηρίξουμε και κυρίως να του δώσουμε το απαραίτητο χρονικό διάστημα ώστε να δείξει το έργο του και να μην βιαστούμε να τον κρίνουμε.
Κάτι λιγότερο από 14 μήνες αργότερα, στις 24 Φλεβάρη 2008, με μια λιτή ανακοίνωση 33 λέξεων η διοίκηση του Αστέρα μας γνωστοποιεί τη λύση της συνεργασίας της με το βραζιλιάνο τεχνικό. Η μοίρα του προπονητή είναι γνωστή στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Ωστόσο σε μια υπόθεση που έχει πολλά ερωτηματικά, εμένα ο προβληματισμός μου είναι άλλος. Αν και κατά πόσο δηλαδή έγινε πράξη αυτό που «ζήτησε» ο προπονητής της Βέροιας.
Η αίσθηση που εισπράττω είναι πως το φίλαθλο κοινό της πόλης δεν χάρηκε στο άκουσμα της απομάκρυνσης του Κάμπος, έστω κι αν δεν συμφωνούσε κατά γράμμα με αυτά που έκανε, ιδίως τον τελευταίο καιρό. Τα αθηναικά μέσα ενημέρωσης, ύστερα απ' τους διθυράμβους για την πορεία του πρώτου γύρου, άσκησαν δριμύτατη κριτική σ' αυτή την απόφαση. Και ίσως δεν είχαν άδικο. Σε κάποια σημεία μάλιστα έφτασαν στο επίπεδο της χλεύης, όπως για παράδειγμα στη διατύπωση του ερωτήματος : Τι ήθελαν στην Τρίπολη, Champions League με την πρώτη;
Βέβαια εδώ εμφανίζεται δικαιωματικά η παροιμία : Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Ίσως δηλαδή υπάρχουν άγνωστες πτυχές της υπόθεσης, που ενδεχομένως αγνοούμε και συνεπώς δεν μπορούμε να κρίνουμε σωστά. Οπότε θα επιχειρήσουμε μια προσέγγιση των πραγμάτων βάσει αυτών που γνωρίζουμε.
Το σημείο κλειδί είναι η επικείμενη πορεία του Πάουλο Κάμπος. Αν δηλαδή αληθεύουν τα σενάρια περί μετακίνησής του στην ΑΕΚ κυρίως, ή σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα τότε συζητάμε σε άλλη βάση. Διότι είναι λογικό ένας φιλόδοξος προπονητής να θέλει να δοκιμάσει την τύχη του σε μια ανώτερη ομάδα και μια διοίκηση να μην μπορεί και ενδεχομένως να μη θέλει να του σταθεί εμπόδιο.
Ωστόσο αυτά είναι μόνο εικασίες και άλλωστε θα φανούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μια πρώτη, πλην όμως προσεκτική, ανάγνωση του θέματος δείχνει πως δεν πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση εδώ είμαστε και θα τα δούμε στην πορεία.
Η ιστορία έγραψε πως ο Κάμπος ανέλαβε την ομάδα γύρω στη μέση του βαθμολογικού πίνακα της Β' Εθνικής, ανέστρεψε το αρνητικό κλίμα και την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Εν συνεχεία την οδήγησε στα σαλόνια της Super League και μετά από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα, που λίγο έλειψε να του κοστίσει τη θέση του, ξεκίνησε την «τρελή» πορεία.
Το παιχνίδι με τον Παναθηναικό και η μεγάλη - πρώτη νίκη του έδωσε πίστωση χρόνου και δεν αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του, όπως έλεγαν οι κακές γλώσσες. Έκτοτε ο Αστέρας βαφτίστηκε «νέος φονιάς των γιγάντων» και έκλεισε τον πρώτο γύρο, με τελευταίο θύμα του την ΑΕΚ. Οι νεοφώτιστοι πέτυχαν κάτι που κανείς δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν. Κέρδισαν όλους τους «μεγάλους» στην Τρίπολη και βρέθηκαν στην τέταρτη θέση, δηλαδή σε τροχιά Ευρώπης.
Εκεί ίσως έγινε αναπροσαρμογή πλάνων και ο στόχος της παραμονής έδωσε τη θέση του στο . «άρωμα Uefa». Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά εμπεριέχει κινδύνους. Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή μας καλό είναι τα βήματα να είναι πιο αργά αλλά και πιο σταθερά. Η εδραίωση του Αστέρα στα «μεγάλα σαλόνια» σε συνδυασμό με μια εντυπωσιακά αξιόλογη πορεία είναι υπεραρκετή για μένα. Το σημαντικό είναι ότι έχει ήδη επιτευχθεί. Άρα κατά την ταπεινή μου γνώμη διατηρείς τον προπονητή που σε οδήγησε σε αυτά και αν έχεις κάποιες ενστάσεις, το καλοκαίρι αποφασίζεις με ηρεμία τις επόμενες κινήσεις. Επαναλαμβάνω είναι λάθος ακόμα και τώρα ο στόχος του Uefa να είναι αυτοσκοπός. Αν έρθει καλώς, ειδάλλως ακόμα και μια όγδοη θέση, για παράδειγμα, είναι πολύ επιτυχημένη, κυρίως αν σκεφτούμε τι λέγαμε το καλοκαίρι.
Τώρα όσον αφορά τις αιτίες του διαζυγίου, ακούγονται πολλά. Το κυριότερο για μένα είναι το ότι η ομάδα δεν προσέφερε θέαμα. Προσωπικά πιστεύω πως η αλλαγή του συστήματος της πρεμιέρας κόντρα στη Λάρισα, από τέσσερις στην ευθεία σε λίμπερο με βάθος και δύο στόπερ, ήταν η σημαντικότερη αιτία της επιτυχημένης πορείας του πρώτου γύρου.
Βέβαια αυτό είχε ως αποτέλεσμα το . «αντιποδόσφαιρο» και τον «κλεφτοπόλεμο» αλλά οι βαθμοί γέμιζαν το σακούλι και οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη. Πρόκειται για το ίδιο «αντιποδόσφαιρο» που έδωσε στην Εθνική μας το Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 2004 και στον Ολυμπιακό τη φετινή πορεία στο Champions League.
Αλλά δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε ο Αστέρας στην πρώτη χρονιά στην Super League να ρισκάρει κυνηγώντας γκολ και θέαμα. Θέαμα είναι η αποτελεσματικότητα και η ουσία. Ή τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αργότερα βλέπουμε. Άλλωστε ο Κάμπος είχε πει εύστοχα, ότι στήνει την ομάδα ανάλογα με το υλικό που διαθέτει.
Το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Τσέλσι του τεράστιου μπάτζετ, που όμως δεν βγήκε να «σκοτώσει» τον Ολυμπιακό αλλά περίμενε πίσω και ήταν πολύ προσεκτική και μετρημένη στην επίθεση. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο εκεί έχει πάει. Ποιος θα πιάσει κορόιδο τον άλλο. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Αστέρας θα έπρεπε να αποτελεί εξαίρεση.
Όσον αφορά τη συνεχόμενη αλλαγή συστήματος, ανάλογα με τον αντίπαλο, ομολογώ ότι διαφωνώ. Τα περί συγκρούσεων του Κάμπος με ποδοσφαιριστές, δεν τα σχολιάζω καθόλου. Ή μάλλον σχεδόν καθόλου. Το ότι κάποιοι δυσαρεστούνται είναι φυσικό αλλά δεν αρκεί για να έρθει ο κόσμος ανάποδα. Επίσης σχετικά με το ελληνικό ποδοσφαιρικό φαινόμενο του ότι είναι πολλές επτά αγωνιστικές χωρίς νίκη, θα πω τούτο.
Την Κυριακή 16 Μάρτη 2003 παρακολουθούσα αγώνα μπαράζ για την άνοδο στη Δ' Εθνική μεταξύ των ομάδων Παγγορτυνιακού και Αστέρα Τρίπολης ( 0 - 0 ) στο γήπεδο της Δημητσάνας. Που ήμασταν και που ήρθαμε. Τα σχόλια περιττεύουν. Και θα μας φταίνε οι εφτά αγώνες χωρίς νίκη...Ήμαρτον, που λέει κι ο Γεωργίου.
Κλείνοντας επισημαίνω και μια άλλη πτυχή του θέματος. Η πέμπτη θέση, που άφησε την ομάδα ο βραζιλιάνος, είναι καλή παρακαταθήκη αλλά και ένα «βαρίδι» για κάθε νέο προπονητή, που αυτομάτως στη συνείδηση πολλών θα αποτελεί κάτι σαν πήχη τον οποίο θα πρέπει να ξεπεράσει. Και αυτή η σύγκριση θα είναι άδικη και άκυρη. Όμως μοιραία θα γίνει.
Τέλος αν οι διοικούντες αξιολόγησαν τόσο ψηλά κάποιες δηλώσεις ή στάσεις του Κάμπος στα τελευταία παιχνίδια, τότε κάπου θα συμφωνήσω μαζί τους διότι ο κόουτς ήταν υπερβολικός κάποιες στιγμές. Και σίγουρα ο προπονητής μιας ομάδας, την εκπροσωπεί και είναι καθρέφτης της. Οπότε αν δυσαρεστήθηκαν κάποιοι τόσο πολύ από τις δηλώσεις κατά του Πεσέιρο, για παράδειγμα, τότε χαλάλι τους. Βέβαια αντίστοιχες δηλώσεις ενδεχομένως να είχαν γίνει και νωρίτερα, απλά τότε όλα ήταν «μέλι γάλα».
Οι απόψεις είναι σαν την όρεξη. Και περί ορέξεως . ουδείς λόγος. Το αν θα απαντηθούν κάποια ερωτήματα είναι το ζητούμενο ή αν τελικά χαθούν στον τίτλο του άρθρου, που παραπέμπει σε ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Και εκεί ξέρετε τι επικρατεί . Μια άλλη παροιμία : Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.-
Υ.Γ.
Όταν ρώτησα τον Πάουλο Κάμπος, στην εκπομπή «Κόντρα επίθεση» της Τρίτης 26 Φλεβάρη, αν θα ξαναγύριζε στον Αστέρα, είχε πάει το μυαλό μου στην περίπτωση του Παναγιώτη Λεμονή και την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Και όπως έχει ειπωθεί, η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου