Μετά από κάποια ηλικία, που
δεν μπορώ να προσδιορίσω με ακρίβεια, αλλά κυρίως μέσα στο πλαίσιο της
διαμορφωμένης κοινωνικής κατάστασης, τα τελευταία χρόνια, δεν μου αρέσει
καθόλου να χρησιμοποιώ τη λέξη «υποχρεωμένος». Όχι μόνο για τον εαυτό μου αλλά
για κανέναν ενήλικο. Θα τη χρησιμοποιήσω για να γίνει καλύτερα αντιληπτό αυτό
που θέλω να πω. Και θα εξηγήσω το γιατί.
Πριν κάποια χρόνια
συζητώντας με το Φώτη ( Αλεξόπουλο ) «περί ανέμων και υδάτων» είχε τεθεί το θέμα ενός ενδεχόμενου
διορισμού. Ίσως και σε κάποιο νησί. Μου λέει τότε ο Φώτης πως αν τυχόν συμβεί
κάτι τέτοιο θα είναι πραγματικά όμορφο και ενδιαφέρον να αρθρογραφώ ή και να
βγαίνω στον αέρα του «Δημοτικού Ραδιοφώνου», πάντα μέσω του «Κόντρα Επίθεση»
και φυσικά του http://www.contraepithesi.gr .
Πέρασαν αρκετά χρόνια, η
πολιτικοοικονομικοκοινωνική κατάσταση χειροτέρεψε και ανάγκασε ευρύτατα τμήματα
του πληθυσμού, που κατοικεί σε αυτή τη χώρα, να φτάσει στα όρια της επιβίωσης
και ακόμα παρακάτω. Κάπως έτσι ακολούθησε φθίνουσα πορεία κι η δική μου
ενασχόληση με το χόμπι της αθλητικής δημοσιογραφίας. Καταλάγιασε για διάφορους
λόγους αλλά ποτέ δεν έσβησε. Δεν ξέρω αν είναι επιτυχής ο παραλληλισμός αλλά τον
κάνω διότι υπήρχε πορεία σχεδόν ταυτόχρονη και αρκετά αντίστοιχη.
Επιστρέφω στο θέμα της
δεύτερης παραγράφου. Δεν υπήρξε βέβαια κανένας διορισμός αλλά μια προσωρινή
τοποθέτηση στο Γυμνάσιο Ηρακλειάς με Λυκειακές Τάξεις. Ενός μικρού αλλά
ιδιαίτερα συμπαθητικού νησιού της άγονης γραμμής των Κυκλάδων με ότι αυτό
συνεπάγεται. Εννιά παιδιά συνολικά φοιτούν και στο διάλλειμα, όλα μαζί, παίζουν
ποδόσφαιρο στο όμορφο προαύλιο που θυμίζει γήπεδο 5χ5 αλλά δεν έχει πλαστικό
χορτάρι.
Μέσα σε όλα τα προηγούμενα
έτυχε να γνωρίσω ένα μπασκετικό στοιχηματικό αναλυτή. Συζητώντας για μπάσκετ
και έχοντας απέναντί μου έναν άνθρωπο που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα για το
άθλημα με την πορτοκαλί μπάλα «μοιραία»
η συζήτηση έφτασε και στον Αρκαδικό. Αναφέρθηκε κολακευτικά στην απόκτηση του
Βασίλη Καββαδά και εκθείασε την απόδοση του Φαν Όστρουμ. Κυρίως όμως εξέφρασε
τη θετική έκπληξη που του προξένησε η παραμονή του Γιάννη Καστρίτη στον Αρκαδικό,
κάτι που δεν γίνεται συνήθως σε ανάλογες περιπτώσεις.
Για να ολοκληρώνω σιγά σιγά
το κείμενό μου, γίνεται αντιληπτό πόσο σημαντικό είναι οι δύο ομάδες της
Τρίπολης να πορεύονται σε αυτό το υψηλό επίπεδο έχοντας στον πάγκο τους «δύο
παιδιά απ’ τα αθλητικά σπλάχνα της πόλης». Θα πει κάποιος ότι αυτό έχει
ξαναειπωθεί και ξαναγραφτεί. Προφανώς και ισχύει αλλά εγώ το είχα στο μυαλό μου
και βρήκα αυτή την ευκαιρία να το αναφέρω και να το τεκμηριώσω.
Ανέφερα λοιπόν στον καλό
συνομιλητή μου πως χωρίς να γνωρίζω το Γιάννη Καστρίτη, έχοντας όμως καλές
πληροφορίες και ίδια διαμορφωμένη άποψη, αλλά γνωρίζοντας προσωπικά το Στάικο
Βεργέτη και έχοντας παρακολουθήσει σημαντικό τμήμα της πορείας του, θεωρώ πως
είναι μεγάλη υπόθεση για Αρκαδικό και Αστέρα να έχουν ως προπονητές ανθρώπους
που αγαπούν τα αθλήματά τους και τον αθλητισμό, δουλεύουν σκληρά, με όρεξη και
μεράκι, έτσι βελτιώνονται, αλλά κυρίως είναι σοβαροί, χαμηλών τόνων και δίνουν
όμορφη κι αξιοπρεπή εικόνα στις συνεντεύξεις τύπου. Και μάλιστα χωρίς κραυγές
μιλώντας καθαρά αγωνιστικά και τακτικά. Πολύ σημαντικό αυτό σε μια εποχή που
πολλοί φτάνουν στο σημείο να «δηλητηριάζουν» το μυαλό, όχι μόνο το δικό τους, αλλά και μικρών παιδιών.
Αυτά τα λέει ένας άνθρωπος,
όπως εγώ, που είναι κάθε άλλο παρά τοπικιστής και εκτιμά πως πρέπει να
αμείβονται οι ικανοί, σωστοί, μαχητές ανεξάρτητα από τόπο καταγωγής τους. Γι’
αυτό λοιπόν θα προσθέσω, για να συμπληρώσω την «τριάδα», το Γιώργο Αντωνόπουλο,
προπονητή του Παναρκαδικού, που δεν είναι Αρκάς στην καταγωγή, αλλά πρόκειται
για ένα καταπληκτικό χαρακτήρα και πρώην ποδοσφαιριστή. Έχει περάσει και
παλαιότερα απ’ την Τρίπολη και τον Αστέρα και έχει αφήσει τις καλύτερες
εντυπώσεις σε όλα τα επίπεδα, κατά τη γνώμη μου πάντα. Νομίζω είναι σε πολύ
καλό δρόμο σαν προπονητής.
Σίγουρος δεν είναι ποτέ
κανείς, ούτε για τον εαυτό του. Εγώ δεν βάζω το χέρι στην φωτιά ούτε για μένα
τον ίδιο. Ποτέ δεν ξέρει κανείς «τι του ξημερώνει». Ωστόσο τους τρεις
προαναφερόμενους τους πιστεύω και τους στηρίζω σε μεγάλο βαθμό, ανεξάρτητα από
τα αποτελέσματα, θεωρώντας πως προσφέρουν πολυεπίπεδα, από τη θέση που
κατέχουν.
Αν έχετε το κουράγιο να
ενώσετε τα κομμάτια του πάζλ των προηγούμενων παραγράφων θα καταλάβετε τι εννοώ
όταν αρχικά αναφέρω πως είμαι «υποχρεωμένος» να γράψω αυτό εδώ το άρθρο από
αυτόν εδώ τον τόπο. Ευχαριστώ το Φώτη, όλους όσους μας άκουσαν, μας διάβασαν
και όσους μας έκαναν δημιουργικές παρατηρήσεις, τους ανθρώπους που μου έδωσαν
την ώθηση να γράψω αυτό το άρθρο και κυρίως όλα τα παιδιά των σχολείων της
Ηρακλειάς.
Αν και όταν χρειαστεί θα
επανέλθω… Ο αγώνας συνεχίζεται… Όλα είναι δρόμος…
Ηρακλειά 20 Δεκέμβρη 2015
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου