Μόνο το σκορ άλλαξε.

Είναι γεγονός πως για να κάνει κάποιος ασφαλή κριτική για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, είναι επιβεβλημένη η φυσική παρουσία του στο γήπεδο και μάλιστα σε σχετικά ικανοποιητική θέση, με καλή εικόνα στον αγωνιστικό χώρο. Εγώ δεν βρέθηκα στο γήπεδο του Αστέρα οπότε θα περιοριστώ, με επιφύλαξη πάντα, σε κάποιες «τηλεοπτικές» παρατηρήσεις.
Το παιχνίδι κόντρα στη «βυσσινί θύελλα» άρχισε με πολύ καλούς οιωνούς, διότι και οι δύο ομάδες μπήκαν ορεξάτα και με διάθεση για επιθετικό ποδόσφαιρο. Έτσι είχαμε γρήγορο ρυθμό και χαμένες ευκαιρίες εκατέρωθεν. Οι τερματοφύλακες των δύο ομάδων δεν επέτρεψαν την επίτευξη κάποιου τέρματος όντας αμφότεροι σε πολύ καλή μέρα.
Κύριο χαρακτηριστικό του πρώτου ημιχρόνου ήταν, κατά τη γνώμη μου η αδυναμία του Αστέρα στην ανάπτυξη, κάτι που ανάγκασε τον Τσέζαρεκ να τραβιέται απ’ τη φυσική του θέση στην κορυφή της επίθεσης και να βγαίνει πολύ έξω ώστε να παίρνει τη μπάλα και να κάνει παιχνίδι. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα γνωστό τρικ ώστε να παρασυρθούν οι κεντρικοί αμυντικοί της Λάρισας και να δημιουργηθούν ρήγματα που θα εκμεταλλεύονταν οι μέσοι του Αστέρα και κυρίως οι Ζεάν και Εστέβες.
Αυτό όμως, όπως έχουμε επαναλάβει στο παρελθόν, απαιτεί την επιθετική βοήθεια που γενικά πρέπει να δίνουν τα χαφ και κάτι ακόμα. Οι δύο ακραίοι σε αυτό το σύστημα (σήμερα οι Ζεάν, Εστέβες) πρέπει να κάνουν διαγώνια κίνηση και να πατούν την αντίπαλη περιοχή. Για να γίνει πιο αντιληπτό, είναι χαρακτηριστικό το πόσες φορές βρέθηκαν σε θέσεις για γκολ οι δύο αυτοί παίκτες σε σύγκριση με τον απομονωμένο και καλά κλεισμένο Ντάνιελ Τσέζαρεκ, απ’ τους πολύπειρους Νταμπίζα και Κώτσιο.
Στο δεύτερο μέρος και όσο περνούσε η ώρα ο ρυθμός έπεφτε και οι δυο ομάδες πρόσεχαν ιδιαίτερα τα νώτα τους προσπαθώντας τουλάχιστον να εξασφαλίσουν το βαθμό της ισοπαλίας. Γενικά δεν έγιναν πολλές φάσεις μπροστά στις δύο εστίες και φαινόταν πως αν έμπαινε κάποιο γκολ αυτό θα προερχόταν από κάποια στημένη φάση. Ο Αστέρας κατά διαστήματα προσπάθησε να απειλήσει αλλά δεν του έβγαινε το παιχνίδι, ενώ ο Κάρλος Καρβαλιάλ ρίσκαρε περνώντας τον Καμπούροφ σαν δεύτερο επιθετικό, αλλά η «λευκή» ισοπαλία ήταν το τελικό και μάλλον δίκαιο αποτέλεσμα.
Συνοψίζοντας με κάποια συμπεράσματα, αρχικά θα επισημάνουμε πως και οι δύο ομάδες, αλλά κυρίως ο Αστέρας, είχαν σημαντικές ελλείψεις βασικών στελεχών τους. Ένα καλό σωματείο ξεκινά απ’ τον τερματοφύλακα κι ο Γιώργος Αμπάρης για πολλοστή φορά έδειξε ότι είναι «θεμέλιος λίθος» της καλής πορείας του Αστέρα. Όποτε χρειάστηκε έδωσε λύσεις και ήταν σταθερότατος με αποκορύφωμα τη διπλή απόκρουση στο 10', πρώτα στο σουτ του Κυριάκου, που έδιωξε σε κόρνερ και στη συνέχεια σε εξ’ επαφής απόκρουση στο σουτ του Κώτσιου. Η ασφάλεια που δίνει ένας καλός «πορτιέρο» στους αμυντικούς του είναι πολύ σημαντική στην αμυντική λειτουργία μιας ομάδας. Αν ο Αμπάρης έπαιζε σε κάποια ομάδα του κέντρου ενδεχομένως να είχε κληθεί στην εθνική ομάδα χωρίς αυτό να αποκλείεται και στο άμεσο μέλλον. Άλλωστε, όπως έχω ισχυριστεί και παλιότερα, θεωρώ πως αυτή τη στιγμή οι δύο καλύτεροι Έλληνες γκολκίπερ είναι αυτός του Αστέρα μαζί με τον Αλέξανδρο Τζόρβα.
Ιδιαίτερη αστάθεια στα αμυντικά του καθήκοντα έδειξε για μια ακόμη αγωνιστική ο Ζορζίνιο και αυτό λίγο έλειψε να κοστίσει, αν ήταν λίγο πιο εύστοχος ο μέχρι πρότινος συμπαίκτης του Τάσος Κυριάκος ή αν δεν τον προλάβαινε σε άλλη περίπτωση ο θετικότατος Νίκος Λαζαρίδης. Ο αρχηγός του Αστέρα ήταν απροσπέλαστος και «καθάριζε» κάθε κίνδυνο χωρίς να ρισκάρει στις επεμβάσεις του ενώ δείχνει να δένει σαν δίδυμο με τον επίσης πολύ καλό Μαρσελάο, ιδίως στο ψηλό παιχνίδι.
Ο Ζεάν ήταν αρκετά καλός σε μια θέση που μάλλον του ταιριάζει καλύτερα και θα είχε σκοράρει αν ήταν λίγο πιο τυχερός και εύστοχος στην τελική προσπάθεια, ενώ κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Εστέβες. Ο Φελίσιο προσπάθησε και δημιούργησε φάσεις αλλά πρέπει να αναλαμβάνει περισσότερες πρωτοβουλίες ενώ τα αμυντικά χαφ μάλλον έχασαν τις περισσότερες μάχες στο χώρο του κέντρου.
Αυτή η παρατήρηση μάλλον δείχνει την αιτία για την οποία η Λάρισα πήρε σχετικά άνετα την ισοπαλία. Η νίκη, έστω και στα σημεία, της κεντρικής τριάδας των «βυσσινί» εξασφάλισε τη μικρότερη δυνατή πίεση για την άμυνα και έδωσε την ευκαιρία στους ακραίους αμυντικούς να ανεβαίνουν και να βοηθούν επιθετικά.
Εδώ θα κάνω ιδιαίτερη μνεία στο Στέλιο Βενετίδη. Πρόκειται για ένα αξιόπιστο και δυναμικό αμυντικό που αναγεννήθηκε στη Λάρισα και που κατά την άποψη του γράφοντα πολύ κακώς απομακρύνθηκε απ’ τον Ολυμπιακό. Σήμερα έκανε εκπληκτικό παιχνίδι, παίρνοντας άριστα αμυντικά αλλά και με πολλές δυνάμεις να ανεβαίνει και να βοηθάει πολύ επιθετικά. Εκπληκτική και άξια αναφοράς ήταν η τριπλή επέμβαση που έκανε στο 82' όταν και κακώς χρεώθηκε με φάουλ.
Κλείνοντας θα επισημάνω πως ακόμη κι η κριτική που θα γίνει για την ομάδα του Αστέρα πρέπει να συνεκτιμά την υπομονή και τη στήριξή που πρέπει να δοθεί τόσο στον προπονητή όσο και στους νέους παίκτες (π.χ. Ζορζίνιο που μπορεί να μη βρέθηκε σε καλή μέρα και να ανακάμψει στην πορεία). Άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια οι «κυανοκίτρινοι» κάνουν κακό ξεκίνημα και ανεβαίνουν στη συνέχεια ενώ οπωσδήποτε θα δώσουν άλλη ώθηση οι περσινοί πρωταγωνιστές της καλής πορείας Καρντόσο και Φιλομένο. Και μια τελευταία παρατήρηση. Όπως παρατηρήθηκε στο παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό έτσι και σήμερα οι παίκτες του Αστέρα έχασαν πολλές προσωπικές μονομαχίες. Εκεί χρειάζεται μεγαλύτερο πάθος και ο καλώς εννοούμενος «ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς».